John Mellencamp - No Better Than This (2010)

Zou best eens kunnen, die wachtrij heb ik geen last van gehad, maar dat is meestal als je vooraan in de file staat

Dit geeft mij wel weer gelijk een trigger om dit album vaker te gaan beluisteren. Gisteren twee keer achter elkaar gedraaid, het kwartje gaat langzaam vallen.

Ik ben jaloers F":%@** jaloers

Je bedoelt waarschijnlijk dat je jaloers bent op mensen die wel naar het concert kunnen. Ik zie overigens nog geen mening van jou over deze plaat en je hebt ook nog geen sterren toegekend. Ken je deze nog niet? Dan zou ik hem zeker proberen. Ik ben zeer benieuwd hoe hij het authentieke geluid wat deze CD toch extra speciaal maakt op het podium weet neer te zetten. Bijna onmogelijk om dat na te doen. Ik ben niet zo'n speurder op het internet naar live beelden, maar zag onlangs wel een prachtige live uitvoering van Easter Eve. Als alle nummers met die passie gebracht worden dan komt het helemaal goed. Ik kan er bijna niet bij dat er nog maar 28 stemmen zijn uitgebracht op dit fenomenale album.

Ja jaloers omdat ik dit ga missen en niet zo een beetje ook. Dit is verdorie een van de weinige top muzikanten die ik nooit live heb kunnen aanschouwen. John staat/stond hoog op mijn live verlanglijstje En nu woon ik sinds 13 maanden in het land van de glimlach en nu komt hij naar nederland. Daar heb ik best wel de pest over in. Niet dat ik het iemand misgun verre van dat zelfs. Maar gewoon pokke voor mezelf. Maar ja ieder voordeel hebt zijn nadeel.

En inderdaad heb ik deze plaat nog niet. Moeilijk voor mij om er aan te komen. Ben wel eens gaan shoppen maar dan krijg ik als antwoord john who? Aha john denver yea whe got. NO NO NO john mellencamp!!!! Who? Never heard of him. Tja dan houd het ver op. Maar goed ik blijf zoeken

Veel plezier trouwens bij zijn concert.

Ik ga deze maar eens flink draaien de komende week.

Heb net een week voor het concert 3 kaarten voor rij 4 gekocht á 60 Euro per stuk, kennelijk de restanten VIP kaarten die ze voor 150 Euro niet meer kwijt konden raken.

Ben ook benieuwd naar de film over deze CD.

Ha, ha, heb je het toch voor elkaar. Dat duidt er wel op dat het met de kaartverkoop niet geweldig gaat. Geen idee hoe vol of leeg de zaal zal zijn volgende week. Ik vrees een beetje dat de belangstelling tegenvalt. In ieder geval zal ik de CD de komende week onderweg naar mijn werk weer veelvuldig draaien om even goed in sfeer te komen, maar eigenlijk draai ik hem sowieso elke week al. Heb jij ook al een mening over deze CD Running On E.?

Vooralsnog voor mij niet zijn sterkste werk. Heel erg wennen en daarom ga ik hem eens flink draaien de komende dagen want misschien moet ik er in groeien. Ik geef echter de voorkeur aan het stevigere Mellencamp werk.

Kan ik me op zich wel voorstellen. Dat is ook waar de meesten hem van kennen en daar is hij bekend mee geworden. Vorige week Uh-huh nog gedraaid en ik hoop toch dat hij nummers als Pink Houses en The Authority Song niet overslaat. Maar hij kan niet zijn hele leven lang van dit soort rockers schrijven, dat zou ook saai worden. Daarom ben ik blij dat hij een andere weg is ingeslagen die mij prima bevalt. Getuige deze CD en ook de vorige Life Death Love and Freedom.

EEEEh enne mannen hoe was het?!!!!

