Muddy Waters - Sings "Big Bill" (1960)

Een Blues legende die een cover album van een andere Blues legende maakt.
Muddy Waters zingt op dit album alleen maar nummers van Big Bill Broonzy en dat doet hij met succes. De nummers klinken stuk voor stuk erg lekker.
Een mooie ode van Muddy Waters aan deze legendarische Blues artiest.
Persoonlijke favorieten zijn When I Get to Thinkin en Double Trouble, maar de rest van de plaat klinkt ook lekker en is ook de moeite van het beluisteren waard.

Inderdaad een fraai eerbetoon aan de twee jaar eerder overleden bluesgigant (1893-1958). Tien nummers vertaald naar Waters' eigen vroege stijl, met een lekker swingende ritmesectie (met af en toe gortdroge drums zoals in de geweldige opener), pittige gitaarsolo's, goede ondersteuning van piano en mondharmonica, en vooral lekker "ruimtelijke" arrangementen met veel "lucht" die de composities zelf, de teksten en Waters' karaktervolle stem alle gelegenheid geven om op ontspannen wijze te schitteren. Op de een of andere manier is de eerste helft van het album wel wat sterker dan de tweede, maar als geheel is dit toch een warme en gloedvolle plaat.

Geweldige bluesplaat, exact zoals ik ze graag heb. Genie doet genie, inderdaad ?

Ook al zingt Muddy soms wat schreeuwerig, is dit toch een sterke plaat geworden, mede dankzij zijn geweldige band (Pat Hare, James Cotton, Otis Spann, Andrew Stephenson en Francis Clay.