Rhapsody - Symphony of Enchanted Lands (1998)

Prachtig album weer. Het opent met de sterke meezinger, Emerald Sword, en zet zowaar nog bombastischer voort dan Legendary Tales. Als het op kwaliteit aankomt, zit er licht verschil in met het debuut. Dit album steekt net wat beter in elkaar, maar het enthousiasme is beter voelbaar op de vorige. Ook hier hoef ik me weer niet te vervelen. Symphony of Enchanted Lands heeft een heel grote herluisterwaarde. Het verhaal dat hierin zit, is weliswaar vrij kitscherig, maar de muzikale vertolking is erg goed. Dit is ook geen album waar je losse nummers van moet beoordelen, maar echt moet zien als een geheel. Dat betekent dat er ook rustige (en daarmee wellicht ook saaie) stukken in zitten. Het daagt je wel even uit om het album op de juiste manier te beluisteren. Dat Rhapsody daardoor vaker met ongebruikelijke instrumenten komt, vind ik juist wel erg tof. Het is ook allemaal zo kazig, dat het ook weer erg leuk wordt. Alleen Italianen komen daar wat mij betreft mee weg.

Tussenstand:
1. Legendary Tales
2. Symphony Of Enchanted Lands

In vergelijking met Symphony Of Enchanted Lands was het debuut vooral een verzameling van frivole ridderliedjes: dit album heeft ineens een complete visie. Dat zorgt ervoor dat een gedeelte van het spontane er wel af is, maar de klassieke passages en veel ingewikkeldere composities zijn tegelijkertijd wel fenomenaal goed. Dit is tevens ook het punt waarop mensen die twijfelden bij het debuut definitief kunnen beslissen of zij Rhapsody wel of niet aankunnen. Want ja, dertig soorten kaas druipen uit je speakers. Het accent van Lione, de verteller, de uitgesponnen orkestrale passages en thema's, de Latijnse teksten en... eigenlijk de teksten in het algemeen. Als je niet genoeg D&D gespeeld hebt en jezelf erg serieus neemt, is dit album een ramp om uit te zitten.

Ik was gelukkig toentertijd al een lvl 10 half-elven cleric van Corellon Larethian en was dol op dit soort dingen. Sterker nog Riding The Winds Of Eternity maakte mij in een klap diehard fan. Emerald Sword werd op feestjes meerdere malen keihard meegebruld en de epiek van Beyond The Gates Of Infinity, The Dark Tower Of Abyss en het afsluitende Symphony Of Enchanted Lands is onovertroffen. Slechts Wings Of Destiny is ietwat makkelijk te vergeten, maar al met al is Symphony Of Enchanted Lands toch een ware powermetalklassieker.

Voorlopige tussenstand:
1. Symphony Of Enchanted Lands
2. Legendary Tales

Dit tweede album heeft wat minder nostalgische gevoelens op mij, en het lijkt alsof ik deze vaak bewust oversloeg maar waarvoor weet ik niet precies. Nu ik het album de afgelopen drie dagen volop heb geluisterd begin ik steeds meer te snappen waarom ik dit album soms liever links liet liggen en dat was omdat je het album goed door moet hebben mag je het goed snappen en er ook van houden (zoals Lennert ook deels verwoord), en afhaken zou hier erg goed kunnen. Gelukkig weet ik van mezelf dat het hierop volgende album grijs gedraaid is door mij, en ik geef niet zomaar op.

Dit tweede album is geen ramp om uit te zitten, er klinken inderdaad vaak veel geluiden door je luidsprekers waar je toch soms even aan moest wennen, toch kon ik dat aardig snel en dat blijkt ook weer waarom ik 'vroeger' en hedendaags nog steeds best een 'Rhapsody' fan ben want de nummers blijven me constant maar fascineren.

Lione is als verteller toch wel één van de betere in dit vak, en ik kan uren genieten van de vocals die deze man uitkraamt, hoewel het accent er inderdaad vaak aanwezig is, blijft het lekker om naar te blijven luisteren, waar je toch steeds omver geblazen word door hoge noten, kei harde stukken die zichzelf vervullen met mid tot low-tempo stukken waar we bepaalde fluiten en andere middeleeuwse instrumenten voorbij horen komen (als ik het fout heb, corrigeer mij want ik ben geen middeleeuwenkenner). Toch bewijst 'Symphony of Enchanted Lands' hier wel dat hij me minder aangreep dan 'Legendary Tales' dat wist te doen. Maar man o man, wat blijft Emerald Sword een kneiter van een plaat.

Tussenstand:

01. Legendary Tales
02. Symphony of Enchanted Lands

Niet zo goed als het debuut Legendary Tales, maar nog altijd een enorm ambitieus en episch klinkend metal-album waarop vooral de invloeden uit de klassieke muziek, maar ook film-muziek nog meer de overhand zouden krijgen. Iets waardoor Symphony of Enchanted Lands een avontuurlijke 'feel' met zich mee krijgt: nog meer gaat het verhaal, wat de band speciaal heeft bedacht voor de uiteenzetting van hun concept wat ze zouden verspreiden over meerdere albums, de aandacht opeisen. Of dat zo interessant is, valt te betwijfelen, want uiteindelijk staat of valt het met de muziek.

En op deze tweede langspeler van Rhapsody is de muziek niets meer dan waanzinnig te noemen. Complexer dit keer dan wat op het debuut Legendary Tales te horen valt en dat is niet altijd even goed, maar dat is slechts een klein minpunt.

De band, die overigens in dezelfde bezetting als op het debuut, verder aangevuld met bas-speler Alessandro Lotta, lijkt namelijk nog beter op elkaar ingespeelt en mede daardoor klinkt Symphony of Enchanted Lands strakker. Ook qua productie zijn er vorderingen gemaakt.

De band schiet vertrouwd uit de startblokken met o.a. "Emerald Sword" en "Wisdom of the Kings", twee knallers van de eerste orde die zo op het debuut-album hadden kunnen staan.
Vanaf "Heroes of the Lost Valley", waarmee ook de verteller van het verhaal geïntroduceerd wordt, begint de muziek nog meer epische proporties aan te nemen dan wat te horen valt op het debuut. De nummers duren langer en er gebeurt meer binnen de nummers; ze beluisteren is als het ware een avontuur op zich en dat zal wel de bedoeling zijn geweest.

Met het ruim dertien minuten durende titelnummer overtreft de band zichzelf door alle stijlen wat Rhapsody zo kenmerkt, te laten terugkomen in een soort van mini-epos. Niet per se het beste wat de band gemaakt heeft, maar alleen door de omvang alleen al, verdient het zeker lof.

Toch is Symphony of Enchanted Lands niet mijn favoriete plaat van de band. Het beklijft allemaal net even minder dan het debuut en tevens de kracht en impact op latere albums, ontbreekt gek genoeg een beetje.
Maakt het e.e.a. daarmee tot een mindere plaat? Zeer zeker niet. Symphony of Enchanted Lands is een voortreffelijke en gedurfde opvolger van het meesterlijke debuut en bevat zeer goede epische power-metal vermengt met allerlei bombastische en filmische passages die er als het ware voor zorgen dat het verhaal werkelijk waar tot leven komt en zijn eigen weg volgt naast de muziek. En dat is een prestatie op zich.

Een zeer goed en degelijk album dus, maar net even minder dan het debuut, wat een smaakgebonden dingetje zal zijn.
Maar ik wil niets bagatelliseren, dus toch een 4 voor Symphony of Enchanted Lands.