Net terug uit Den Haag, is wel even een stukkie sturen naar Emmen hoor. Maar wat was het het waard zeg. Een van de mooiste concerten die ik ooit heb meegemaakt en dat in het het voormalig Congresgebouw, wat niet bij uitstek geschikt is voor een rockconcert. Hij speelde erg weinig songs van deze CD. Zelfs het titelnummer ontbrak, al werd hij wel in zijn geheel tijdens de voorafgaande film vertoond. Hij merkte duidelijk weinig herkenning als hij songs van No better than this aankondigde. Songs van Scarecrow, The Lonesome Jubilee en Uh-huh deden het aardig beter. Nou daar draaide de kleine kabouter zijn hand ook niet voor om. Speciale vermelding voor Miriam Sturm die met haar vioolspel voor extra schwung zorgde. De bassist daarentegen, een soort Lionel Richie in jaren 80 kostuum, was duidelijk het wormvormig aanhangsel van de band. Deed zijn werk en niet meer. Maar goed, zo erg was dat niet. Samen met de Boss zelf is John Mellencamp live nog altijd de koning van de Rock & Roll. Wie neemt het stokje over, want ook Mellencamp wordt dit jaar 60, al zou je dat vanavond niet zeggen. Held.

Ben nog wakkker aan het worden van gisteravond, man wat een show. Ik sluit mij volledig aan bij Hendrik68. Het concert begon wat stroef vond ik, John zijn stem moest ook nog wat gesmeerd worden volgens mij. Het begon pas echt goed te lopen na het akoestische stuk van Save Some Time To Dream, Mellencamp sprak ook eindelijk het publiek aan. Vanaf toen kon het voor mij niet meer stuk. Nog even een geintje tussen door over de versterker die bromde en toen kon het feest beginnen. Hij heeft best veel klassiekers gezongen, Jack & Diane, Small Town en gelukkig ook Jackie Brown, indrukwekkend. Een paar van die oude nummers in een nieuw jasje, beviel mij erg goed, moet ik zeggen. Toen kwam het intermezzo, prachtig stuk tussen viool en accordeon, John was van het podium verdwenen, om vervolgens in strak zwart shirt weer het podium op te komen, vannaf dat moment ROCK 'N' ROLL!!
Scarecrow, Paper In Fire en de rock versie van If I Die Sudden beukte letterlijk door de zaal, om te eindigen met R.O.C.K. In The USA. Toen ging het publliek pas staan, had eigenllijk eerder moeten gebeuren, maar zoals hierboven al gezegd, de zaal is niet echt ideaal voor een rock 'n' roll feestje. Van mij had die nog wel tot in de kleine uurtjes door mogen gaan, wat een geweldige avond!

Die film was volkomen ruk en overbodig.

Het concert was inderdaad helemaal super. Niets aan toe te voegen.

Ik kan deze laatste CD overigens maar matig waarderen en zet hem niet echt voor mijn plezier op.

Mee eens. De film was denk ik vooral een promotie van zijn laatste CD. In het concert kwamen nl. verrassend weinig nummers van dat album voor. Zelfs het titelnummer ontbrak tijdens het concert dat nota bene The No Better Than This Tour heet. Maar kwalitatief was het een vrij belabberde film, dat klopt.

Belabberd is voor de kwaliteit van die film nog zwak uitgedrukt.

Maak er dan een high tech HD tourdocumentaire van.

Dat kan toch niet, een cd terug naar de roots in mono opgenomen en vervolgens er wel een high tech HD doc. van maken

Ik vond het wel aardig, dat dansende vrouwtje bleef alleen iets te lang in beeld.

Eens met de voorgaande schrijvers. Goed optreden gisteravond in Den Haag, met een been in de rock en andere in de (stevige) Americana/country. Film voegde niets toe en was rommelig.

Bovendien rommelig beging in de zaal: John begon al te spelen, publiek nog niet weer terug op de plaats terwijl de lichten uit gingen. Zijn ze daar geen muziek gewend?

Klopt ja, dat verbaasde mij ook alsof je te laat komt bij de film. Die stoeltjes hadden ze er zoiezo uit moeten halen tijdens het concert. Mellencamp, de volgende keer beter in Paradiso!

Klopt was heel raar met dat licht. Ik stond te kletsen met een oude kennis en kon ineens in het pikkedonker op zoek naar mijn stoel.

