The Quintet - Jazz at Massey Hall (1953)

This concert was held at Massey Hall in Toronto, Canada on May 15, 1953, and was recorded by bassist Charles Mingus, who overdubbed some additional bass parts and issued it on his own Debut label as THE QUINTET. Charlie Parker (listed on the original album sleeve as "Charlie Chan") performed on a plastic alto, pianist Bud Powell was stone drunk from the opening bell, and Dizzy Gillespie kept popping offstage to check on the status of the first Rocky Marciano-Jersey Joe Walcott heavyweight championship bout.

Bron: CdUniverse

Wie heeft deze? Ik zou deze zeer graag eens pindakazen. Dit moet toch geweldig zijn?

"Zenuwachtige" hardbop met Parker en Coltrane...en Mingus.

weet je het zeker HiLL ?

Haha o shit ja is het zo? Hmm..dus niet ala: Blue Train, Kind en/of Blue of Somethin Else?

zie ´statistieken´

U is op slsk?

Ik heb een vermoeden dat het gemiddelde drastisch gaat dalen...

Coltrane? Dit is toch een kwintet met Parker, Gillespie, Roach, Powell en Mingus? (Wát een line up trouwens! Echt de crème de la crème van bebop.)

ehhh geen coltrane idd. maar gillespie weet ook een aardige toeter op te zetten

Aha dat terwijl Gilles niet zo gewaardeerd wordt hier op mume
http://www.musicmeter.nl/artist/3825

Goed, ik zie wel of ik de plaat kan vinden.

Ik had m klaarstaan als Jazz - album van de week, maar krijg maar steeds de beurt niet.

ben er ook niet mee bekend ...maar deze mensen wel

Nou freddie je was bang voor niets! Want wat een geweldig mooie plaat is dit zeg!

4,38 > 4,40

pak van mijn hart..je bent klaar voor het echte piep/kraak/toet werk

Je meent 't!

Wooow!

Dat werd zo'n beetje z'n trademark toen hij eigenlijk niet goed meer kon spelen.

blabla je stem voor deze prachtplaat?

Weet wederom niet zeker of ik deze plaat ken (het tapes verhaal ).

Kan me de onzekerheid wel voorstellen. Deze is zeer vaak heruitgebracht. Zelf had ik m al heel lang op plaat, als onderdeel van een Charlie Parker-serie met een heel lelijke hoes. Ik heb m onder de naam The Quintet nog maar een jaar geleden ofzo op CD gekocht en dan kost-ie ook bijna niets. Wellicht komt dat omdat intussen ook deze uitgebreide versie nog is uitgebracht.

Oeef die wil ik dan ook hebben.

Saaaaalty Peanuts!!! Yeaaah!

Mooie avatar inmiddels trouwens

Het is gewoon goede geile bop.

Waarom koos je dan die plaat van Stanley Clarke?

Ik heb deze vandaag gekocht voor een mooi prijsje, ben erg benieuwd en verwacht veel.

Wel ik heb lang getwijfeld tussen een paar - en dus ook deze, die ook al zeer lang een van mijn meer favoriete platen is. Beide platen stonden in mijn jazz top tien voordat het topic startte (zie betreffende forumtopic). Toen ik m klaar had staan stond alleen JJ_D 's post er nog maar en waren er pas 3 stemmen uitgebracht. Het leek me leuk om dan pardoes hiermee te komen en dat iedereen zich dan voor z'n kop zou slaan omdat met al die jazzkenners dit essentiele album ingebracht moest worden door een relatieve leek als ik. Inmiddels is bij dit album de discussie losgebarsten en zal het zijn weg wel vinden. Nogmaals: ik ben er niet op uit om 'zo hoog mogelijk te scoren', want anders had ik natuurlijk deze moeten nemen.

Ik vond en vind Stanley Clarke uiteindelijk dus een betere keuze, en wel om de redenen zoals ik die daar al heb gemeld. Ik vond het repertoire in de weekalbums nog wat smalletjes.

Ja, en ik heb zo het gevoel dat ik geen enkel beter album kon gekozen hebben om mee te beginnen. Wél heb ik het dan over Bebop, zijn er enige albums die dit benaderen?

Het zal moeilijk zijn om dingen te vinden van deze kwaliteit, alleen al de eer die dit album opstrijkt met waarderingen als: "Een van de beste Jazz-concerten aller tijden", als je zoiets leest en dan nog die indrukwekkende Line-up ziet, dan word je ergens toch uitgenodigd om dit te gaan ontdekken. Je leest veel over Jazz en de sterke artiesten ervan: zo kom je ook ergens terecht bij de toppers van de Bebop, als je dan opeens beseft dat er een paar van hen samen op één album te horen zijn... ja dan heb je alvast iets om naar uit te kijken, wel is Mingus niet echt bekend om zijn Bebop-gehalte maar ook hij doet zijn werk erg goed natuurlijk.

