Sting - Symphonicities (2010)

Deze mooie setlist laat zich prachtig begeleiden door orkest. De overgang van het energieke Next To You naar Englishman in New York is een bijzondere keuze, maar goed, het is vergeven.
When We Dance komt erg goed uit de verf en We Work the Black Seam is een cadeautje. Erg mooi.
Een welkome nieuwe verzamelaar in een symphonisch jasje.

Veel plezier voor diegene die naar Symphonica in Rosso gaan, verwacht je lekkere rockmuziek en meezingers van de Police en Sting solo, dan krijg je dit soort rotzooi.

Hij doet echt lekker waar hij zelf zin in heeft, de laatste tijd. Ben erg benieuwd. Eindelijk een Symphonica in Rosso die de naam eer aandoet.

Deze man had al lang met pensioen moeten gaan. Heel erg triest om te zien hoe deze man alleen door het uitbrengen van Remixes, Best Ofs en kerstalbums zijn portemonnee blijft vullen. En dan te bedenken dat ie al jaren multimuljonair is.

Wat een onzin haveman. Sting heeft in 1994 (!) een verzamelalbum uitgebracht, remix-cd's waar hij geld mee verdient, zijn er niet en dat "kerstalbum" was natuurlijk geen kerstalbum, maar een winteralbum, net zoals hij al eerder een herstalbum uitbracht.

En All This Time uit 2001 en een reunie met The Police om de kas te spekken en een remix album van Brand New Day wat al een ruk album is. In 2007 nog even een overbodige verzamelaar uitbrengen van The Police. Daarnaast samenwerkingen aangaan met The Black Eyed Peas en Mary J Blidge en een Remix van Roxanne met Puff Daddy.

Na Ten Summoner's Tales heeft ie niks meer uitgebracht wat echt de moeite waard is. En gezien de gemiddeldes bij die albums krijg ik het idee dat ik niet de enige ben.

Mercury Falling en Brand New Day waren nog redelijke platen. Met Sacred Love is de aftakeling begonnen.

Ik ben altijd een groot liefhebber geweest van de man en zijn muziek, maar met dit album laat ie toch wel zien de inspiratie volledig verloren te hebben. (al was de toon al gezet met Mercury falling op een paar nummers na...)

Natuurlijk is het voor het symphica project (ook al een zwakte bod als je daar aan mee doet mijn insziens) maar Sting heeft al bewezen nergens moeilijk over te doen (P. Diddy, etc etc) en dit is weer zo'n dieptepunt...

Er staan nummers op die origineel echt goed zijn, en nu ook wel aardig klinken, maar ik heb t wel gehoord zo....

Been there... done that.. a million times...

Geef ons weer eens wat werk wat terug doet denken aan de 1e 4 albums.... Dat kan je toch niet zomaar verloren zijn?

Mooie sfeervolle, rijk georkestreerde uitvoeringen van bekende en minder bekende nummers van Sting. Ondanks dat de kracht uit enkele nummers is gehaald door ze te vertragen (zoals Next to You en Every Little Thing She Does Is Magic) is het wel smaakvol gedaan.

Toch zijn mijn favorieten de 3 nummers die het minst in m'n systeem zaten, doordat ik de originele versies nog niet zo vaak had gehoord. Ik heb het dan over You Will Be My Ain True Love (met een speciale vermelding voor Jo Lawry), The End of the Game (eindelijk dat nummer op een album !!) en The Pirate's Bride.

Stiekem nog wel meer zin in vrijdag gekregen ...

Mag die hoes zomaar? Dit ruikt toch wel een beetje naar plagiaat.

Ik vind dit ook erg moelijk te beoordelen.
Afzetten tegen de eerder uitgebrachte versies of met een schone lei beginnen?

Want ik zal erkennen dat Sting inderdaad de moeite heeft genomen de nummers echt te veranderen in symfonisch werk, qua orkesten ondersteund door The Royal Philharmonic Concert orchestra, The London players en The New York Chamber consort.

Gezien de hoeveelheid musici die hebben meegedaan, kan ik mij voorstellen dat dat niet meer kan worden betaald uit de cd opbrengsten en dat orkesten in z'n algemeenheid moeten worden gesubsidieerd.

Zelfs nummers als Next to you en Roxanne van de eerste Police cd (die plaat waarop volgens sommigen nog punk-invloeden zijn te horen) blijken zowaar symfonisch/orkestraal te kunnen worden omgebouwd.

Ja, je moet er van houden inderdaad, maar nergens is te zeggen dat Sting er een smakeloze bende van heeft gemaakt. Integendeel, het is als 'nieuw' luisteralbum alleszins acceptabel te noemen.

Desalniettemin kan ik mij ook vinden in critici die Sting oproepen eindelijk weer eens te komen met een degelijk, en wat mij betreft lekker stevig, nieuw studio-album, zoals The Dream of the blue turtles of Ten Summoners tales. Zijn stem is er nog prima voor, blijkt ook uit deze Symphonicities.


Die drie nummers zeggen mij zelfs niets. Albumtracks waar ik de titels niet van in mijn hoofd heb zitten misschien?

Verklaar je nader...

Mondriaan.

Gebeurt toch wel vaker dat kunstwerken gebruikt worden voor coverart danwel als inspiratie dienen?

