Shearwater - The New World (2026)

Heel erg benieuwd naar deze. De 4 vooruitgeschoven nummers zijn prachtig en maken erg nieuwsgierig naar de rest van het album. In november ook eindelijk live te zien in Nederland en België (samen met die andere band van JM, Loma)

Ken de band niet eerlijk gezegd en kwam op het spoor door een recensie in De Volkskrant.

erwinz: Ben benieuwd wat jij er van vindt.

Weids, gedragen, verstild of juist overdonderend: ‘The New World’ behoort tot het beste van Shearwater DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl: Ben benieuwd naar jouw recensie

Zwaagje geweldige band, nieuwe album is ook weer geweldig. Binnenkort een recensie.

Sfeervol album met 'More and more' en 'Anamnesia' als favorieten. De muziek doet me soms denken aan David Sylvian. Binnenkort te zien in Maastricht .

Volg Shearwater al vele jaren en dit is wederom een voltreffer. Grote klasse en de kaarten voor het concert in Maastricht (rot verbinding met de trein) zijn binnen.

Mijn eerste indruk na een vijftal luistersessies is zeer positief. Veel kippenvel momenten. Ik wacht nog even met de sterretjes, maar voor nu: "Wat is dit mooi..."

Ik wil.het enthousiasme niet bederven, maar ik herken zeker de klasse, maar vind met name het stemgeluid eenvormig en wat saai.
Denk niet dat dit 'm gaat worden voor mij. Smaak dingetje

Die kan ik je wel voorspellen: Een beoordeling van 4 a 4.5 sterren, iets over wat hij van eerdere platen vond en of ze in zijn jaarlijstjes stonden en vervolgens 6 a 7 korte alinea's met in iedere alinea 8x de bandnaam. En tóch geniet ik er altijd van, heb ik al honderden ontdekkingen gedaan door hem en zou ik nooit anders meer willen, love you Erwin

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Shearwater - The New World - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Shearwater - The New World
Shearwater is door de andere projecten van voorman Jonathan Meiburg wat minder productief dan in het verleden, maar levert met het deze week verschenen The New World een bijzonder mooi en indrukwekkend album af

De Amerikaanse band Shearwater heeft inmiddels een stapeltje bijzondere albums uitgebracht, waarvan ik het vier jaar geleden verschenen The Great Awakening misschien wel de beste vind. Tot deze week dan, want op The New World doet de band uit Austin, Texas, er nog een schepje bovenop. Er is lang gewerkt aan het nieuwe album van Shearwater en er werden flink wat muzikanten voor ingeschakeld. Dat hoor je, want The New World is een album dat in muzikaal opzicht indruk maakt met een veelheid aan klanken en bijzonder mooie arrangementen. Van de stem van Jonathan Meiburg moet je houden, maar hij zingt met veel gevoel en heeft prachtige teksten geschreven voor het zoveelste prachtalbum van zijn band.

Shearwater begon meer dan 25 jaar geleden als een project van muzikanten en songwriters Will Sheff en Jonathan Meiburg. Jonathan Meiburg was toegetreden tot de band van Will Sheff, Okkervil River, en er was nog ruimte voor een tweede band en dat werd Shearwater. Uiteindelijk gingen de twee weer hun eigen weg en timmerde Will Sheff stevig aan de weg met Okkervil River en werd Shearwater de band van Jonathan Meiburg.

Dat is inmiddels zo’n 20 jaar geleden en in die 20 jaar heeft Shearwater een bijzonder oeuvre opgebouwd. De laatste jaren was Shearwater wat minder productief, wat alles te maken had met een andere band van Jonathan Meiburg, Loma, en met de schrijversambities van de Amerikaanse muzikant.

Met The Great Awakening leverde Shearwater vier jaar geleden een prachtig album af, dat ik inmiddels schaar onder de beste albums van de band uit Austin, Texas. The Great Awakening is een behoorlijk ambitieus album, maar het deze week verschenen The New World is nog een stuk ambitieuzer.

