Rhapsody - Symphony of Enchanted Lands Part II (2004)

Oef, na het absolute meesterwerk Power Of The Dragonflame schrik ik hier vooral hoe slecht de productie is. De gitaren en bas staan ver op de achtergrond, terwijl het enorme klassieke orkest alles in een grote brei verdrinkt. Het album klinkt niet krachtig en dat is funest voor een power metal band (zelfs als deze al heel lang orkestraties gebruikt). Ook de songs missen voor het gros aanstekelijkheid of vuur. Dit wil niet zeggen dat het allemaal kommer en kwel is, zo vind ik Erian's Mystical Rhymes en Guardiani Del Destino echt weergaloze songs, maar voor het gros is het allemaal inhoudsloos bombastisch. Ik mis riffs en aanstekelijke zang/gitaar-melodieën. Misschien dat de tijd onder het management van mister Manowar himself, Joey DeMaio, de band toch niet helemaal in de juiste richting duwde. De laatste twee songs heb ik nu al niet meer onthouden. Geef me aub voor de volgende keer weer wat snelheid terug.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Legendary Tales
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Symphony Of Enchanted Lands II

Wat een diepe teleurstelling...

Ik heb deze plaat weinig gedraaid vroeger en nu snap ik wel waarom. Nieuw label, meer budget, Joey DeMaio... Niet per se een recept voor achteruitgang, maar ik vraag me sterk af wat er door de hoofden van Turilli en Staropoli spookte. Allereerst het orkest. De vioolpartijen hadden op de vorige platen best wat meer naar voren mogen komen, maar nu de orkestraties vertienvoudigd zijn, durf ik rustig te spreken van overkill. Het lijkt wel alsof de band vooral wil laten horen dat ze nu wel budget hebben voor zoveel muzikanten. Ze zijn zo op de voorgrond gezet dat de gitaarpartijen grotendeels wegvallen. Turilli mag nog wel vaak opdraven voor (te gekke) solo's, maar de riffs zijn niet meer echt in your face. Daardoor mist deze plaat de broodnodige epic factor.

De songs zijn vooral gezapig. Er valt geen rode lijn te bespeuren. Geen toffe meezingers meer, of dramatische epossen, maar vooral veel orkest in Rhapsodystijl. De zanglijnen zijn doodeenvoudig, terwijl Lione hier in het verleden zo creatief mee was. Dit album roept vooral vragen op. Waarom is het zo gezapig? Waarom steeds dezelfde snelheid? Lione laat mooie dingen horen in
Guardiani del Destino, maar waarom komt het duet met Christopher Lee in Magic of the Wizard's Dream zo slecht uit de verf? Je zou bijna denken dat Joey DeMaio een dikke vinger in de pap had, omdat de platen van Manowar de laatste tijd ook zo saai zijn. Rhapsody lijkt maar weinig energie in deze plaat te steken en daardoor mist de muziek alle emoties die er voorheen wel waren.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Legendary Tales
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Symphony Of Enchanted Lands II

Ik kan me echt wel in de meningen van de twee heren stoppen, ook ik vond dit werkje van de legendarische maar vooral goeie band 'Rhapsody' minder puik dan wat ze eerder hebben later merken. Ik mistte de actie, de vooral sterke en diep meegaande sound van Rhapsody die ze juist zo goed hebben later horen in het voorgaande album 'Power of the Dragonflame' en dan zit het bij mij ook een beetje dwars dat de band er voor kiest zo erg veel overvloed van orkestische sounds er in te gooien die bij de vorige albums soms ver te zoeken was en hier weer juist te veel in overvloed aanwezig was op de voorgrond.

De gitaarwerken waren prima, zo vond ik dat 'Unholy Warcry' en 'Sacred Power of Raging Winds' vaak wel wat mooie invloeden hadden van het geluidje van Turilli alleen is het soms net iets te weinig om echt van te kunnen genieten, daarmee werd hij vaak op de achtergrond geplaatst en waren de lines van Turilli soms erg zwak dat ze weinig invloed op me hadden om weer zo'n heerlijk, en oud vertrouwd 'wow'-gevoel op 'Rhapsody' los te laten.

Daarbij vond ik dat Lione ook soms wel iets meer had mogen optreden, en sommige nummers waren erg kill zonder deze fantastische verteller die het altijd zou blijven. Ook van hem had ik een tikkeltje meer verwacht met wat betere en pakkende zinnen. Al zou ik Lione niet snel afkeuren, helemaal niet zelfs. Ik vond persoonlijk 'Symphony of Enchanted Lands Part II' niet goed genoeg overtuigen. Tevens de laatste album onder de naam 'Rhapsody' (zonder 'of Fire' erbij).

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. Legendary Tales
04. Symphony of Enchanted Lands
05. Symphony of Enchanted Lands Part II