Zal juridisch vast wel geregeld zijn, anders volgt er vanzelf een dagvaarding uit de koker van de erven Mondriaan.

"You Will Be My Ain True Love" is a song written and performed by Sting and Alison Krauss from the 2003 film Cold Mountain.

The full version of "The End of the Game" was included on the single for "Brand New Day" and the DTS and DVD-Audio releases of the album.

'The Pirate's Bride' was included on the 'I Was Brought To My Senses' single.

Dank. Vandaar dat ik het niet kende, want ik koop geen filmmuziek omdat daar toevallig één nummer van een bekende opstaat (en dan ook nog een duet met Alison Krauss)

Singles koop ik ook niet meer dus vandaar ook geen kennis van de oorspronkelijke nummers.

Daarvoor is deze cd dan weer handig!

Inderdaad. Overigens echt nooit begrepen waarom "The End of the Game" het album (Brand New Day) niet heeft gehaald, terwijl er wel een "Prelude To The End of the Game" van 23 seconden op stond. Erg vreemd.

Laten artiesten, i.p.v. altijd dezelfde Greatest hits albums, ééns in de zoveel tijd komen met een album waarbij duetten, filmtracks, b-kantjes en nummers die nog in de kast lagen worden verzameld! Daar heb je nog eens wat aan.

Volkomen mee eens !!!
Deze kwam overigens al aardig in de buurt: Sting - At the Movies (1997)

Ja zoiets, dat bedoel ik inderdaad. Het al eerder uitgebrachte werk hoeft dan natuurlijk niet meer maar het idee is duidelijk.

Mondriaan werkte met primaire kleuren en onderscheidde zijn vlakken door zwarte lijnen. Nee, dit vind ik totaal geen plagiaat. Het is meer een typische hoes voor klassieke muziek. Daar staan vaker abstracte figuren op.

Ben altijd een bewonderaar van Sting geweest. P Diddy of niet. Die kan nog wat leren van Sting, want hij heeft nog nooit wat zinnigs gemaakt. Vind dit album heel goed. 4,0

Met de stem van Sting op Next to you, de gretigheid, de passie enzovoorts móet hij toch in staat zijn om eindelijk eens een geschikte opvolger voor Ten Summoner's tales (1993) te kunnen maken?

Vooral nu, als blijkt dat hij op Symphonicities nog volledig bij stem is. Terwijl het gebrom op If on a winter's night anders doet vermoeden.

Hij laat hier horen wat hij vocaal nog kan, op deze cd, jammer van de herhaling van oude nummers en ik vind ook het "orkestrale" eigenlijk een wat mindere keuze.

Ik zie dat de Live in Berlin cd/dvd niet op MM staat. In Praag afgelopen week de enkele dvd versie hiervan in gekocht voor 8 euro, deze is helaas niet in Nederland te krijgen. Concert is goed en het philharmonisch orkest zeker is niet storend. Dit in tegenstelling wat ik eerder dacht.

Onlangs naar een concert van Sting geweest in de HMH. Daar weet hij toch nog een mooie show weg te geven, waar naast ingetogen uitvoeringen ook ruimte was om eens lekken los te gaan. Hoe anders op dit gezapige Symphonicities die zo kan dienen voor Brother Bear 3 soundtrack van Disney. Saaier als dit word muziek bijna niet meer gemaakt. I hung my head.

Slaapverwekkende bewerking van zijn eigen klassiekers.

Valt mij op dat hier zoveel negatieve reacties staan op dit album. Zelf vind ik het een prima schijf om eens lekker voor te gaan zitten. De arrangementen voor een volledig orkest werken naar mijn mening erg goed. Aan de opname is ook nog eens echt aandacht besteedt. Dat wil bij dit soort uitvoeringen met orkest wel eens te wensen over laten helaas. Nee ik vind het een geslaagd project!

Naar aanleiding van het binnenkort te verschijnen Sting - 57th & 9th (2016) eens naar dit album aan het luisteren. En eerlijk gezegd bevalt het mij wel. Kan met het er hierboven wel over hebben dat het 'saai' is, 'Disney' en 'aftakeling' dan is dat jammer voor deze luisteraars.

Wat mij opvalt, in het georkestreerde, dat Sting zeer mooie teksten schrijft die zich goed laten begeleiden door de muziek. De man, en zijn/deze muziek, raakt menig keer bij mij de gevoelige snaar. Heerlijk als mij dat overkomt, daarvoor luister ik, mede, naar muziek. Om geraakt te worden.

De 'nieuwe' jasjes zitten de oude nummers als gegoten. En Sting zijn stem blijft gretig deze 'covers' benaderen. Dit zit goed in elkaar geproduceerd. En soms de overgang, en het flirten, naar en met het klassieke werk. Van mij mag hij vaker die kant op.

Natuurlijk ook benieuwd naar zijn nieuwste album. Sting is eigenlijk best veelzijdig.

Deze CD voor een prikkie op de kop getikt en ik moet bekennen dat ik erg plezierig verrast ben. Dit is heel sfeervol en goed gedaan. Geen over the top arrangementen maar alles beheerst, sfeervol en met behoud van de originele nummers uitgevoerd. Dit geeft eigenlijk wel de klasse van Sting aan als songwriter, als de nummers in deze vorm overeind blijven dan is dat een goed teken. Hulde!