Everything Everything - Man Alive (2010)

Ik heb de hype aan het begin van dit jaar een beetje gemist (begrijp uit veel concertverslagen enzo dat ze op verschillende shortlists stonden voor dit jaar..), maar krijg er een beetje een Foals - Antidotes gevoel van.. niet verkeerd maar ook niet hemelbestormend.. en die omhoogschietende constant stem, ik weet het niet..

Als je geen fan bent van onregelmatige maatsoorten, harmonieën in de hoge registers en snelle abstracte lyrics dan is dit misschien niets voor jou, maar als je tijd en geduld hebt, dan kan je hier best iets bijzonders vinden.

Er zijn geen echt duidelijke singles op dit album en het genre verandert bijna iedere song. Van de prachtige piano ballad van NASA Is On Your Side tot de Queen-achtige harmonieën van afsluiter Weights, erg veel afwisseling en inventiviteit hier. Het is ook een enorm risico voor de band. De singles zijn grotendeels niet representatief voor het album als een geheel, ze worden beschouwd als de 'snelle' liederen, terwijl de nieuwe nummers de neiging hebben langzamer te zijn en meer ingetogen.

Dat wil niet wil zeggen dat ze de enige energieke songs op het album, QWERTY Finger en Come Alive Diana voeden met dezelfde hectische energie als Photoshop Handsome met de laatste met een fantastisch moment dat alles naar beneden bedaren net zoals hoorns kick inch De tragere nummers zijn net zo veel een genot, zoniet meer, Tin (The Manhole) is waar zang en muziek samenkomen in iets wat klinkt als een soundtrack van een lucide droom en dit is het moment waar Man Alive alles wat u voordien van hen had gehoord, overstijgt.

Het grootste compliment dat ik dit album kan geven is dat het klinkt als niets anders. Ze doen niets revolutionairs technisch of tekstueel, maar de composities en arrangementen van de songs zijn echt uniek en verfrissend om te horen.

Everything Everything hebben een smeltkroes van invloeden, stijlen en geluiden verzameld en hebben iets uniek en razend spannend bekokstoofd. Man Alive blaast leven terug in een flegmatieke en saaie muziek scene en daagt het uit om zich te ontwikkelen tot iets beters.

Nou, ze klinken soms wel héél erg als XTC (de band)!

ABC en OK Go ook. En ook een beetje Snow Patrol, maar die band ken ik ook weer niet zo heel goed, dus ik weet niet of zo'n vergelijking wel mag. De band is tegelijkertijd futuristisch en in touch met de popgeschiedenis. Op papier dus net zoals vele andere hippe bands ja, maar dan zonder te veel folk, zonder teveel synth-pop, en met een rits aan pakkende hooks om U tegen te zeggen. Het klinkt gewoon goed en de band lijkt het ongewone geluid ongewoon helder onder de knie te hebben.

Over Clor gesproken - daar heeft 't ook wel iets van weg!

Als je van Local Natives, Yeasayer of TV On The Radio houd moet hier ook wat voor je tussenzitten.

Wat een geweldige plaat trouwens!
Heb niet meer zo iets vernieuwends gehoord sinds Remain In Light van Talking Heads.
En dat is lang geleden!

Heeft een aantal luisterbeurten nodig maar dan komen de hooks en catchy refreintjes plotseling tot leven en moet je hem nog eens draaien.

Krijg je bij dit album een euro voor elke bandnaam die je dropt ofzo?

Geweldige plaat, ga dat luisteren!
Niks meer aan de berichten van indiegator en Ares toe te voegen.

Waren vrijdag te zien bij Jools Holland's Later.
Ben er niet helemaal uit of ik het goed vond, of vooral ánders'.
In ieder geval interessant genoeg om hier wat meer in te duiken.

Valt me toch een beetje tegen, deze Foals-kloon.

Met name de drums zijn behoorlijk eentonig. Dat haalt naar mijn gevoel deze plaat behoorlijk onderuit. Met de (bas)gitaren is niks mis.

Dankzij de berichten hier ben ik deze plaat gaan luisteren, maar ik ben bang dat het bij 1 luisterbeurt blijft.

