Death Angel - Relentless Retribution (2010)

Alhoewel ik overduidelijk groot fan ben v/d jaren 80 Death Angel, blijf ik dit sympathieke bandje volgen en zal ik plaat na plaat de boel kritisch blijven beluisteren. Het schijnt dat deze meest recente Death Angel lp wat feller is dan het voorgaande album...ik ben erg benieuwd wat deze gaat brengen. Mijn volledige mening over deze nieuwste schijf van Death Angel volgt uiteraard nog!

En of het album feller is. Mark Osegueda schreeuwt de longen uit zijn lijf als nooit te voren.

Voorlopig hoogtepunt Opponents at Sides en de magistrale opener Relentless Revolution.

Kan zich moeiteloos meten met het beste werk van Death Angel.

Toen Killing Season net uit was, had ik gezegd dat ik KS beter vindt dan de TAoD en tot nu toe ben ik van mening dat deze nieuwe plaat van Death Angel weer net ietsje beter vindt, dan de twee voorgangers.

Eén van de beste platen van dit jaar!!!

Dit album heeft me nog niet kunnen overtuigen. The Art of Dying en Killing Season waren harder en moderner dan hun oude werk, maar dat stoorde me geenszins (in tegendeel). Bij dit album stoor ik me er wel aan, maar dat kan ook komen omdat de nummers op zich niet zo sterk zijn als op de voorgangers.
Afijn, ik laat er nog een paar luisterbeurten overheen gaan, voordat ik met een waardering kom. Probleem is dat ik deze week geen zin heb om Killing Season uit de cd-speler te halen

Death Angel heeft alweer een nieuw album uit, twee na de vorige release. Ze hebben er blijkbaar zin in en dat is te horen ook. De zang klonk nog nooit zo fel. De thrash metal is strak en goed vastgelegd. Deze muziek klinkt vertrouwd wordt door nieuwe bands niet meer gemaakt. Geen grooves of ande hippe invloeden hier, maar gewoon vlammende riffs en vurige zang.

Vind deze plaat ook wat tegenvallen, kwalitatief is het uitstekend, maar het heeft me niet kunnen pakken zoals Killing Season dat deed. Maar dat heeft meer te maken met de hoge standaard van hun eerdere werk dan de plaat. Als hij van een nieuwe band was geweest was ik veel meer onder de indruk geweest.

De plaat zit wel goed in elkaar, maar ik ben er ook niet kapot van. Toch kan je moeilijk ontkennen dat het kwalitatief dik in orde is. Vlammende riffs en vurige zang, zegt user notsub. Dat klopt. Jammer genoeg blijft deze plaat niet erg hangen bij mij, maar dat kan nog komen..

Een nummer als 'I Chose The Sky' vind ik nochtans geweldig!

3 sterren voorlopig

Goede productie... Heerlijke leads en uitstekend gedrumd...

Minder thrash en wat meer powermetal, soms...
Maar niet zo'n falsetto-jengelaar als bij powermetal, nee, de zang is echt Thrash, het meeste riffwerk ook...

Het zijn de progressieve ritmedingetjes en de twinleads die het een beetje een Powermetal gevoel meegeven.
En wat te denken van het magistraal gespeelde flamenco stukje aan het eind van song #2... Waanzinnig!!!

Ik heb geloof ik momenteel liever de nieuwe Forbidden dan deze nieuwe Death Angel. De nummers en de sfeer v/d nieuwe Death Angel doet me tot nu toe NIKS!

veel vrienden van me hebben dit album met spijt beluisterd.. stuk voor stuk zeiden ze hetzelfde: wat een KUTplaat..

Killing Season vond ik ook al waardeloos.. en afgelopen december in Amsterdam vond ik Death Angel absoluut triest.. net alsof ik bij een metalcore band stond te kijken... en dat terwijl ik ze op Waldrock 2008 geweldig vond..

Ik vind dat een leuk stukje, maar wel wat misplaatst. De abrupte eindiging en overgang naar het derde nummer lijken eigenlijk nergens op.

Aanvankelijk was ik redelijk enthousiast over dit album, maar een echte topper vind ik het toch niet. Het zijn topmuzikanten, en aan afwisseling en muzikaal vernuft geen gebrek (de solo uit 'Truce' bijvoorbeeld!), maar de sound is toch iets te beredeneerd en bovendien te modern. Hun karakteristieke rauwe, spontane thrash geluid is hier minder aanwezig. Dat was nu juist een element dat van The Art of Dying zo'n sterke comeback maakte.

