Ryan Bingham & The Dead Horses - Junky Star (2010)

Hell yeah, hier kijk ik naar uit!!

Nu naamgenoot Ryan Adams het een beetje laat afweten, is hij momenteel de beste artiest in het country/ blues circuit.

Juist en wat ik als voorproefjes van dit album hebt gehoord, wordt dit weer een heerlijke plaat..

Ah, alweer een nieuwe. Zijn vorige twee vond ik schitterende albums, hier kijk ik weer naar uit!

Ik hoop dat het onverwachte succes met die oscar hem niet naar de bol is gestegen, maar hij en zijn band doorgaan op de ingeslagen weg.

Dat hoop ik ook zeker, maar ik verwacht eigenlijk niet dat hij er de persoon naar is om kapsones te krijgen. Verder zijn er al 2 nummers te beluisteren van dit album en die klinken wat mij betreft weer zeer goed .

is al besteld bij play , deze kerel maakt ontzettend goeie muziek en heeft een magistrale stem !!!!!

Zeker weer een release om naar uit te kijken! Heb hem ooit 'ontdekt' op Bospop en sindsdien een van mijn favoriete artiesten!

Liefhebbers van deze muziek raad ik aan om eens naar de band American Aquarium te luisteren; deze band heeft wel wat weg van Ryan Bingham. Ze staan nog niet op MM, maar daar zal ik spoedig verandering in brengen.

Staat ook op mijn lijst van dingen die snel besteld moeten worden !

Muzikaal een iets simpeler en ingetogener plaatje dan zijn voorgangers, waardoor de nadruk op deze plaat sterk op Ryan's vocals en teksten ligt. Dit brengt ons opnieuw een prachtige, zeer sfeervolle plaat van deze nog jonge gast, die met zijn teksten zeer kundig enkele van de zere plekken van de Amerikaanse samenleving weet bloot te leggen. Ik mis alleen een klein beetje het rauwere randje en het opzwepende van nummers als 'Dollar A Day' en 'Hey Hey Hurray'. Desondanks een mooi 4*.

Klinkt goed, ik hoop dat ie vandaag op de deurmat ploft!

Wederom prachtig! Ingetogen nummers worden afgewisseld met wat swingender materiaal; maar de rustigere nummers lijken inderdaad de overhand te hebben op deze plaat. Heerlijk die stem van schuurpapier; wat mij betreft de absolute revelatie van de laatste 5 jaar op Americana-vlak. Een oordeel kan ik na twee luisterbeurten nog niet vellen, maar dit doet niets onder voor zijn voorgaande albums, ontzettend hoge kwaliteit dus weer!

Nummers die me direct onder de huid zijn gaan zitten zijn het prachtig kwetsbaar gezongen "Yesterday's Blues" en het daaropvolgende "Direction of the wind" dat direct vol power van start gaat,wat meteen de kracht van dit album toont: veel diversiteit.

14 november te zien in Paradiso! Weliswaar om 4 uur 's middags, maar ik ga er zeker bij zijn. Deze nieuwe plaat moet ik nog luisteren.

Goed nieuws! Als ik kan ben ik er ook zeker bij. Nu maar hopen dat de lieve mensen van bol.com eens opschieten met deze cd...

Eerste indruk: allemaal net wat minder dan de twee vorige platen, maar toch nog altijd erg goed! Nog enkele luisterbeurten, en ik kan er een score aan geven..

Feit is dat een nummer als 'Strange Feelin' In The Air' toch wel geweldig is!

jeroen heinz; tip kijk eens op www.amazon.com
deze cd voor usd 7.38 ( 2 de hands )

De meeste liefhebbers zullen het wel weten, maar Ryan Bingham heeft voor de Film "Crazy Heart" ook prachtig werk afgeleverd. Hij speelt tevens een rolletje mee in die (zeer aardige) film.

En wat betreft dit album; ik overweeg om mijn beoordeling nog wat te verhogen want ik heb het gevoel dat dit een klassiekertje in wording is. Ben zeer benieuwd wat we de komende jaren van deze held kunnen verwachten. Wat mijn betreft een van de nieuwe kroonprinsen in het genre.

Zoals ik al eerder zei, ik vind deze 'Junky Star' net wat minder dan 'Mescalito' en 'Roadhouse Sun'. 'The Poet' is alvast een mooie, wat ingetogen opener, drijvend op een rustig gitaarlijntje en af en toe komt de mondharmonica piepen, ter opsmuk. 'The Wandering' bevat dezelfde elementen, maar is iets vinniger. Feit is dat de doorleefd klinkende stem van Bingham perfect past bij de wat melancholisch klinkende muziek die hij maakt.

Dan komt 'Strange Feelin' In The Air'. Dit nummer vind ik erg sterk, onweerstaanbaar zelfs. Meezingen met meneer Bingham is toegelaten. De solo is ook erg leuk!

Het titelnummer is dan weer een ingetogen nummer. Erg mooi en ontroerend, maar ik mot bekennen dat ik Bingham het liefst uitgelaten bezig hoor. Al is zo'n klein nummertje (alweer met mondharmonica!) nooit slecht, en heb ik daar ook wel een zwak voor. Je zou ook kunnen stellen dat ik een zwak heb voor de muziek van Ryan Bingham.

'Depression' is weer iets heftiger, maar springt er voor mij niet echt uit. Voor 'Hallelujah' geldt eigenlijk hetzelfde, al bloeit dat nummer wel open tijdens het reffrein. Een kleine impasse, die ervoor zorgt dat deze plaat een minder goeie score krijgt.