Het duo Bird & Diz doet zijn werk magnifiek met hun keer op keer erg sterke solo's en prachtige samenspel, nu heb ik voor Charlie Parker alvast 2 redenen om hem te bewonderen: ten eerste zijn biografie die me erg wist te raken, ten tweede zijn geniaal speeltalent, jammer dat dit zijn laatste optreden was maar hij heeft ons alleszins iets mooi nagelaten. Die pianist, "damn", dat moet nog een man geweest zijn: stomdronken speelt hij ze alsof hij spoken ziet; keer op keer zo'n vakkundig goede solo alsof het de laatste van zijn leven zijn, stukken waar ik de repeatknop bij de vinger bij hou. Bij Max Roach heb ik zo het gevoel alsof dat de enige moet geweest zijn die er ergens nog met zijn helder verstand bij was, op Wee legt hij alvast een prestatie neer waar ik keer op keer met mijn mond vol tanden sta en blijf staan.

Perdido – alleen dat begin al, hoe Parker daar die mysterieuze sfeer weet te scheppen vind ik magnifiek, zijn solo bevat stukken die soms dagen ononderbroken in je hoofd blijven hangen. Hoe Dizzy dan perfect op hem inspeelt en een toppunt weet te bereiken met Max Roach (samenspel = briljant) die het nummer toepasselijk afsluit.

All The Things You Are – dat nummer doet zo ongeveer perfect wat ik ervan verwachtte, alweer Parker die ongelooflijk sterk weet te beginnen, let hier dan vooral op het samenspel met Powell. Hier komt ook vooral Powell zelf erg mooi naar voren, eerst en vooral in zijn schitterend achtergrondspel: het lijkt alsof hij maar niet kon wachten om te beginnen, als hij dan begint, dan zit je gewoon stil te luisteren en je af te vragen toch hoe hij het voor elkaar krijgt.

Dit album doet perfect wat ik wil, 47min. Jazz zoals ik het wil. Daarbij nog in het achterhoofd houdend dat dit een Live-optreden was, ergens wekt dat nog een extra sfeer op bij me, niet zozeer qua geluid maar ook ergens van het feit dat ze maar 1 kans hadden om het goed te doen en geen re-takes konden nemen indien ze dit wilden. Het publiek is keer op keer terecht enthousiast wat voor een sfeer dat met zich meebrengt is prachtig, een optreden met een bokswedstrijd, feestelijke sfeer, prachtige muziek, drank; gewoon puur vermaak waar ik zo graag bij was geweest.

Jazz wordt er niet interessanter op voor mij dan dit album -

Gisteren een verjaardagsfeestje gevierd (BBQ met alles erop en eraan) van een vriendin. Later op de avond wanneer een pak mensen al waren vertrokken en de alcohol begon te werken ben ik beginnen te praten met de vader van de vriendin. De hele goede man was een jazz fanaat en raadde me deze aan. We hebben er samen een hele avond naar zitten luisteren en ik ben omvergewaaid door de vakkundigheid van dit album. Vijf énorme talenten samen. Ongelofelijke muziek, prachige nummers, drie kwartier plezier van de bovenste plank.

4,5*

Ik sluit me helemaal aan bij de bovenstaande enthousiastelingen. Dit is een must voor elke jazz-liefhebber. Ik mag me dan wel een liefhebber noemen, maar een kenner ben ik absoluut niet: over verschillende stijlen en hun benaming durf ik al helemaal niet te beginnen. Maar de jazz is langzaam maar zeker toch een prominente plek ingaan nemen in mijn muziekcollectie.

Dit album ben ik gaan luisteren nadat ik de film 'Bird' (prachtige film van Clint Eastwoord over Charlie Parker) had gezien en ik op zoek ging naar werk van Charlie Parker en Dizzy Gillespie. Toen ik de beschrijvingen las (beste jazzplaat ooit gemaakt en zag welke namen hieraan meededen was ik al overtuigd en dat terwijl nog geen enkele nooit mijn trommelvlies had bereikt.

Het luisteren van deze plaat geeft me een euforisch gevoel, jammer genoeg had Parker hier een berg drugs voor nodig, zodat ons een paar meesterwerken zijn ontnomen vrees ik. Reden temeer om dit te koesteren!

Ik weet niets van jazz en ben echt net bezig om de jazz-wereld te ontdekken. Maar man, wat is dit mooie muziek zeg!!!! Dat ik dit niet eerder gehoord heb.

Stemmen doe ik nog niet, maar die gaat zeker komen. Ik laat dit eerst goed op me inwerken. Dit is pas mijn eerste jazz-plaat. Maar positief zal hij zeker uitvallen

Gillespie, Parker, Powell, Mingus en Roach ......en dan nog live ook. Tja, meer kun je niet wensen.