Ryan Bingham & The Dead Horses - Junky Star (2010)

Zoals ik al eerder zei, ik vind deze 'Junky Star' net wat minder dan 'Mescalito' en 'Roadhouse Sun'. 'The Poet' is alvast een mooie, wat ingetogen opener, drijvend op een rustig gitaarlijntje en af en toe komt de mondharmonica piepen, ter opsmuk. 'The Wandering' bevat dezelfde elementen, maar is iets vinniger. Feit is dat de doorleefd klinkende stem van Bingham perfect past bij de wat melancholisch klinkende muziek die hij maakt.

Dan komt 'Strange Feelin' In The Air'. Dit nummer vind ik erg sterk, onweerstaanbaar zelfs. Meezingen met meneer Bingham is toegelaten. De solo is ook erg leuk!

Het titelnummer is dan weer een ingetogen nummer. Erg mooi en ontroerend, maar ik mot bekennen dat ik Bingham het liefst uitgelaten bezig hoor. Al is zo'n klein nummertje (alweer met mondharmonica!) nooit slecht, en heb ik daar ook wel een zwak voor. Je zou ook kunnen stellen dat ik een zwak heb voor de muziek van Ryan Bingham.

'Depression' is weer iets heftiger, maar springt er voor mij niet echt uit. Voor 'Hallelujah' geldt eigenlijk hetzelfde, al bloeit dat nummer wel open tijdens het reffrein. Een kleine impasse, die ervoor zorgt dat deze plaat een minder goeie score krijgt.

'Yesterday's Blues' begint met mondharmonicaspel. Daarna begint Bingham te zingen en weet ik na zo'n vijf keer luisteren: ja, dit is een erg goed nummer. Ook weer zo'n ingetogen nummer, maar het raakt me wel wat meer dan die andere nummertjes die op deze plaat staan. 'Direction Of The Wind' is wel een erg vinnig, up-temponummer. Ryan Bingham doet me soms denken aan Bob Dylan, en dat is op dit nummer toch wel een beetje te horen, vind ik.

'Lay My Head On The Rail' klinkt ook niet slecht, maar kan toch niet op tegen de betere nummers op dit album. Het is allerminst een memorabel nummer, maar zoals we van Bingham gewoon zijn, toch weer puur vakmanschap. 'Hard Worn Trail' behoort ook tot de beste country-rootsmuziek van dit jaar. Bingham is gewoon een pionier aan het worden, en een grote toekomst ligt voor hem in het verschiet. Bovendien heeft hij in mijn ogen al ten minste één klassieker in wording uitgebracht (welke daar ben ik nog niet uit, want 'Mescalito' en 'Roadhouse Sun' liggen erg dicht bij elkaar qua kwaliteit; voorlopig gaat m'n voorkeur uit naar 'Mescalito').

'Self-Righteous Wall' is toch al het voorlaatste nummer op 'Junky Star'. En wat voor een nummer. Het niveau gaat toch nog een keer de hoogte in. Tekstueel is heel het album voor mij erg sterk trouwens (daar had ik nog niets over gezegd). Prachtig nummer! Het reffrein zegt alles ("You're telling me, I've lost it all; You're telling me, I've hit the wall").

Afsluiter is 'All Choked Up Again', waarin Bingham als verteller het heeft over de wurging van een man ("my old man", zijn vader dus). Verder is het een mooi, verhalend nummer, maar op muzikaal vlak heeft het niet zoveel om het lijf. Luister er dus vooral naar omwille van de tekst!

Ryan Bingham brengt in sneltempo platen uit. Als hij aan deze snelheid blijft schrijven en opnemen, mogen we misschien volgend jaar al iets nieuws gaan verwachten van deze toch te onbekende rasartiest. Chapeau voor Ryan Bingham, al is dit de minste van de drie platen.

3,5 sterren