Katy Perry - Teenage Dream (2010)

Tja die katy toch!
Kan me nog goed herinneren dat ze met haar debuut single kwam 'i kissed a girl' wat een vreselijk nummer vond ik dat. Toen kwam ze met 'Hot N Cold' die kon me nog wel bekoren.
En ze bracht nog een paar singles uit van het album 'One of the boys' die wel matig waren.
Ik vond haar maar een rare artiest, tot ze met de single kwam van haar toen nog titelloze album, ik heb het hier over haar lead-single van dit album 'California Gurls' ik hoorde het, en was ineens meteen verkocht!

Oke een klein verslag:

1.Teenage Dream: Dit vind ik toch een lekker pop nummer, ze heeft goed werk afgeleverd met deze single.
2.Last Friday Night (T.G.I.F.): Ja deze vind ik gewoon normaaltjes, leuk nummer maar dan ook wel alleen voor op het album.
3.California Gurls: Ja dit blijft toch 1van haar beste singles! Harstikke lekker zomernummer, heb het ook veel gedraaid in de zomer.
4.Firework: Het allerbeste liedje van het gehele album! En voor mij haar beste single tot nu toe.
5.Peacock: Ieder zijn smaak natuurlijk, al hoewel vele het een 'rot' nummer vinden, vind ik het wel een geweldig nummer.
6.Who Am I Living For?: Lekker nummer van Katy, beetje 'Unusual you' (is mijn mening)
7.The One That Got Away: Gewoon weer een doorgaans normaal albumtrack.
8.E.T.: Heerlijk nummer dit, elke keer als ik de cd aan zet draai ik deze 2x.
9.Circle the Drain: Dit nummer vind ik wel gaan, niet goed en ook weer niet slecht.
10.Pearl: Lekker rustig nummer van katy, good job.
11.Hummingbird Heartbeat: Prachtig lied dit.
12.Not Like the Movies: Dit vind ik toch wel een goede afsluiter van het album.

Al met een al een sterk album van mevrouw Katy Perry.
Ze heeft me met dit album wel kunnen bewijzen dat ze een blijvende zangeres is.

Natuurlijk ben ik een megafan van rauwe blues en rammelrock en van donkere poëzie en van zangers die hun teksten recht uit hun hart lijken te scheuren. Maar tegelijk ben ik ook gefascineerd door het fenomeen popmuziek.
Hoe slaag je erin om uit gepolijste tonen een melodie te creëren die in de hoofden van miljoenen mensen blijft kleven? Om een bedrieglijk eenvoudige tekst voort te brengen die miljoenen mensen meekwelen? Komt het omdat er muzikale technieken zijn die een melodie op de juiste manier laten binnenkomen in ons hoofd en laten blijven hangen, zoals Max Martin beweert, De Man Die Al Twintig Jaar Alle Pophits Schrijft? Of komt het gewoon omdat de radio’s en de uitgaansgelegenheden die hitjes platdraaien en het publiek toch alles slikt dat Een Grote Naam voortbrengt?
Om een antwoord op dat Geheim te vinden, draai ik soms wekenlang diezelfde popplaat tot mijn brein overkookt. 1989 van Taylor Swift, bijvoorbeeld, of deze Teenage Dream. Dat Katy Perry doorbrak met I Kissed a Girl herinner ik me nog alsof ’t gisteren was (en ik vind ’t nog altijd een even groot zeiknummer). Hot N Cold vond ik dan veel beter, soulvoller. Van deze plaat kan ik me echter enkel Firework herinneren, dat in een act zat op het vrij podium van mijn middelbare school waar ik stand-upcomedy bracht. De overige nummers zijn volledig aan me voorbijgegaan. Ofwel heeft deze cd weinig zielen beroerd in België, ofwel kwam dat omdat ik toen mijn oren sloot voor alles waar geen gierende gitaarsolo’s van zeven minuten in voorkwamen.
Op zich zitten hier heel wat frisse ideeën in. Een filmisch conceptalbum over jeugdherinneringen en -dromen trekt altijd wel mijn aandacht, en heel wat melodieën blijven echt wel door je hoofd spoken. En Perry doet soms echt haar best om goed te zingen. Maar dan schreeuwt ze weer eens alsof ze Milk Inc. aanvoert in een kolkend Sportpaleis, en krijg je clichés voorgeschoteld als You make me feel like I'm losing my virginity, Snoop Dogg die een beetje komt meezeiken, een pseudo-'donker' clubnummer als Who Am I Living For? of een absolute auditieve marteling als Peacock. En dan vraag ik me af waarom ik ook alweer naar deze plaat aan ’t luisteren ben, en niet iets nuttigers aan ’t doen ben. Zoals padden overzetten.
Het probleem zit ‘m meestal in de arrangementen. The One That Got Away is tekstueel het sterkste nummer van deze plaat, Perry’s poging om in haar ziel te laten kijken en een kwetsbare, melancholische jeugdherinnering neer te zetten, wat perfect past in het concept dat deze plaat beoogt. Alleen verpest die repetitieve beat alle pure gevoelens die het zou kunnen overbrengen. Dit leende zich in mijn lekenogen eerder tot een country-achtig arrangement, met akoestische gitaar, contrabas en viool. Zo gaat het ook met de andere nummers: die dromerige synths in het titelnummer spreken tot de verbeelding, maar worden te snel gekneveld door de drammerige drummachine, net als de speelse intro van Last Friday Night en die saxsolo (ook al is hij zo synthetisch als heel het lichaam van mevrouw Perry). En iemand als Heather Nova had van Firework iets heel moois kunnen maken, zonder heel de tijd die bam-bam-bam-bam, alsof pakweg Dimitri Vegas & Like Mike hier achter de knoppen zaten. Of Regi.
Volgende keer met échte instrumenten en betere teksten, Katy, en dan doe ik nog eens de moeite om naar jou te luisteren. Maar nu heb ik weer genoeg kermismuziek en suikerspinnen binnen en keer ik terug naar rauwe blues, rammelende gitaren en donkere poëzie. Het Geheim heb ik echter nog niet ontdekt. Misschien komt het wel gewoon omdat ik niks kén van muziek - ik kan geen noot lezen, geen toon houden bij het zingen en niet eens op de maat klappen. Misschien moet ik gewoon bij mijn leest blijven en gedichten blijven performen voor zes toeschouwers in een verdwaald café.