Shearwater - The New World (2026)

Heel erg benieuwd naar deze. De 4 vooruitgeschoven nummers zijn prachtig en maken erg nieuwsgierig naar de rest van het album. In november ook eindelijk live te zien in Nederland en België (samen met die andere band van JM, Loma)

Ken de band niet eerlijk gezegd en kwam op het spoor door een recensie in De Volkskrant.

erwinz: Ben benieuwd wat jij er van vindt.

Weids, gedragen, verstild of juist overdonderend: ‘The New World’ behoort tot het beste van Shearwater DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl: Ben benieuwd naar jouw recensie

Zwaagje geweldige band, nieuwe album is ook weer geweldig. Binnenkort een recensie.

Sfeervol album met 'More and more' en 'Anamnesia' als favorieten. De muziek doet me soms denken aan David Sylvian. Binnenkort te zien in Maastricht .

Volg Shearwater al vele jaren en dit is wederom een voltreffer. Grote klasse en de kaarten voor het concert in Maastricht (rot verbinding met de trein) zijn binnen.

Mijn eerste indruk na een vijftal luistersessies is zeer positief. Veel kippenvel momenten. Ik wacht nog even met de sterretjes, maar voor nu: "Wat is dit mooi..."

Ik wil.het enthousiasme niet bederven, maar ik herken zeker de klasse, maar vind met name het stemgeluid eenvormig en wat saai.
Denk niet dat dit 'm gaat worden voor mij. Smaak dingetje

Die kan ik je wel voorspellen: Een beoordeling van 4 a 4.5 sterren, iets over wat hij van eerdere platen vond en of ze in zijn jaarlijstjes stonden en vervolgens 6 a 7 korte alinea's met in iedere alinea 8x de bandnaam. En tóch geniet ik er altijd van, heb ik al honderden ontdekkingen gedaan door hem en zou ik nooit anders meer willen, love you Erwin

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Shearwater - The New World - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Shearwater - The New World
Shearwater is door de andere projecten van voorman Jonathan Meiburg wat minder productief dan in het verleden, maar levert met het deze week verschenen The New World een bijzonder mooi en indrukwekkend album af

De Amerikaanse band Shearwater heeft inmiddels een stapeltje bijzondere albums uitgebracht, waarvan ik het vier jaar geleden verschenen The Great Awakening misschien wel de beste vind. Tot deze week dan, want op The New World doet de band uit Austin, Texas, er nog een schepje bovenop. Er is lang gewerkt aan het nieuwe album van Shearwater en er werden flink wat muzikanten voor ingeschakeld. Dat hoor je, want The New World is een album dat in muzikaal opzicht indruk maakt met een veelheid aan klanken en bijzonder mooie arrangementen. Van de stem van Jonathan Meiburg moet je houden, maar hij zingt met veel gevoel en heeft prachtige teksten geschreven voor het zoveelste prachtalbum van zijn band.

Shearwater begon meer dan 25 jaar geleden als een project van muzikanten en songwriters Will Sheff en Jonathan Meiburg. Jonathan Meiburg was toegetreden tot de band van Will Sheff, Okkervil River, en er was nog ruimte voor een tweede band en dat werd Shearwater. Uiteindelijk gingen de twee weer hun eigen weg en timmerde Will Sheff stevig aan de weg met Okkervil River en werd Shearwater de band van Jonathan Meiburg.

Dat is inmiddels zo’n 20 jaar geleden en in die 20 jaar heeft Shearwater een bijzonder oeuvre opgebouwd. De laatste jaren was Shearwater wat minder productief, wat alles te maken had met een andere band van Jonathan Meiburg, Loma, en met de schrijversambities van de Amerikaanse muzikant.

Met The Great Awakening leverde Shearwater vier jaar geleden een prachtig album af, dat ik inmiddels schaar onder de beste albums van de band uit Austin, Texas. The Great Awakening is een behoorlijk ambitieus album, maar het deze week verschenen The New World is nog een stuk ambitieuzer.

Jonathan Meiburg en de twee andere vaste leden van de band, Dan Duszynski en Emily Lee, werkten vier jaar aan het nieuwe album, waarvoor een flink aantal gastmuzikanten werd ingeschakeld, onder wie de befaamde multi-instrumentalist Shahzad Ismaily, gitarist Leo Abrams en leden van de Malinese band Ngoni Ba.

Jonathan Meiburg is niet alleen muzikant maar ook bioloog en maakt zich al vele jaren grote zorgen over de destructieve wijze waarop we met onze kwetsbare planeet omgaan en de klimaatverandering die het gevolg is, wat neerslaat in de teksten op het nieuwe album van zijn band.

Ik vergeleek The Great Awakening vier jaar geleden met het latere werk van Talk Talk en dat is een vergelijking die ook opgaat voor The New World, al slaat de Amerikaanse band op het nieuwe album wel de vleugels uit. Door de bijdragen van Ngoni Ba voegt Shearwater invloeden uit de wereldmuziek toe aan het geluid van de band, wat wordt versterkt door een flinke selectie ‘field recordings’ met natuurgeluiden.

The New World is voorzien van een voornamelijk ingetogen en smaakvol geluid, maar het is ook een geluid waarin van alles gebeurt. Er is een enorme berg instrumenten gebruikt voor het opnemen van het nieuwe album, inclusief blazers en strijkers, maar ook de arrangementen kunnen alle kanten op. En omdat de muziek van Shearwater op The New World af en toe uitbarst, is het ook een album vol dynamiek.

Het doet me af en toe denken aan Spirit of Eden van Talk Talk, maar ook de geweldige albums die Peter Gabriel aan het begin van de jaren 80 maakte hebben hun sporen nagelaten op het nieuwe album van Shearwater en dat zijn wat mij betreft zeer welkome invloeden.

Ik was direct enthousiast over de songs en de muziek op The New World, maar moest wel weer even wennen aan de stem van Jonathan Meiburg. Het is een stem die ik niet per se mooi vind, wat overigens puur een kwestie van persoonlijke smaak is. Na enige gewenning voegt ook de stem van Jonathan Meiburg alleen maar schoonheid toe aan het rijke en fascinerende geluid op The New World, dat ik nog een stuk indrukwekkender vind dan het vorige album van Shearwater.

The New World blaast je direct van je sokken met alle muzikale schoonheid, maar in de vele lagen zit ook zoveel moois verstopt dat je maar nieuwe dingen blijft horen. En zo laat Shearwater horen dat het 25 jaar na het debuutalbum nog altijd beter kan. Erwin Zijleman

Jeetje, komen daar Charlie Burchill en Jim Kerr binnenlopen en de leiding overnemen een minuutje voor het einde van ‘The Only Sound I'm Afraid Of’? Ze zijn ook weer zo weg, hoor ik. Prima nummer trouwens!

Dat is precies wat ik bedoel. Ik geef het waarschijnlijk nog wel een kans.

Grappig, ik heb dit ook altijd al met Meiburg gehad. Hij klinkt als Mr Garrison, maar ik kon hem op Jetplane And Oxbow wel héél goed hebben. Misschien omdat die instrumentatie ook heel interessant is met allemaal electronica.