Resistor - Rise (2010)

Tsjonge tsjonge, wat is dit een lekker album zeg.
Shadows-achtige prog-rock, met van die melige teksten waar bijvoorbeeld Frank Zappa himself een beetje jaloers op zou zijn geworden.
Vooral The Land of No Groove is meligheid ten top.
De zanger klinkt op het eerste gehoor wat saai, al is het wel een zanger die je na verloop van tijd weet te waarderen.
Al vanaf The Secret of the Open Sky zit de sfeer er al goed in, en het gaat maar door.
Van Spaceghetti (lekker instrumentaaltje) tot Ether en de betoverende Mimosa tot de gehele 'kant B' (op Steve Unruh's site word niet voor niets gesproken over een dubbel-cd op een enkele cd), The Land of No Groove.

En dan de minpuntjes:

Op de eerste plaats is het wel een cd die je, hoe leuk hij ook is, niet elke dag moet luisteren, want dan slaat de verveling toch wel enigszins toe.
En dat komt dan vooral door die geinige meligheid die her en der tentoon word gespreid maar zeker ook door Steve Unruh's zangkunsten. Ik zou me zo voor kunnen stellen dat menigeen hier op af gaan knappen.