Richard Thompson - Dream Attic (2010)

nog eentje om te bestellen , richard maakt nooit slechte platen en is daarbij een genie op gitaar , zeer ondergewaardeerd talent al 35 jaar lang !!!
vroeger met zijn vrouw linda en daarvoor met fairport convention , prachtige muziek heeft die man al gemaakt om nog te zwijgen van zijn formidabele teksten !

Ik kan dit alleen maar beamen. Fairport Convention ben ik mee bekend, maar voor mij was Sweet Warrior de instapplaat die mij kennis liet maken met Thompson. Wat een geweldige plaat . Aan de samples te horen op de site van Thompson gaat ook Dream Attic weer fijn en vertrouwd klinken!!

Na twee luisterbeurten zeg ik zijn beste album sinds Mock Tudor, en ik denk dat het een groeiplaat is. De speelvrreugde knalt er van af.

De CD is niet in de studio opgenomen maar direct live uitgevoerd tijdens een aantal shows in de Great American Music Hall in San Francisco in februari van dit jaar.
Zelf zegt Thompson : “I don’t think musicians playing on their own particularly interesting, it’s only when they play in front of an audience that something interesting happens”. Luisterend naar dit album moet ik hem helemaal gelijk geven. Er komt ook een DeLuxe edition uit.

Yes! Hier zijn we benieuwd naar!

En, stiekem verwacht ik toch wel een goed album.. Want zoals beaster ook al zei: Richard Thompson maakt nooit slechte platen.. Maar snel beluisteren dan!

De albumhoes is ook mooi trouwens..

Wordt na een paar luisterbeurten steeds beter. "
If Love Whispers Your Name" is een fantastsch mooi numme.

Opnieuw superieure kwaliteit van de beste gitarist ter wereld. Dan zit ik nu op ongeveer 45 cm Richard Thompson.
Prachtige cd !

Ben benieuwd naar dit nieuwe album van één van mijn favoriete muzikanten.
Ga in elk geval weer kaartjes aanschaffen Voor RT in Paradiso, februari 2011.

Crimescene....Oef...de man is in topvorm !

Allemachtig..! Had ik gisteren de nieuwste cd van Clapton gedraaid met enige desillusie heb ik mijn speler uitgezet. Dus met de nodige reserve de cd Dream Attic aangeschaft. Allemachtig wat een energie.
Ieder nummer spat uit mijn speakers, helemaal blij word ik van deze nieuwe cd van the human fly. Briljant!!

Inderdaad, de power spat er vanaf. Zeer energieke, gevarieerde plaat. Maar gezien de zeer lovende recensies die ik overal tegenkom vind ik het album toch een beetje tegenvallen.
Muzikaal is het degelijk en niet vernieuwend, maar goed, Thompson is de medegrondlegger van de folkrock, dus hij heeft zijn bijdrage aan de popgeschiedenis allang geleverd.

Tekstueel vind ik 't ook niet allemaal even spannend. 'Do the money shuffle. I think you'll feel my financial muscle'. Tsja... Van een vernieuwer als Thompson had ik een aansprekender commentaar op de financiële crisis verwacht. Drie sterren na twee luisterbeurt, maar ik sluit niet uit dat er nog 1 of een half sterretje bijkomen. Nog een paar keer goed luisteren.

Fijn plaatje, Richard Thompson is een begaafd muzikant, en de band die hem ondersteunt, doet dat ook heel goed. Natuurlijk is er wel bezieling, Thompson is een rasartiest, maar echt overweldigen doet het toch niet. Folkrock is de noemer, en ook ik geef voor nu 3 sterren.

hmm.. dit is wel heel erg degelijk

Wordt langzaam aangenamer. met name het gitaarspel is uiterst plezierig om te horen!

Idd. het gitaarspel is het grootste genot voor mij van dit verdere prima live album. Wat Thompson ontbeert aan zangkwaliteiten, maakt hij met verve goed in zijn sublieme spel. Ik kan altijd genieten van zijn snarengepluk en is misschien wel mijn 'lievelingsgitarist'. Na deze live nummers gehoord te hebben, heb ik het gevoel dat ik toch maar iets dieper in mijn buidel had moeten tasten om hem in Eindhoven aan het werk te zien. Want in zijn genre is het toch wel een legende en als je het laatste nummer luisterd; If love whispers your name..had ik hem graag live zien spelen. Wat een prachtige solo.