De productie heeft enerzijds een geweldige dynamiek en een heldere, volle klank, maar thrash moet rauw en 'evil' klinken.

Al met al ben ik over het songmateriaal en het resultaat redelijk tevreden. Een stapje omhoog na het wat teleurstellende Killing Season.

'Opponents at Side' hadden ze wel achterwege mogen laten. Dat had bijna van My Chemical Romance kunnen zijn....

Wat een vette plaat dit! Het kan me niks schelen of de productie 'te modern' is, of er 'emo' gezongen wordt (punten waar ik het overigens ook totaal mee oneens ben), want dit is gewoon goed. Objectief gezien. Vette modern klinkende thrash zoals het zou moeten klinken anno nu. Eén van de hoogtepunten van 2010 wat mij betreft.

Wat betreft het akoestische stuk aan het eind van 'Claw In So Deep'; dat is gespeeld door deze Mexicaanse virtuozen. Die weten wel wat ze moeten met een gitaar...

Volcanic is overigens walgelijk slecht.

Echt zo'n Nu-Metal ballad zoals Limb Bizkit en Linkin Park ze maken....

Goede thrashmetalplaat. Kan zich wel meten met een Kreator/Annihilator/Overkill schijf.

Misschien sta ik er te slecht voor open, hun modernere in mijn ogen dubieuzere thrash?!? op de laatste albums. Dus en maar houd ik het maar bij de jaren 80 Death Angel, en dan vooral de eerste 2 klassiekers!

Dat soort berichten lees ik vaker van jou.

Ik weet ook niet of het er aan ligt, of je er wel of niet voor open staat.

Of het nu wel of niet echte Thrash is, interesseert me ook eigenlijk niet. Het interesseert me niet eens of er mensen zijn die dit niet een metal vinden.

Wat me wel interesseert, is dat ik dit een lekkere plaat vind, en 'm graag draai. En ik draai ook graag de oudere Death Angel platen.

Ik kan niks met dit album. Wat mij betreft Death Angel onwaardig. Toegegeven; ze proberen wat andere paden te bewandelen maar deze keer trek ik dat niet echt. En om eerlijk te zijn vind ik de produktie ook niet geslaagd. Ik ben ook enorme fan van dat typische jaren 80 thrash en speed geluid. En dat is op dit album niet te vinden.

Misschien komt het omdat ik in het verleden veel naar hardcore en metalcore luisterde, dat ik deze crossover-thrash zo lekker vind.

Ja daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Ik heb met die stijlen dus echt he-le-maal niks dus dat zal de reden wel zijn dat ik dit album niet veel aan vind.

Death Angel is eigenlijk altijd wel in staat geweest om met meer melodie of andere muziekstijlen hun thrash metal een eigen gezicht te geven. Ook hier kun je in ene gewoon een stukje meezingen (voor de liefhebbers dan) bij Claws in So Deep. Afsluitend aan de song een mooie ingehuurde akoestische gitaar intermezzo. En bij mij kan Death Angel dan op veel waardering rekenen.
Echter, was het op de hele plaat maar zo'n feest. Osegueda overschreeuwt zich regelmatig en neemt maar weinig gas terug. Daarbij opgeteld dat de gitaarriffs soms maar moeilijk los komen van de speakers (overcompressed, of hoe dat heet) maakt het album niet de relaxte eigengereidheid die de band zo onderscheidde van de andere thrashers.
Is het dan alleen maar kommer en kwel? Nee natuurlijk niet, het blijven fantastische muzikanten en de solo's zijn om van te smullen. Compositorisch is het ook niet zo verkeerd en wie de band een warm hart toedraagt vindt nog genoeg om van te genieten.
Claws in so deep, Absence of light en This Hate zijn de highlights (totnutoe)

Ik blijf bij deze band altijd wat moeite houden met de sporadisch nogal simplistische lyrics en voor de hand liggende melodielijntjes, ook al is de muziek vaak dik in orde. Op zijn best is dit lekkere retro thrash-metal, meer dan degelijk uitgevoerd. De meeste tracks zijn eigenlijk ook best oké. De plaat wordt ontsierd door suffe songs als Opponents At Sides en de ballad Volcanic, die tegen het einde de vaart er behoorlijk uithalen.