Jonathan Meiburg en de twee andere vaste leden van de band, Dan Duszynski en Emily Lee, werkten vier jaar aan het nieuwe album, waarvoor een flink aantal gastmuzikanten werd ingeschakeld, onder wie de befaamde multi-instrumentalist Shahzad Ismaily, gitarist Leo Abrams en leden van de Malinese band Ngoni Ba.

Jonathan Meiburg is niet alleen muzikant maar ook bioloog en maakt zich al vele jaren grote zorgen over de destructieve wijze waarop we met onze kwetsbare planeet omgaan en de klimaatverandering die het gevolg is, wat neerslaat in de teksten op het nieuwe album van zijn band.

Ik vergeleek The Great Awakening vier jaar geleden met het latere werk van Talk Talk en dat is een vergelijking die ook opgaat voor The New World, al slaat de Amerikaanse band op het nieuwe album wel de vleugels uit. Door de bijdragen van Ngoni Ba voegt Shearwater invloeden uit de wereldmuziek toe aan het geluid van de band, wat wordt versterkt door een flinke selectie ‘field recordings’ met natuurgeluiden.

The New World is voorzien van een voornamelijk ingetogen en smaakvol geluid, maar het is ook een geluid waarin van alles gebeurt. Er is een enorme berg instrumenten gebruikt voor het opnemen van het nieuwe album, inclusief blazers en strijkers, maar ook de arrangementen kunnen alle kanten op. En omdat de muziek van Shearwater op The New World af en toe uitbarst, is het ook een album vol dynamiek.

Het doet me af en toe denken aan Spirit of Eden van Talk Talk, maar ook de geweldige albums die Peter Gabriel aan het begin van de jaren 80 maakte hebben hun sporen nagelaten op het nieuwe album van Shearwater en dat zijn wat mij betreft zeer welkome invloeden.

Ik was direct enthousiast over de songs en de muziek op The New World, maar moest wel weer even wennen aan de stem van Jonathan Meiburg. Het is een stem die ik niet per se mooi vind, wat overigens puur een kwestie van persoonlijke smaak is. Na enige gewenning voegt ook de stem van Jonathan Meiburg alleen maar schoonheid toe aan het rijke en fascinerende geluid op The New World, dat ik nog een stuk indrukwekkender vind dan het vorige album van Shearwater.

The New World blaast je direct van je sokken met alle muzikale schoonheid, maar in de vele lagen zit ook zoveel moois verstopt dat je maar nieuwe dingen blijft horen. En zo laat Shearwater horen dat het 25 jaar na het debuutalbum nog altijd beter kan. Erwin Zijleman

Jeetje, komen daar Charlie Burchill en Jim Kerr binnenlopen en de leiding overnemen een minuutje voor het einde van ‘The Only Sound I'm Afraid Of’? Ze zijn ook weer zo weg, hoor ik. Prima nummer trouwens!

Dat is precies wat ik bedoel. Ik geef het waarschijnlijk nog wel een kans.

Grappig, ik heb dit ook altijd al met Meiburg gehad. Hij klinkt als Mr Garrison, maar ik kon hem op Jetplane And Oxbow wel héél goed hebben. Misschien omdat die instrumentatie ook heel interessant is met allemaal electronica.

Het label is al jaren niet meer Subpop. Het is een eigen uitgave, net als the Great Awakening. Deels uit crowdfunding gefinancierd. Hij is in oktober en november in NL voor vier optredens. Als Any Kind , Loma en als Shearwater. Maastricht , Amsterdam , Breda en Groningen.

Overigens volgt nog een deel genaamd New World Vultures!

Shearwater - The New World | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat levert een deelname aan een wetenschappelijke expeditie naar Antarctica op? In het geval van Jonathan Meiburg, zanger/liedjesschrijver van de Amerikaanse band Shearwater èn bioloog, een boek getiteld The Secret Land: The Once and Future Life of Antarctica alsook een nieuw album The New World, zonder twijfel een van de beste van Shearwater.

