Bryan Ferry - Olympia (2010)

Drie jaar na het Dylan-covers album Dylanesque, maakt Bryan Ferry zijn legioen volgers heel blij met een nieuw persoonlijk album, met veel eigen werk en enkele prachtige covers.

Er hangt een klein wrang randje aan Olympia, want op dit album staan de nummers waar hij in de studio met zijn oude bandleden aan heeft gewerkt met de bedoeling een nieuw Roxy Music album het licht te doen zien. De meningsverschillen over welke kant het op zou moeten gaan en de muzikale koers die ieder in gedachten had bleken onoverkomelijk en onverenigbaar. Ferry hakte op enig moment de knoop door en heeft besloten het door hem ingebrachte materiaal voor zijn nieuwe solo album te gebruiken. Indirect zou je dit dus een half Roxy Music album kunnen noemen. Schrale troost is dat zijn oude companen -waaronder Eno- op diverse nummers meespelen.

Het album zelf biedt een vol en rijk geluid, sommigen zullen het “over” geproduceerd noemen, maar ik vind het heel goed gedaan, Na diverse luisterbeurten -vooral met de koptelefoon op- hoor je nog nieuwe elementen in de nummers. Er worden soundscapes en gesproken samples gebruikt die ook vervreemdende effecten opleveren. Verder veel strijkers, goede percussie en soms wel vier of meer gitaristen op 1 song en natuurlijk de onvermijdelijke koortjes.

Er is een keur aan grote namen aangetrokken om dit album zo bijzonder te maken naast de oud Roxy Music leden o.a.: David A. Stewart (Eurythmics) Groove Armada, Dave Gilmour, Scissor Sisters, Nile Rodgers, Jonny Greenwood (Radiohead) and Flea.

Het nummer opent met het zwoele ‘You can dance’, een typische productie van deze tijd, zeker als je dit vergelijkt met bijvoorbeeld Limbo uit de Bete Noir periode. Dan wordt de evolutie in het produceren goed duidelijk. Ferry zingt vlot en is goed op dreef in dit nummer.

‘Alphaville’, opent ook subtiel met een piano en pratende stem totdat ineens de volledig band tegelijkertijd invalt, Ferry zingt hier met een andere stem als bij de opener. Er wordt een mooi en zeer divers klanktapijt geweven…

Heartache by numbers heeft een speciale vibe, een zekere urgentie waarmee Ferry zingt.
Het refrein is fris en open met mooie stemmen in het koor. Scissor sisters hebben hier aan bijgedragen.

‘Me oh my’ de eerste track die door Ferry alleen is geschreven brengt mij qua sfeer terug naar Roxy’s Flesh & Blood, maar had ook zo op Bete Noir kunnen staan, ook omdat dit nummer ‘opener’ klinkt, minder vol dan de vorige nummers.

‘Shameless’, de track waaraan ook Groove Armada heeft meegewerkt, was het album als dance track al vooruit gegaan. Het is zeker niet mijn favoriet, ik vind het een vrij rommelig nummer.

‘Song to the Siren’ van Tim Buckley, is voor mij het hoogtepunt van Olympia, Ferry zingt hier zo gevoelig, in het begin ondersteund door de prachtige hobo van Andy McKay. Het nummer is rijk gevuld met diverse instrumenten die prachtig gemixt zijn, bloedstollend mooi!

No Face, No Name, No number, maakt na dit hoogtepunt een beetje een fletse indruk. Het is wat tam in vergelijking met de rest van de tracks.

‘BF Bass’ (Ode tot Olympia) geschreven samen met Phil Manzanera, maakt dit tot een echt Roxy nummer, ik denk dat het op een groepsalbum net zo had geklonken, maar wel een sfeer van voor het Avalon tijdperk, meer Stranded. Een lekker fel koortje in het refrein.

‘Reason or Rhyme’, is een onvervalst Bryan Ferry nummer, chique en gedistingeerd zingt hij hier met een mooie pianobegeleiding naar een prachtig instrumentaal middendeel.
Ook hierin weer vreemde stemmen op de achtergrond die voor aparte klanken zorgen.

‘Tender is the night’ is een subtiele finale, Ferry declameert meer dan dat hij zingt. Het is een melancholisch nummer met een cabaret-achtige sfeer.

Er staan twee extra tracks op de luxe versie: Lennon’s “Whatever gets you through the night’ , dit past qua sfeer goed op het album, maar had ergernis in het midden moeten staan van de tracklist.

‘One Night’ is meer de Ferry van The Bride stripped bare, een trip down memory lane.
Beetje een vreemde eend in de bijt.

Al met al is dit wel een van mijn favoriete Ferry solo albums, samen met Bete Noir en Boys & Girls.
Een album dat na veel draaibeurten nog verrassingen prijsgeeft door de rijke arrangementen.