Blue Water White Death - Blue Water White Death (2010)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 17 januari 2014, 21:18 uur
Gezien de zanger van Shearwater hier wel een hele dikke vinger in de pap heeft, verbaast het me dat er nog geen berichten bij deze plaat geplaatst zijn. Waar ik met Shearwater nog wel eens meemaak dat de cd's zo'n beetje in de koelkast terecht komen blijft deze cd binnen handbereik. Ergens doet het me denken aan Mark Hollis, niet dat het daar nu op lijkt, maar ook Jonathan Meiburgs stemgeluid komt (semi) solo beter tot zijn recht.
0
geplaatst: 25 augustus, 15:13 uur
Als dessert na het werk van Shearwater en Loma beluister ik op Bandcamp dit Blue Water White Death, zoals hierboven gemeld een project van Jonathan Meiburg uit 2010.
Een album van uitersten. Hoofdzakelijk verstild, op het serene af. Maar regelmatig zijn daar woeste, disharmonische verstoringen van de sfeer, zoals al meteen uit opener This Is the Scrunchyface of My Dreams blijkt. Iets dergelijks gebeurt eveneens in Song for the Greater Jihad.
Geen gegrunt in Grunt Tube, wel muziek als bij een tentoonstelling van beeldende kunst. Nerd Future klinkt alsof Meiburg wajangtheater op Java zag en daar muzikaal op reageerde met een muziekstuk vol lange tonen, percussie en diens herkenbare stem.
The End of Sex begint met plechtige tonen, gevolgd door ijle zang en akoestische gitaar, in Death for Christmas klinkt op de achtergrond zang waardoor ik zojuist dacht dat iemand buiten stond te zingen of dat één der buren muziek afspeelde; hier luide percussie in het tweede deel.
Mooiste nummer is voor mij Gall, gedragen door een beat die ver op de achtergrond zit en in de instrumentatie enerzijds harmonie (elektronica) en anderzijds piepende, krakende geluiden ter verstoring. Slotlied Rendering the Juggalos begint met pakkend gitaarspel, waarna een boeiend muzikaal verhaal volgt waarbij van alles gebeurt.
Dit is herkenbaar Jonathan Meiburg; net zo duidelijk is dat dit géén Shearwater is en evenmin diens latere project Loma. Meiburg in een andere muzikale gedaante. Blue Water White Death is slechts te vinden Bandcamp. Een apart dessert van dit muzikale reisje, te leuk om links te laten liggen maar daarom niet per se pakkend. Kunstzinnig en eigenwijs is het zéker.
Een album van uitersten. Hoofdzakelijk verstild, op het serene af. Maar regelmatig zijn daar woeste, disharmonische verstoringen van de sfeer, zoals al meteen uit opener This Is the Scrunchyface of My Dreams blijkt. Iets dergelijks gebeurt eveneens in Song for the Greater Jihad.
Geen gegrunt in Grunt Tube, wel muziek als bij een tentoonstelling van beeldende kunst. Nerd Future klinkt alsof Meiburg wajangtheater op Java zag en daar muzikaal op reageerde met een muziekstuk vol lange tonen, percussie en diens herkenbare stem.
The End of Sex begint met plechtige tonen, gevolgd door ijle zang en akoestische gitaar, in Death for Christmas klinkt op de achtergrond zang waardoor ik zojuist dacht dat iemand buiten stond te zingen of dat één der buren muziek afspeelde; hier luide percussie in het tweede deel.
Mooiste nummer is voor mij Gall, gedragen door een beat die ver op de achtergrond zit en in de instrumentatie enerzijds harmonie (elektronica) en anderzijds piepende, krakende geluiden ter verstoring. Slotlied Rendering the Juggalos begint met pakkend gitaarspel, waarna een boeiend muzikaal verhaal volgt waarbij van alles gebeurt.
Dit is herkenbaar Jonathan Meiburg; net zo duidelijk is dat dit géén Shearwater is en evenmin diens latere project Loma. Meiburg in een andere muzikale gedaante. Blue Water White Death is slechts te vinden Bandcamp. Een apart dessert van dit muzikale reisje, te leuk om links te laten liggen maar daarom niet per se pakkend. Kunstzinnig en eigenwijs is het zéker.
* denotes required fields.
* denotes required fields.