Verwacht, gezien het onderwerp, geen politieke verhandeling over de gevolgen van klimaatverandering. Nee, The New World is geen manifest met protestliedjes geworden, maar vooral een buitengewoon boeiend werkstuk, dat bij herhaalde beluistering steeds meer zijn geheimen prijsgeeft. Een ouderwetse groeibriljant dus.

Alhoewel de kern van Shearwater bestaat uit het trio Jonathan Meiburg, Emily Lee en Dan Duszynski bevat het album ook de nodige gastmuzikanten (waaronder percussionisten, blazers, een compleet orkest en een bijzondere gastvocalist), die altijd ten dienste van de muziek staan en nergens overheersen. Opnames vonden plaats in diverse steden, Londen, Berlijn, New York en Los Angeles. Tevens zijn er allerlei veldopnames (vogels, wolven en kerkklokken) verweven door het muzikale klankbeeld.

De bijbehorende hoes, waarop een onstuimige zee met ijsschotsen op de achtergrond te zien is, geeft de sfeer perfect weer. Donker en mysterieus. En tegelijk ook helder en transparant. Luister bijvoorbeeld naar een van de hoogtepunten op dit album. The High Ranges. Zoals dit nummer zich gedurende zes minuten ontwikkelt is adembenemend. De twee eenvoudige pianonoten worden eerst ondersteunt door de licht tikkende Afrikaanse percussie van Malinese muzikanten.

Langzaam maar zeker verschijnen er steeds meer instrumenten, waaronder basgitaar, strijkers en in de laatste twee minuten een heerlijk fladderende saxofoon. Het is een prachtig, welhaast bedwelmend nummer, dat doet denken aan het beste van Talk Talk ten tijde van Spirit Of Eden, maar het heeft bovenal een mooi eigen geluid.

Luister ook naar Even Song en More and More. Twee andere hoogtepunten. Het openingsnummer begint met enkele desolate pianoklanken waarna twee noten op de akoestische gitaar het nummer verder draagt. De schitterende hoge stem van Meiburg begeleidt ons op een spannende reis. In Even Song gebeurt heel veel in het geluidsbeeld, dat met kerkklokken overgaat in het tweede nummer, More and More, misschien wel het mooiste nummer hier.

Er valt veel te ontdekken op dit fascinerende album. Daydream Unbeliever, met een schitterend orkestraal arrangement, heeft een fraaie videoclip (te vinden op YouTube), dat met beeld en geluid een dramatisch beeld schetst van de situatie in Antarctica.

Maar het meest verrassende is toch voor het laatst bewaard. Toen ik nietsvermoedend het laatste nummer, You and Your Dog, ging beluisteren, was ik niet voorbereid op de stem van Laurie Anderson, die op haar volstrekt unieke manier de tekst voordraagt. Het is de perfecte afsluiting en samenvatting van dit voortreffelijke album. Alle ingrediënten die het zo speciaal maakt, komen erin voor.

Tekstueel is het album niet meteen en gemakkelijk te doorgronden. Er spreekt een gevoel van verwarring en verbijstering. Maar ook een van verwondering en een hoopvol vooruitkijken.

The New World is een hoogtepunt in het oeuvre van Jonathan Meiburg en Shearwater. Fantastisch geproduceerd en gearrangeerd. Het is geen album met makkelijke radiohits, alhoewel Slugs in the Marigolds door zijn lichtvoetigheid een kleine kans zou kunnen maken. Voor liefhebbers van het betere albumwerk is The New World een daverende aanbeveling.

Ik had nog maar een 1 album van deze band geluisterd. Animal Joy uit 2012. Mijn commentaar nog eens teruggelezen en ik schreef toen dat ik er geen chocolade van kon maken. Band daarna links laten liggen tot ik een tip kreeg eens naar deze nieuwe te luisteren. Nou ja zeg…dit klinkt erg lekker. Dit pakt mij zeker en ik hoor ragfijne liedjes, die rijkelijk zijn voorzien van mooie instrumenten (heerlijk die sax in sommige liedjes) Fraaie productie en geluidskwaliteit. Dit klinkt voortreffelijk en ben om. Met de oren van nu nog eens naar Animal Joy luisteren. Wie weet.

