Everything Everything - Man Alive (2010)

Het bandje wat mij verraste bij de eerste luisterbeurten in mei dit jaar. Even snel proeven wat ik te horen zou krijgen op pinkpop als ik dit bandje ging bezoeken. Het klonk 'anders' en ik was meteen getriggerd om ze te beluisteren. Samen met een paar vrienden die ze helemaal niet kenden naar het optreden gegaan en met een tevreden gevoel luisterden we. Helemaal niets mis mee, maar het moest nog nodig gepolijst worden. De hoge zang werd soms niet gehaald en de akoestiek was vrij rampzalig. Toch draaide ik nog af en toe het plaatje als ik zin had in iets actiefs en vrolijks.
Het album begint, en je krijgt al een redelijk goed beeld van wat deze band inhoudt. Qwerty Finger is het eerste zéér aanstekelijke nummer wat je de dansvloer opduwt om even helemaal los te gaan, maar indien de benen minder actief zijn zit er toch nog een meebeweegtrance in. Je zingt als het ware mee, zonder hardop een toon te produceren omdat het toch wel soms belachelijk hoog en snel gaat. Heerlijk!
Schoolin' weet ook weer te intrigeren. Fluittoontjes, een bas die niet zozeer als begeleiding wordt gebruikt maar meer als afwisselingsmechaniek, en óntzettend origineel. Met Leave The Engine Room laat EE een wat serieuzere kant zien. Dat de hoge stem niet alleen als 'ontzettend blij' kan worden gebruikt maar ook als rustigere begeleider voor een kale maar toch goede opbouw.
Final Form is voor mij het hoogtepunt van deze plaat. Teder, breekbaar wordt de stem aangereikt aan de luisteraars bij de eerste zinnen. Niet , waar ik hem had verwacht ; bij de hoge tonen, maar bij de emotie die er in gelegd wordt bij de lagere tonen. "Each of us have seperate houses, and each of us have seperate souls"
Photoshop Handsome is natuurlijk een slag naar de huidige maatschappij in een retro jaren 80 Nintendo Entertainment System stijl. (zoals tevens de clip laat zien) Radiowaardig.
Two for Nero, Nasa is on Your Side, Tin en Weights zijn nog enkele rustigere en serieuze nummers van EE waarbij Tin en Weights een extra notitieblaadje met een plus opgeplakt krijgen.
Tussendoor zijn nog de aanstekelijke Suffragette Suffragette, die als ultieme zomerhit bestempeld zou kunnen worden, en Come Alive Diana, een nummer waar ik de eerste minuut kippenvel van krijg, zich aan het voortbewegen om het plaatje tot een werkelijk plaat te verwezenlijken.

Het is niet zozeer een prachtig geheel ; meer een plaatje waarbij een aantal nummers duidelijk potentie heeft maar er ook enkele nummers bij zitten die geen samenhang met de rest hebben en duidelijk onder het niveau zitten. Volgens mij zou het ook geen kwaad kunnen als ze van producer gingen switchen, want het polijst-proces bij ieder nummer verschilt wat de oorzaak voor de weinige samenhang tussen alle nummers zou kunnen zijn.