Ik beschouw dit album als één van zijn betere de laatste jaren (dit album neigt naar The Old Kit Bag)
Meesterzet om dit album live op te nemen.
De nummers lenen zich daar (uiteraard) heel goed voor.
Het is een verademing na het album Sweet Warrior.

Tot februari, in Paradiso!

Behoorlijk sterk album van deze rasartiest, die bovendien altijd zijn eigen pad volgt.

Z'n stem is wel behoorlijk gezakt t.o.v. zijn werk uit de jaren 60 en 70, maar hij zingt niet vals of storend. De cd, of moet ik zeggen zijn concert, moet wel even op gang komen, maar vanaf 'Haul Me Up' begint de vaart erin te komen.

Her en der zakt het niveau wel wat in, vaak met wat voortkabbelende liedjes, en dan helpt Thompson's stem daar niet bij. 'Billy Jean', euhh.. ik bedoel 'Big Sun Falling in the River' had van mij bijv. niet zo gehoeven.

Vooral het middenstuk is echter van grote klasse met 'Here Comes Geordie', 'Demons in Her Dancing Shoes' en 'Crimescene'. Heerlijk gitaar-, viool- en zelfs fluitspel. 'Sidney Wells' en 'A Brother Slips Away' kunnen ook aan dat uitstekende rijtje toegevoegd worden.

'Bad Again' is verder een prima rocker, en met 'If Love Whispers Your Name' is natuurlijk ook niets mis.

Ik ben binnenkort denk ik wel te vinden in Tivoli.

Berichten over het concert in Tivoli verplaatst naar Richard Thompson

Voor een groot dezelfde set als op zijn recente concert in Tivoli.
Wel apart: een live-cd met nieuwe songs. gelukkig isn het applaus een beetje weg gemoffeld.
Ik vermoed dat hij in de studio nog bijgeschaafd is, maar dat maakt ook niet uit.
Een mooi document is het zeker, eindelijk horen hoe Thompson tegenwoordig echt on stage klinkt.
Ik moet wel zeggen dat solo's die in de zaal heel boeiend en spannend zijn in de huiskamer soms een beetje langdradig worden. Het is nou eenmaal heel anders luisteren thuis of op een I-Pod dan in de zaal.
Het had dus hier en daar een beetje korter gekund.
Maar wat je mooi is: Dit is een van de topgitaristen van deze wereld, al vele vele jaren, en hij verslijt maar niet. Wat een drive heeft Richard nog, dat zag je ook in Tivoli.
En er staan enkele werkelijk schitterende nummers op. A Brother slips Away, If Liove whispers your name, Among the Gorse en Demons....gruwelijk mooi.
Big Sun Falling in the River is een miskleun zoals iedere topartiest wel eens maakt.

In Tivoli (en tijdens de hele tour) speelde hij tijdens de eerste set dit hele album integraal, en daarna een 'greatest hits' set.

Vond hem daar beter bij stem. Op deze plaat toch ietsjes minder. Z'n stem was denk ik nog niet helemaal opgewarmd en in vorm aan het begin van de tour.

Neeee.....daar schop je pijnlijk tegen mijn schenen! Ik sla Sweet Warrior echt een stukje hoger aan dan Dream Attic.

Na meerdere luisterbeurten heb ik toch een duidelijke voorkeur voor de langzame nummers: Among The Gorse, Strumble On, A Brother Slips Away en If Love Whispers Your Name.
Daarin komt de stem van Richard ook het meest tot zijn recht. Al is hij geen geweldige zanger, hij kan wel veel drama in zijn stem en frasering leggen maar dat verdwijnt een beetje als het tempo hoger ligt en het bandgeluid overheersend wordt.

