Vier jonge ventjes, waarschijnlijk net uit de schoolbanken die in de Heineken Music Hall volledig uit hun dak gingen als voorprogramma van Sigur Rós. Het schijnt dat ze al hun cd's daar hebben verkocht dus het sloeg blijkbaar aan bij veel bezoekers.
Daar kon ik mezelf toen niet echt toe rekenen. Ik heb gewoon niet zo veel met deze postrock. Het klonk me te 'gewoontjes' en ik miste ergens toch ook wel de zang.
Toch kon ik het niet laten om Höldum í átt Að óreiðu te beluisteren en ik moet zeggen dat ik nu toch een heel stuk positiever kan zijn. Misschien omdat er op dit album meerdere instrumenten worden toegevoegd dan toen op dat grote podium in Amsterdam.
Misschien omdat het allemaal wat subtieler klinkt en ik niet hoef te kijken naar jongens die flink met hun hoofd staan te schudden.
Maar misschien ook wel omdat ik er nu op andere wijze naar kan luisteren. Ik hoef immers niet te wachten op mijn favoriete band die straks het podium op zal komen.
Nog steeds zal ik postrock nooit helemaal als favoriete genre noemen (ja, ik weet dat Sigur Rós daar ook wordt ingedeeld maar die beschouw ik toch echt als een wereld apart), maar dit album van deze band zorgt toch wel degelijk voor interesse van mijn kant en wie weet wat ze in de toekomst nog voor ons in petto hebben.
Höldum í átt Að óreiðu krijgt nu in elk geval een uitgebreidere release in Europa (het is al eerder uitgebracht maar nog niet op grote schaal).
Ik ben benieuwd of dit naamsbekendheid gaat krijgen of dat het toch dat bandje 'uit het voorprogramma' van zal blijven. Als ze een volgend album wat origineler uit de hoek komen zouden ze zomaar eens wat meer credits kunnen krijgen.