Hoeveel mensen waren er trouwens aanwezig?

Heb je zo'n concert gezien Running on empty en dan kom je met een 2,5 als waardering voor deze plaat. Dat doet me bijna nog meer pijn dan de uitshirts van Utrecht komend seizoen.

Kan het wel begrijpen hoor, het is een andere Mellencamp dan we gewend zijn en het moet je liggen. Mij bevalt het nog altijd prima.

Ja erg he. Kan er ook niets aan doen maar een rocker die ineens Honky Tonk gaat doen kan er bij maar slecht in. Echt een plaat die verbannen wordt naar de letter M in mijn CD kast en er slechts zelden uit zal komen.

Op zich wennen die shirts maar het is wel weer eens wat anders dan het gebruikelijke en akelig gewone zwart, rood, wit, blauw, geel en groen. Eigenlijk zijn ze best apart en mooi die shirts.

In het begin had ik hetzelfde met deze plaat, maar dat is echt helemaal omgeslagen. Gewoon nogmaals opzetten.

Mijn mellencamp kompas staat meestal hetzelvde afgesteld als pal hendrik 68. Instinctief wijst de wijzer naar het zonnige zuiden. Want beide hebben een zwak voor deze uistekende muzikant. Ik meen dat wij het slechts een keer echt oneens zijn geweest wat mellencamp betreft. En dat was trouble no more. En door de berichtjes te lezen die op deze 2 pagina's staan klopte mijn mellencamp nou niet echt harder. En niet dat ik niet open sta voor veranderingen kan zeker verfrissend werken. Maar om nu een plaat op te nemen in 2010 die mono is mmm dat kan en kon mij niet echt bekoren. Teminste zo dacht ik voordat ik ooit een toon van no better gehoord had. Door oa fish werd deze cd min of meer vergleken met het door mij verfoeide trouble. Voor mij reden om met niet al te hoge verwachtingen deze in mijn cd speler te proppen. Laat ik nummer voor nummer maar eens door nemen

Save some time het eerste wat mij opvalt is dat vreselijke pokke geluid door een aantal mellencamp liefhebbers bewierrookt past bij de sfeer enz. Da's al direct een tegenvaller voor mij. Ik probeer dit te compenseren door dit plaatwerk hard te gaan draaien. Een(slechte) gewoonte die ik wel vaker vertoon ha. Maar nu voelt het bijna aan als een verplichting. Maar het nummer save some time vind ikl niet geweldig. The west end bevalt me al een stukkie beter. Redelijk nummer. Right behind aardig. Maar begin tevens te vrezen want puur muzikaal klinkt het me te eenzijdig te kaal. Ik snap uiteraard dat dit de hele opzet is maar ik hoor en voel die prachtige sfeer niet 1,2,3. A graceful fal veel te zeikerig vind hier geen barst aan. Net als no better than this beide nummers doen mij totaal niks. Thinking about you is al weer beter dan de vorige 2. Maar om nu te zeggen dit nummer gaat mijn persoonlijke john top 40 nummers bestormen nee dus. Bij lange na niet. Ik begin te vrezen dat bijv running on emty gelijk gaat krijgen en dat vind ik absoluut niet leuk. Comming down the road nou nee dus. Meschien leuk als ik uitgeblust en erg oud ben. Tjee dit kan niet waar zijn no one cares about me 6minuut 11 lang worden mijn oortjes geteisterd door het slechtste john nummer ooit. VRESELIJK zelfs. Ik begin zelfs aan mijn volume knop te frunniken zodat mijn buren deze nonsense niet kunnen horen. love at the first is beter maar alles klinkt beter dan die vorige aanslag. Dit gaat niet meer goed komen want ook dit nummer is niet geweldig. Naaaa nr 10 en11 sorrie hoor maar wat heeft dit met mellencamp te maken?
Easter eve dylan meets mellencamp leuk duurt me wel te lang. Nr 13 vind ik een van de betere op deze erg tegenvallende plaat.

