Bombay Bicycle Club - Flaws (2010)

Zo nu alweer een nieuwe van BBC. Dat is aardig snel... Hopelijk kan dit het niveau van het vorige album evenaren. Ik zit persoonlijk wel weer te wachten op een goed en lekker luchtig indie-rock album.

Het gaat acoustisch worden.. althans de nummers die ik al gehoord heb zijn acousticsh en ook op wikipedia staat het vermeld als Alternative/Rock/Acoustic.. weer eens wat anders dus.

Ivy & Gold is iig al weer een leuk liedje

Eerst 2 nummertjes op spotify gehoord, vooral Ivy and Gold is erg leuk! Hopelijk zitten er wel weer aantal knallers op!

Het lijken wel twee verschillende groepen of het is even wennen, maar bij deze viel ik bijna in slaap terwijl de vorige fantastisch was

Met een remake van Dust on the ground. Net beide versies vergeleken maar de versie van Blues heeft toch mijn voorkeur. Ik krijg het idee dat dit album niet echt een nieuw album is.

Ik hoor dit bandje toch ook liever zoals ze op 'I Had The Blues, But I Shook Them Loose' speelden. Aan de andere kant is het dan weer leuk dat ze een andere kant opgaan met hun muziek, en qua kwaliteit moeten we toch niet klagen hoor, dat bewijzen o.a. het openingsnummer en 'Ivy & Gold'. Helaas kan het me niet helemaal overtuigen, en functioneert het hier vooral als rustige achtergrondmuziek.

3 sterren, met kans op verhoging

Weinig stemmen in vergelijking met het vorige album, ik zie dat Dust on the Ground vernieuwd is en ook op Flaws is toegevoegd.

Jeetje, deze release is helemaal langs me heen gegaan. Maar zo te zien ben ik niet de enige die dit overkomen is. Weinig stemmen zeg!

fantastische plaat. vandaag pas gekocht. de vorige (I had the blues..) had ik ook al, maar deze plaat rocks! Totaal anders, maar super mooi.
kandidaat voor top 10 - 2010!

Mooie, ingetogen accoustische plaat van het vorig jaar nog zo rockende Bombay Bicycle Club. Ik mag dat wel, gewoon iets anders doen. Daarnaast heeft deze plaat een mooie klank en zijn de liedjes OK. Voor mij geen jaarlijstjeswerk, maar een aangename toevoeging aan het al zo mooie muziekjaar 2010.

Opnieuw een zeer charmant werkje van de jongens, maar toch een stuk minder goed dan het debuut, dat ik het beste album van 2009 vond.

Veel mensen vinden dit geen waardige opvolger, en zien het nieuwe album als de echte opvolger van het debuut. In zekere zin klopt dat wel, want dit is een heel andere stijl, veel meer ingetogen. Dat kan je ook merken aan de nieuwe versie van 'Dust on the Ground'. Dat het mooie, soms breekbare liedjes oplevert, is wel duidelijk. Maar het geheel is me toch net wat te saai, en valt iets te licht uit. Mijn score blijft onveranderd.

Wat een slappe hap. Zoiets verwacht je na 5 albums en tien jaar verder, maar niet de tweede plaat van een jonge band. Vastgeroeste, ongeinspireerde liedjes Gelukkig doen ze met hun derde album weer waar ze goed in zijn. Deze: 2,0*.

Bombay Bicycle Club, een groep die ik eigenlijk nog wat moet ontdekken. Ooit het album 'Everything Else Has Gone Wrong' aangeschaft, maar volgens mij heb ik die niet vaak gedraaid. Toen ik deze week een aantal cd's via Discogs bestelde er deze maar bij gedaan, was vrij goedkoop en de portokosten bleven hetzelfde.
Op internet zag ik al snel dat de (altijd moeilijke) tweede plaat van BBC veel consternatie veroorzaakte. Geheel anders dan het luid bejubelde debuut, een intelligent rock album. En dit tweede album gaat een geheel andere muzikale weg in. Veel folkgerichter en lang niet iedereen kan dat waarderen. Persoonlijk hou ik zonder meer van goede folkmuziek en dat is dit zonder meer. Ergens las ik bij een review van dit album wat het probleem van een tweede album is en hoe je daar mee om kunt gaan. Je kunt proberen om een debuut nog te verbeteren, nog groter aanpakken. Dat doet BBC nadrukkelijk niet. Ze pakken het anders aan door in dit geval een akoestische set neer te zetten, hopelijk dat de fans dan nog beter luisteren naar de kwaliteit van de songs en maar hopen dat het niet zo'n grote afwijking is dat fanvervreemding een mogelijkheid is. Vandaar deze keuze : een akoestisch album met nieuwe nummers, oude nummers en covers. Ze wijken voldoende af van hun debuutalbum om hun positie in de muziekwereld te consolideren, maar de overeenkomsten tussen debuut en vervolg zijn ergens wel verbluffend. Een tweetal nummers ("Dust on the Ground" en "Jewel") stonden ook op het debuut, maar door de uitgeklede versie wordt nog duidelijker hoe goed de songs zijn. Het lijkt nu wel een beetje Jack Steadman solo, bassist en drummer komen er wat bekaaid af, maar toch zijn ze bijzonder subtiel aanwezig. De banjo's zijn bij sommige nummers belangrijk , verder op één nummer een Keltische harp en Lucy Rose zingt mee op de twee laatste nummers.
Net als bij het debuut zijn de melodieën op het nieuwe album het sterkste punt. Zelfs de bewerkingen van een selectie oudere nummers klinken fris, mede door de sobere opzet. Door het hele album klinkt een bepaalde intimiteit. Sommige van deze nummers zijn erg breekbaar , zoals het tedere 'Leaving Blues' . Een prachtig nummer, maar ook 'Ivy and Gold' is een hoogtepunt. Verder is de John Martyn cover 'Fairy Tale Lullaby' met bijzonder veel respect voor John Martyn gemaakt, maar heeft toch een eigen geluid.
Er staat nog een cover op de plaat, het laatste nummer 'swansea' is een hummer van Joanna Newsom, pionier van de folk revival.
Al met al een zeer verrassend album, waar ik diep van onder de indruk ben. Ik ben wel benieuwd hoe afwijkend deze plaat is van de andere platen van BBC, ik zal snel 'Everything Else Has Gone Wrong' weer eens goed beluisteren.