Een overdonderende ervaring tijdens de eerste luistersessie(s) van een nieuw album geeft geen garantie voor de waardering in de toekomst. Soms ben je gelijk verkocht, maar na een aantal keren luisteren is de glans er van af. Wat mij betreft geldt dit zeker niet voor The New World, het nieuwe album van Shearwater (Austin, Texas). De eerste luisterbeurt was indrukwekkend, en ook daarna bleven de nummers groeien. Typisch zo'n album dat langzaam maar zeker meer geheimen prijsgeeft.

Bij de stem van zanger Jonathan Meiburg en sommige muzikale passages, kost het weinig moeite een link te leggen naar Talk Talk. Daarnaast hoor ik invloeden en/of proef ik de sfeer van o.a. David Bowie, Radiohead en David Sylvian.
Dit album is een aanrader voor liefhebbers van sfeervolle alternatieve pop/rock. De nummers zijn prachtig en met veel gevoel vormgegeven: je hoort dat er veel aandacht is besteed aan een verscheidenheid aan instrumenten. Daarvoor is de hulp ingeroepen van een aantal uitstekende gastmuzikanten, dat dit album op subtiele wijze heeft 'ingekleurd.'

Voor het laatste nummer, het verhalende You and Your Dog, is een bijzonder goed getroffen hoofdrol weggelegd voor de inmiddels 79-jarige Laurie Anderson. Inderdaad: de vertolkster van o.a. Oh Superman, en niet te vergeten de samenwerking met Peter Gabriel (Excellent Birds - This is the Picture). Haar voordracht is hier ronduit imponerend. De muzikale omlijsting (o.a. schitterende bijdrage van de klarinettist) is ook hier zorgvuldig gekozen. Een adembenemende finale, en daarmee een perfecte afronding van het geweldige The New World! Voor mij een kandidaat voor favoriet album van 2026.

Er valt toch nog wat te ontdekken via Musicmeter, en de rotatielijst, een paar dagen en nu al op 1 en hoewel ik niet meer zo 1 2 3 voor ‘het genre’ val, komt dit album echt meteen binnen, eigenlijk al vanaf de eerste noot. Er zit veel lucht (talk talk) in de productie, waar van alles in gebeurd zonder dat het een vette sound wordt, het blijft tamelijk ingetogen allemaal. Deze band weet in elk nummer wel de juiste toon te vinden, De liedjes zitten ook wel sterk in mekaar, soms meeslepend, het pakt, het overtuigt, mede door de gevoelige zang, nooit geforceerd. ik zag dat deze band ook in mijn regio komt spelen, kga er heen. Loma wil ik ook wel zien.

Shearwater + Loma + Any Kind | zaterdag 31 oktober 2026 | Muziekgieterij Maastricht

Wat een prachtige plaat zeg! Ik dacht dat mijn liefde voor deze band wat bekoeld was geraakt, maar het vuurtje brandt momenteel weer hevig. Daydream Unbeliever is echt van ongekende schoonheid.

Haha! Kan het ook wel appreciëren, en toch zou ik het nóg meer waarderen als hij iets eerlijker/kritischer zou schrijven. Niet álles is eindlijstjesmateriaal... Heb ik hem ook al eens gezegd. Ik sla zijn schrijfsels vaker over omdat ik de uitkomst toch wel weet.

Op 25 juli begon ik aan het oeuvre van Shearwater met debuut The Dissolving Room uit 2001, om de 25e augustus met hun nieuwste album te eindigen. Ik hoorde hoe het accent verschoof van respectievelijk folk via indiepop naar indiepop-met-elektronica. Van tevoren was ik benieuwd naar The New World, zeker omdat ik minder heb met voorganger The Great Awakening.