Ik zeg NEE tegen deze koerswijziging big crap. Ik moest me zelfs een hoop moeite doen om deze plaat in zijn geheel af te luisteren. En heb dat zeker een keer of 10 gedaan. Om er zeker van te zijn dat ik me niet vergis. Dit valt geheel buiten mijn smaak. Op een paar aardige nummers na.
Ik kan hier niet meer dan een lollie voor geven. Met stip de slechste mellencamp plaat die ik ken. En dat zijn er heel wat

Ik had er al rekening mee gehouden dat je dit niet zou trekken. Dat je de plaat tot op het bot afkraakt vind ik geen enkel probleem. Net als ik ben jij een Mellencamp kenner van de eerste orde. Juist met die wetenschap vind ik het echter buitengewoon vreemd om dit het slechtste Mellencamp album dat je kent te noemen, kan ik ook niet geloven eigenlijk. Het debuutalbum (wat gelukkig niet eens op MM staat) en de hele rits tot en met American Fool komen eerder voor het predikaat slechtste album in aanmerking. Wat te de denken van Dance Naked, viel wel mee, maar vergeleken met dit een niemendalletje. De hele wereldmuziekpers was superenthousiast over dit album. De durf van Mellencamp werd alom geprezen. Ook de uitvoering en de productie van T-Bone Burnett deden een duit in het zakje. De zoektocht naar de roots van de muziek in de Verenigde Staten, leverden volgens de kenners van de pers het ene na het andere pareltje op. Dat jij dat niet zo ervaart is jammer. Maar ja, als een werkelijk fenomenaal nummer als Save some time to dream al geen goedkeuring kan vinden dan wordt het wel een lastig verhaal. Of het nou driedubbel stereo is of mono, zoals hier, grote nummers als deze blijven altijd overeind. Wat heeft Easter Eve in hemelsnaam met Dylan te maken. Ze hebben samen getourd in Amerika geloof ik, maar ik heb nog nooit een nummer van Mellencamp gehoord die op Dylan lijkt. Mellencamp kan muzikaal wel tippen aan Dylan, maar tekstueel zeker niet. Het enige waar ik me een beetje in kan vinden is de kritiek op No one cares about me. Dat vind ik na het album inmiddels een keer of 100 gehoord te hebben een tikkie flauw, maar tussen alle toppers door krijgt verveling geen kans. "I'm done being rock star" zei Mellencamp na de release van Life, death, love and freedom. Ik ben bang voor je dat de tijd van Whenever we wanted of Scarecrow niet meer terugkomt. Ik heb er geen problemen mee. Ik kijk alweer uit naar het volgende album. Jij vast ook wel.

Beste hendrik om eerlijk te zijn ken ik zijn eerste platen bijna niet. Heb ze uiteraard jaren geleden een aantal malen gehoord. Maar ik zou er geen cijfer aan kunnen geven op american fool na maar die draai ik amper. Word trouwens eens tijd dat ik die uit de kast ga graaien Je kan best gelijk hebben dat zijn eerste platen slechter zijn dan deze.
Het goede nieuws voor mezelf is dat ik no better langzaam toch beter begin te vinden. En tuurlijk heeft hendrik gelijk als hij stelt dat nummers die goed zijn goed blijven. Ook al is het geluid matig. Dat doet niets af aan de kwaliteit van een nummer. Ben ik het helemaal mee eens. Maar het luisterd wel effe een stukkie lekkerder weg als het geluid meer dan prima is. Maar goed om terug te komen op deze plaat want daar gaat het om. The west end, right behind me of thinking about you om maar een greep te doen beginnen me beter en beter te bevallen. En zo begin ik hier en daar meer nummers op prijs te stellen. Toch blijven die cowboy deuntjes mij behoorlijk irriteren. Ik vrees dat dat wel zo zal blijven. Waardoor deze plaat naar mijn idee op twee gedachten blijft hinken. Net als je denkt van ok dit gaat goed komen. Krijg je weer een cowboy deuntje te verduren. Het komt de sfeer gewoon niet ten goede. Sterker het verpest de sfeer juist denk ik. Ik heb er niks mee. Als je dat slap geneuzel vervangt door normale lees goede nummers. Dan begrijp ik er een stuk meer van dat deze plaat zo is opgenomen zoals die is opgenomen.
Ik hoor dit soort muziek ook helemaal niet terug in zijn vorige platen. En da's maar goed ook wat mij betreft. Op zoek naar zijn roots? Of begrijp ik dat verkeerd?

