Dacht ik dat het laatste album van de band Prince Rama (of Ayodhya laten ze tegenwoordig gemakshalve maar weg) freaky was; Zetland is dat zo mogelijk nog meer.
Het recept is inmiddels wel een beetje bekend: 'psychedelische devote hare krishna freak-folk noise met een electronisch spacey sausje'
Een beetje vreemd maar wel lekker...zoiets.
Op de meest vreemde wijze zet ik het nieuwe album Shadow Temple met het grootste gemak op. Zetland daarentegen wat lastiger: als ik dit hoor is het na 3 kwartier net of ik teveel spacecake op heb en is het zweefgevoel erg groot geworden en hoor ik in de nummers ineens allerlei bekende deunen klinken waarvan ik niet meer weet of dat ook echt zo is of dat ik me dat nu aan het inbeelden ben.
Indiana Jones vs CocoRosie in het meest knotsgekke avontuur ooit.
Ook zin? Dan zeker Zetland beluisteren!