Terugblikkend zie ik dat iedere Shearwater tenminste enkele nummers bevat die boven het gewone uitstijgen. Op The New World wordt milde elektronica ingepast in een akoestisch instrumentarium. Muziek die je tevergeefs in de hier nietszeggende term 'indie' kunt trachten te vangen. Shearwater maakt muziek die genrebenamingen overstijgt, vandaar ook de terechte vergelijkingen met het latere werk van Talk Talk, waar iets dergelijks gebeurde.
Een andere extra kwaliteit voor mij is de stem van Meiburg. Waar ik bij anderen lees dat zij nerveus kunnen worden van diens falsetto, is het voor mij genieten. Smaken verschillen, ook als we één en dezelfde kunstenaar of zelfs één en hetzelfde album appreciëren...

Shearwater is hier opnieuw een trio (naast Meiburg diens maatje uit dat andere project Loma, Dan Duszynski én Emily Lee) plus de nodige gastmusici. Daarbij oudgediende Thor Harris, die op The Only Sound I'm Afraid of op percussie assisteert.
Qua album mis ik op The New World enige uitbundigheid, zoals ten tijde van bijvoorbeeld Rooks. Alle ingetogenheid, door menigeen bejubeld, wordt voor mij een lange zit.

Ik maakte al jaren geleden een afspeellijst, eerst op gebrande cd, op streaming geactualiseerd met de recente ervaringen. Daarop zette ik van dit album de ingetogen opener Even Song, het steviger Daydream Unbeliever, het door piano en contrabas (Peter Lettre) gedragen The High Ranges, al duurt dat me met z'n dikke zes minuten te lang en het uptempo Slugs in the Marigolds.
Ook fraai is gesproken slotlied You and Your Dog. Wel heeft de gesproken voordracht van Laurie Anderson bij mij als effect dat ik zin krijg om mijn beamer aan te zetten en weer eens van een goede (filmhuis)film te genieten. Even géén muziek. Twijfelgevalletje voor mijn afspeellijst; toch maar gedaan, waarmee het voorlopig de 57e track is.

Dan had ik me bovendien voorgenomen om een eenmalig zijproject van Meiburg eens te beluisteren, te weten Blue Water White Death uit 2010. Slechts op Bandcamp te beluisteren en gezien de beperkte mogelijkheden daar, ga ik eens zien of dat daadwerkelijk lukt.
Vervolgens hoop ik Shearwater live te zien tijdens hun Europese tour die op 31 oktober in Maastricht begint, samen met Jonathan Meiburgs andere project Loma.

Voor mij is deze band de ontdekking van 2026.
Werd op dit album gewezen door mijn broer en bij een eerste luisterbeurt viel het muntje.
Bij het fraaie nummer More And More ervaar ik een wederopstanding van Mark Hollis.
Ander raakvlakken naast Talk Talk zijn voor mij Peter Gabriel en David Sylvian maar dit was andere users ook reeds opgevallen.
Het album bestaat uit sfeervolle ingetogen nummers waar ik met enige regelmaat een Colour Of Spring vibe bij krijg.
Enkel bij het slotnummer voel ik een kleine teleurstelling, dit gesproken nummer kan mij niet echt bekoren.

The New World opent als een landkaart die reiziger Meiburg ooit achterliet: de randen verkreukeld, de kleuren verbleekt door zon en zeewater. Het is een kaart die niet aanwijst waar de weg je brengt, maar uitlegt waarom je verder moet gaan.

Na The Great Awakening was al duidelijk dat Jonathan Meiburg en zijn gezelschap een nieuwe fase waren ingegaan. Nu heeft Meiburg wel vaker geschreven over de natuur, het klimaat en de menselijke kwetsbaarheid. Maar hier reist hij juist door een binnenwereld, en ik herken dat. Want ik reis graag door kunstwerken die beloven dat het leven groter is dan de dag die voor mij ligt. Bovendien is muziek natuurlijk ook een uitgelezen plek waar je naartoe kunt gaan om er even te verblijven, en The New World is daar perfect voor. Het is een album dat zich graag laat ontdekken door iemand die het liefst zelf op pad is. En sommige albums maken het leven nu eenmaal mooier, omdat ze je herinneren aan wat je onderweg bent kwijtgeraakt.