Niets op deze plaat zorgt voor enige samenhang. Het instrumentarium is een rechtstreekse kopie van (zie ook hieronder) Foals en meerdere bandjes in dit genre, de teksten raken kant noch wal en het ergste...de stem houdt het tempo van de muziek niet eens bij. Zeer matig....

Het bandje wat mij verraste bij de eerste luisterbeurten in mei dit jaar. Even snel proeven wat ik te horen zou krijgen op pinkpop als ik dit bandje ging bezoeken. Het klonk 'anders' en ik was meteen getriggerd om ze te beluisteren. Samen met een paar vrienden die ze helemaal niet kenden naar het optreden gegaan en met een tevreden gevoel luisterden we. Helemaal niets mis mee, maar het moest nog nodig gepolijst worden. De hoge zang werd soms niet gehaald en de akoestiek was vrij rampzalig. Toch draaide ik nog af en toe het plaatje als ik zin had in iets actiefs en vrolijks.
Het album begint, en je krijgt al een redelijk goed beeld van wat deze band inhoudt. Qwerty Finger is het eerste zéér aanstekelijke nummer wat je de dansvloer opduwt om even helemaal los te gaan, maar indien de benen minder actief zijn zit er toch nog een meebeweegtrance in. Je zingt als het ware mee, zonder hardop een toon te produceren omdat het toch wel soms belachelijk hoog en snel gaat. Heerlijk!
Schoolin' weet ook weer te intrigeren. Fluittoontjes, een bas die niet zozeer als begeleiding wordt gebruikt maar meer als afwisselingsmechaniek, en óntzettend origineel. Met Leave The Engine Room laat EE een wat serieuzere kant zien. Dat de hoge stem niet alleen als 'ontzettend blij' kan worden gebruikt maar ook als rustigere begeleider voor een kale maar toch goede opbouw.
Final Form is voor mij het hoogtepunt van deze plaat. Teder, breekbaar wordt de stem aangereikt aan de luisteraars bij de eerste zinnen. Niet , waar ik hem had verwacht ; bij de hoge tonen, maar bij de emotie die er in gelegd wordt bij de lagere tonen. "Each of us have seperate houses, and each of us have seperate souls"
Photoshop Handsome is natuurlijk een slag naar de huidige maatschappij in een retro jaren 80 Nintendo Entertainment System stijl. (zoals tevens de clip laat zien) Radiowaardig.
Two for Nero, Nasa is on Your Side, Tin en Weights zijn nog enkele rustigere en serieuze nummers van EE waarbij Tin en Weights een extra notitieblaadje met een plus opgeplakt krijgen.
Tussendoor zijn nog de aanstekelijke Suffragette Suffragette, die als ultieme zomerhit bestempeld zou kunnen worden, en Come Alive Diana, een nummer waar ik de eerste minuut kippenvel van krijg, zich aan het voortbewegen om het plaatje tot een werkelijk plaat te verwezenlijken.

Het is niet zozeer een prachtig geheel ; meer een plaatje waarbij een aantal nummers duidelijk potentie heeft maar er ook enkele nummers bij zitten die geen samenhang met de rest hebben en duidelijk onder het niveau zitten. Volgens mij zou het ook geen kwaad kunnen als ze van producer gingen switchen, want het polijst-proces bij ieder nummer verschilt wat de oorzaak voor de weinige samenhang tussen alle nummers zou kunnen zijn.

Nieuwe single Cough Cough te beluisteren op de website! Klinkt weer lekker tegendraads en tóch swingend. Kan niet wachten op 14 januari.

4 maandjes maar!

Cough Cough is een bom!! wat een plaat!! ik heb Arc net toegevoegd.. ik denk dat hij van de week erop zal staan.

Ik heb ze gisteren in het voorprogramma van Foals gezien en na afloop een gesigneerd exemplaar van deze gescoord. Eerste luisterbeurt bevalt me zeer goed, ik vind vooral Photoshop Handsome lekker.

De Japanse uitgave bevat naast een onherkenbaar geremixte "Schoolin'" twee bonus tracks, waarvan "Wizard Talk" toch wel heel bijzonder en heel mooi is.