Over wie zou Here Comes Geordie toch gaan?
En Demons in her Deancing Shoes heeft echt zo'n ouderwets te gek folkdeuntje, met viool en al.
Net al;s Here comes Geordie doet dat weer denken aan de oude Richard Thompson, die met Linda en eerder nog met Fairport Convention. De teksten roepen ook vaak een jaren 50 of 60 sfeer op met die figuren, straten en café's die Richard bezingt.
Jammer van Big Sun, een toch te zwak nummer voor Thompson. Die sopraansax in Sidney Wells irriteert me ook een beetje. Maar dat zijn bijna de enige minpuntjes op dit uitstekende album.

't Is een goed plaatje hè, bertus? Je raakt er niet over uit getypt!

En terecht, trouwens, ik begin dit plaatje steeds meer lief te hebben. Big Sun Falling In The River vind ik nog best aardig, niet mijn favoriet, maar hij is wel oké. En Sidney Wells irriteren? Nooit! Heerlijk nummer! (vooral live was dat ook een erg leuke. Vol enthousiasme was Richard!) Het enige mindere nummer is voor mij A Brother Slips Away. Ah, nee, dat vind ik nou écht niet bij onze Thompson passen. Best jammer zelfs.

Maar de rest is gewoon retesterk. Vooral de afsluiter, shit, dat is toch wel een fantastisch nummer die ergens bovenaan mijn favo-thompson-lijstje komt. Toch een van de artiesten die niet inzakt naarmate hij ouder wordt, hij blijft gewoon werk van kwaliteit afleveren. Ik kijk nu al uit naar een eventuele volgende!

Sterkste nummers zijn voor mij Among the Gorse, If Love Whispers Your Name en het 5-6-7-drieluik is toch ook wel erg sterk! Erg sterk plaatje!

Hehe, dat heb ik nou precies ook. Brother Slips Away vind ik een beetje een loom nummer. Vind ik het minste nummer van de plaat.

Op If Love Whispers Your Name sleept Richard's gitaarsolo mij mee op een pad met ruige bergpieken en ijzingwekkende afgronden om tenslotte te eindigen in een magnifiek groen dal bij een kabbelend beekje.

Thompson is niet de snelste en ook niet de meest technische gitarist ter wereld maar de solo in If Love Whispers Your Name is wel ze belachelijk goed dat ik alleen daardoor mijn stem al met een halfje verhoog.

ik ben nu bezig met een Top 1000 te maken en dat dit nummer daar in komt is geen vraag maar een feit.

Tja en die (Electric, 2013) blijkt weer net zo sterk. Het is bijna ongehoord dat Thompson al zo lang op zo'n hoog niveau blijft presteren. Zonder allures en sterrenstatus. Of misschien juist daarom? Diepe buiging.

Het blijft opmerkelijk dat Richard's album altijd zo'n belachelijk hoog niveau halen. Zelfs de tikkeltje mindere albums bevatten altijd weer enkele prachtnummers.

Dus ook dit album is weer erg fraai. Zoals hierboven vermeld is het absolute hoogtepunt de fantastische gitaarsolo op If Love Whispers Your Name. Die kan zich meten met die op Can't Win (de versie op de verzamelaar Watching The Dark). En hij blijft het gewoon nog doen: luister maar naar The Storm Won't Come op zijn laatste volledige album 13 Rivers. Allemaal huiveringwekkend mooi.

Inderdaad Tonio, het blijft opmerkelijk dat Richard's albums altijd een belachelijk hoog niveau halen. Het verwondert mij dan ook zeer, hoe Richard in sommige MuMe-commentaren wordt besproken als 'niet vernieuwend'. Het is immers veel bewonderenswaardiger om in een vertrouwd idioom bijna zes decennialang een belachelijk hoog niveau vast te houden (wie doet hem dat na?), dan dat hoge niveau los te laten en aan het vernieuwen te slaan. Wat moet die vernieuwing inhouden dan? Nee, luister nog eens goed naar Dream Attic en je zult horen dat Richard misschien geen vernieuwing, maar wel steeds meer verfijning in zijn vertrouwde idioom legt. Dus Richard, kom maar op met meer van hetzelfde, maar telkens net even anders.