Maar je luistert vooral naar dat typische Shearwater‑geluid waarop melancholie is omgeslagen in iets groters dan de band zelf. De liedjes op The New World zijn geen losse fragmenten; ze vormen een route. Van stad naar woestijn, van herinnering naar toekomst en van dreiging naar hoop. Je hoort echo’s van verre streken, geluiden van vogels die boven onbekende kusten cirkelen, het zachte suizen van de noordwestenwind, en de muzikale geest van Talk Talk, Peter Gabriel en The Blue Nile is nooit ver weg. Het neemt je mee naar het licht onder het wateroppervlak van de nachtelijke ijszee, gedragen door tijdloze stemmen en uitheemse instrumenten. Meiburg nam de muziek op met orkesten en instrumentalisten verspreid over drie continenten. Zijn eigen omschrijving, “a globe-spanning adventure for your ears”, is dan ook geen loze kreet.

Kijk! The New World is weer zo’n album dat je oppakt als je even stilvalt en fluistert: de wereld beweegt. Nu jij nog!

Nabrander:

The New World is voor mij een van de grootste verrassingen van het jaar. Na deze ontdekking ben ik natuurlijk meteen het complete oeuvre van de band ingedoken. Waar de zangpartijen van Jonathan Meiburg mij op eerder werk regelmatig de gordijnen injagen, steken de albums The Great Awakening en The New World er met kop en schouders bovenuit. Nu klopt alles, en de zang is hierop gelukkig geen uitzondering meer.

Beeldige inspirerende recensie, mag ook in een lijstje…

Briljant!

Noodgedwongen heb ik een korte week verplicht naar dit album geluisterd; mijn cd lade ging niet meer open en dit schijfje was de laatste die ik erin had gedaan…godzijdank bleek het een mooi plaatje. Je zou op het eerste gehoor niet zeggen dat de band uit de VS komt, ik hoor vooral een Richard Thompson 2.0 tegen een Brits muzikale achtergrond. Inderdaad met ook Talk Talk invloeden.
Sfeervol met onverwachte wendingen, een mooie ontdekking.

Ik was Shearwater eigenlijk een beetje uit het oog verloren en het album kwam niet door de wekelijkse selectie voor mijn blog WoNoBlog heen, maar dat is iets dat ik moet gaan herzien. Inmiddels is het album al een aantal malen door de huiskamer gegaan en daar blijft het niet bij. Meer volgt.

Ik leerde Shearwater pas kennen met het album Animal Joy. Of het komt omdat andere muziek meer aan me trok of ik het destijds gewoon niet goed vond, weet ik niet precies meer. Ik vermoed dat ik het destijds te poppy vond en het mij niet de stevige rockvibe gaf die de ontzettend gave hoes wel uitstraalt.

Nadat de muziek meer richting postrock opschoof en mijn muzieksmaak daarmee in lijn mee bewoog, begon de band mij steeds meer te bekoren.

The Great Awakening was ook mijn definitieve ontwaking en het eerste album waarvan ik echt heb genoten. Wel moest ik erg wennen aan de tamelijk serene stem die overal keurig binnen de lijntjes blijft.

The New World is wat mij betreft nog beter. Er zijn talrijke instrumenten die op subtiele wijze aandacht vragen. Maar nergens wordt het een propvolle potpourri van geluid. Hier en daar schuurt de muziek wel lekker daar waar dit met de zang niet gebeurt. Maar dat is geen hindernis meer voor mij.

Verdomme (sorry)...dit is erg goed. Helaas te laat om kaarten voor Bitterzoet te bemachtigen en Maastricht is me wel iets te ver…. Maar ik vermoed dat ik de band nog wel ergens ga spotten.

Moeilijk om favoriete nummers aan te wijzen want het is een prachtig geheel. Wellicht had alleen Laurie Anderson een kortere rol mogen hebben want muzikaal is You and your Dog fenomenaal en zou wat mij betreft ook volledig instrumentaal mogen zijn .