In This Moment - A Star-Crossed Wasteland (2010)

Eigenlijk wel een leuke Metal Core plaat dit. Ik kende de band nog niet maar vanwege de gave titel trok deze plaat mijn aandacht. Muzikaal zit het erg lekker in elkaar, niet bijster orgineel maar wel erg goed gespeeld.

Er hangt alleen een enorme Slipknot schaduw over de band heen, maar dat mag de pret niet drukken. Wat deze plaat uniek maakt is het gebruik van een zangeres in plaats van een zanger, zelden een vrouw met zo'n strot gehoord. Behalve Sipknot hoor ik her en der ook wel wat In Flames. 3,5*

Viel vandaag op de mat door de brievenbus. Eerst nog een paar keer luisteren, voordat ik er wat van zeg.

Gelukkig klinkt niet alles als The Gun Show, daar was ik ff bang voor toen ik die hoorde... Maar na 3 luisterbeurten is het toch een stap terug ten opzichte van hun vorige album, The Dream had een eigen smoel en dat heeft deze een stuk minder.

Aardig plaatje, maar geen jaarlijstjes materiaal.

Na het geweldige werk dat ik van ze kende, had ik meer van deze plaat verwacht. Ik vind de meeste nummers nietszeggend en weinig boeiend. Waar ik de zang op de vorige plaat juist een sterk wapen vond, vind ik het hier gewoon irritant. Ook de muzikanten lijken weinig geïnspireerd. Ik krijg het gevoel dat dit album te snel is gemaakt aangezien het kaf (de meeste nummers) nog niet van het koren (zoals Blazin) is gescheiden.
Jammer ik hoopte op meer.

Voorganger The Dream is een geweldig album. Deze opvolger is toch minder. Niet zozeer door de nummers, maar vooral omdat Maria iets te veel (extreem) gilt naar mijn smaak, waardoor ook de teksten slecht verstaanbaar worden.. Dat doet afbreuk aan de nummers. In die nummers waar ze gewoon zingt, worden deze gelijk naar een hoger niveau getilt, want haar normale zangstem is erg goed. Een beetje een tegenvaller dus.

Ik had eigenlijk hetzelfde als Eddie, ik kende de band en hun werk niet, maar de cover trok mijn aandacht. Best een goeie plaat, de zangeres weet uitstekend clean te zingen, maar kan ook zo af en toe goed screamen. Prima album, ik ben nieuwschierig geworden naar het andere werk van de band.

Laat Maria maar gillen. Ik vond The Dream wat tegenvallen na de prima cd Beautiful Tragedy. Deze heb ik nog niet gehoord, maar het voorproefje op de Rock Tribune sampler klinkt veelbelovend!

Weer wat ruiger dan het vorige album. Ditmaal een mix tussen de metalcore van het debuut en de meer toegankelijke rocksound van de vorige plaat, met een overwegend positief maar weinig opvallend resultaat. Ik vind nog steeds dat deze band een beter zanger(es) verdient. Haar cleane zangpartijen zijn best oké, maar het gegil in de coupletten gaat al snel flink irriteren. Wat een speenvarken zeg. De songs zitten gelukkig degelijk in elkaar, met ook hier weer lekker vet gitaarwerk. Gewoon die vrouw uit de band flikkeren en met iemand anders doorgaan, is mijn advies.

Cd laatst gekocht, vandaag eens beluisterd. En sodeju, die knalt er wel ff lekker in. Het schreeuwen bevalt me juist wel, maar haar gewone stem mag er zeker ook zijn.
Weer eens een Amerikaanse band die me wel bevalt, ze zijn er nog, zeldzaam, maar ze zijn er.
De andere 2 albums heb ik ook al, maar moet ze nog beluisteren. Het was het nummer "The promise" dat mijn eerste kennismaking met de band was en ik was meteen om. Nog een paar dingen beluisterd en hop, meteen alle 3 de cd's besteld, geen half werk.