'Yesterday's Blues' begint met mondharmonicaspel. Daarna begint Bingham te zingen en weet ik na zo'n vijf keer luisteren: ja, dit is een erg goed nummer. Ook weer zo'n ingetogen nummer, maar het raakt me wel wat meer dan die andere nummertjes die op deze plaat staan. 'Direction Of The Wind' is wel een erg vinnig, up-temponummer. Ryan Bingham doet me soms denken aan Bob Dylan, en dat is op dit nummer toch wel een beetje te horen, vind ik.

'Lay My Head On The Rail' klinkt ook niet slecht, maar kan toch niet op tegen de betere nummers op dit album. Het is allerminst een memorabel nummer, maar zoals we van Bingham gewoon zijn, toch weer puur vakmanschap. 'Hard Worn Trail' behoort ook tot de beste country-rootsmuziek van dit jaar. Bingham is gewoon een pionier aan het worden, en een grote toekomst ligt voor hem in het verschiet. Bovendien heeft hij in mijn ogen al ten minste één klassieker in wording uitgebracht (welke daar ben ik nog niet uit, want 'Mescalito' en 'Roadhouse Sun' liggen erg dicht bij elkaar qua kwaliteit; voorlopig gaat m'n voorkeur uit naar 'Mescalito').

'Self-Righteous Wall' is toch al het voorlaatste nummer op 'Junky Star'. En wat voor een nummer. Het niveau gaat toch nog een keer de hoogte in. Tekstueel is heel het album voor mij erg sterk trouwens (daar had ik nog niets over gezegd). Prachtig nummer! Het reffrein zegt alles ("You're telling me, I've lost it all; You're telling me, I've hit the wall").

Afsluiter is 'All Choked Up Again', waarin Bingham als verteller het heeft over de wurging van een man ("my old man", zijn vader dus). Verder is het een mooi, verhalend nummer, maar op muzikaal vlak heeft het niet zoveel om het lijf. Luister er dus vooral naar omwille van de tekst!

Ryan Bingham brengt in sneltempo platen uit. Als hij aan deze snelheid blijft schrijven en opnemen, mogen we misschien volgend jaar al iets nieuws gaan verwachten van deze toch te onbekende rasartiest. Chapeau voor Ryan Bingham, al is dit de minste van de drie platen.

3,5 sterren

Als fan van het eerste uur moet ik mij schamen dat ik al die tijd ben vergeten een berichtje te plaatsen bij dit nieuwe album van de meest veelbelovende singer-songwriter van dit moment.

Waar Bingham op zijn eerste twee (Dead Horses niet meegeteld) albums een verpletterende indruk maakte met zijn rauwe, schurende en authentieke mix van folk, rock, country en americana kan hij die verwachting hier toch niet helemaal waar maken.

Bingham valt hier een beetje in herhaling, ik hoor niets nieuws. Ook brengt hij hier vooral melancholieke liedjes, terwijl ik hem juist ook een geweldige rocker vind. Er blijft een mooie, rustige, goed verzorgde cd over, maar ik mis de inspiratie en de pit een beetje.

Uiteindelijk blijft hij wel een groot talent, en met zo'n stem kan je nooit falen, maar dit is geen geweldige plaat zoals zijn vorige twee.

Volledig met je eens Stijn, wacht zelf nog even met m'n oordeel, maar ind een beetje lauwtjes deze plaat, maar niet slecht.

Ik vind deze nieuwe plaat net iets sterker dan de vorige.
Het optreden in Paradiso was overigens zeer de moeite waard.

In Juni weer in de Melkweg te bewonderen, helaas ben ik net die dag vertrokken naar Zweden.

Bedankt voor de tip! Misschien maar eens heen gaan. Heb hem in 2008 live gezien. De vorige keer was ik te laat met kaarten kopen. Z'n vorige twee platen zijn namelijk twee klasses beter, dus daar wil ik wel het e.e.a. van horen. Gezien recente setlists lijkt dat wel in orde te zijn.

AOVV, grappig dat jij depression en hallelujah een van de mindere nummers van de plaat vindt. Voor mij op dit moment nu juist de twee sterkste Ongelooflijke artiest, die Bingham!

Lang niet zo een mooi lied gehoord als Hallelujah. Kippenvel, elke keer weer.

Lastig plaatje dit. Hij komt ietwat langzaam op gang. Nummers als The Wandering en Strange Feelin' in the Air zijn al behoorlijk sterk, maar bij Hallelujah begint het pas echt. Dan komen de echte knallers pas voorbij, met als climax het heerlijk slome All Choked Up Again. Bingham is op deze plaat een diesel.

Kwam op mij ook zo over dat het tempo in het begin wat op gang moet komen, maar dat is ook meteen de kracht van dit album in vergelijking met de voorganger waar je meteen in gitaargeweld terecht komt.
Heerlijke layback stem heeft Ryan met geweldige begeleiding. Dit soort country/rock mogen ze de hele dag op de radio draaien.

Bij mij eindigd het album met The weary kind en na het schitterende All choked up again is dit de sublieme encore.

Oh, het Oscar-winnende The Weary Kind zit niet op mijn versie. Misschien scheelt dat wel een halve ster

Nu ik weer eens Roadhouse Sun op heb gezet, is dit album toch wel een behoorlijk stukkie rustiger. Niet alleen de opbouw, maar het hele album klinkt veel relaxer en minder geforceerd.
Aanrader dus!

Goede plaat, beter dan zijn nieuwe werk, dat valt me toch wat tegen zeker in vergelijk met dit

Sterk album waarvan vooral de eerste en laatste 2 nummers ongelooflijk mooi zijn. Het lijkt mij geweldig om hem live te zien spelen.