Toch hoop ik (van harte) dat mellencamp dit ziet als een geinig uitstapje. En weer terug gaat naar zijn eigen ik. En vervolgens over een jaar of 15 zijn loopbaan afsluit met no better than this part 2 ha. Hoewel dat zeker een redelijke afknapper zal zijn voor mij. Maar zo sloot MARDOOOONA ook zijn loopbaan af haha.

En tuurlijk verheug ik me op de volgende mellencamp. Zo snel laat ik me nu ook weer niet afschrikken.

Heren, goed nieuws. In het najaar een nieuw album "Plain Spoken". Jawel, wordt opgenomen met weer T Bone Burnett. Zal deze in het verlengde liggen van de vorige twee?
Overigens op writteninmusic een mooi overzicht van zijn carriere nav een 19 (!) CD's tellende overzichtsbox '78-'12 die uitkomt. (Wie koopt zoiets?)

Maar weer eens een draaibeurt gegeven. Niet zijn beste maar ik verhoog hem van 2,5 naar 3,0

Ik ga in afwachting van Plain Spoken een halfje terug. Als onvoorwaardelijke Mellencamp fan moet ik toegeven dat No one cares about me de laatste tijd veelvuldig wordt geskipt en in een 5 sterrenplaat wordt niet geskipt. Desondanks blijft dit 1 van de mooiste albums van de laatste 10 jaar voor mij. Wel houd ik mijn hart een beetje vast voor het nieuwe album. Is een 3e keer Burnett wel zo'n goed idee? Krijgen we niet meer van hetzelfde? We zullen zien.

23 september komt Plain Spoken uit.

Hij staat erop!

Goed bezig.

Moest erg wennen aan het album en dan het in het bijzonder het mono geluid waar ik me in het begin flink aan liep te ergeren.
Ik moet bij het beluisteren van dit album eigenlijk steeds terug denken aan een album dat 28 jaar eerder gemaakt is en waar ik deze plaat wel wat raakvlakken mee vind hebben, ik heb het dus over Nebraska van Bruce Springsteen.
Ook geen geweldige opname kwaliteit en eveneens harde rauwe teksten.
Na diverse luisterbeurten is het muntje bij dit album wel gevallen en zorgt het mono geluid wel voor een intieme sfeer.
Het stemgeluid van Mellencamp is geweldig en er staan wel enkele pareltjes op deze plaat.
Vooral het middenstuk Coming Down The Road t/m Don"t Forget About Me vind ik zeer sterk.
Ook het nummers Easter Eve springt er bovenuit,vooral tekstueel had het zo een Bob Dylan nummer kunnen zijn.
Mijn Mellencamp ontdekkingstocht gaat verder.

Dit album heb ik de afgelopen 10 dagen heel vaak gedraaid. Misschien moet je van de rootsy stijl houden om het ten volle te kunnen waarderen, en ook de gesleten stembanden van Mellencamp kun je niet mooi vinden. Ik vind die ruwe stem juist erg mooi, én passend bij de country-folk en rootsrock van dit album. Die stem (ik moet soms zelfs een beetje aan Steve Earle denken) bevalt mij wat beter dan zijn "oude" stemgeluid. De liedjes zijn wellicht niet altijd spectaculair, maar mij spreken ze wel aan.
Ook de afwisseling van de akoestische en de gearrangeerde nummers bevalt me buitengewoon goed. Het geluid van de elektrische gitaren is op sommige nummers spectaculair te noemen (mede dankzij de bijdrage van Marc Ribot natuurlijk). Verder: mooi en warm geproduceerd door T-Bone Burnett - van het mono-geluid heb ik bepaald geen last!