The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band - Horses in the Sky (2005)

Alhoewel het ook wel weer 's tijd wordt voor een nieuwe Godspeed, ben ik toch wel erg benieuwd naar wat voor moois dit album zal brengen...

Hang on to Each Other is mijn voorlopige hoogtepunt. Het klinkt alsof het opgenomen is in een bos bij een warm kampvuur, aan de knisperende geluiden te horen... Ik heb wel 's gelezen dat de mensen rond A Silver Mt. Zion en Godspeed Y!BE wel vaker 'optredens' geven in bossen, dus het zou me niets verbazen als dit ook echt in de verse buitenlucht is opgenomen.

Maar goed, een nieuwe A Silver Mt. Zion dus en hij is prachtig! Alleen het titelnummer, daar moet ik nog even aan wennen. Veel zang op dit album, maar het past beter bij de muziek en bovenal heb ik nu het idee dat Efrim wat beter is gaan zingen.

Nog een paar keer luisteren en er komt een half sterretje bij, vermoed ik.

Met het risico als eenzame roepende in een woestijn te worden gezien toch nog maar een post, want dit album is het zeker waard door meer mensen gehoord te worden!

Terwijl de hele wereld roept om een nieuwe Godspeed You Black Emperor! (de vorige kwamen uit in 1996, 1999, 2000 en 2002, dus het wordt wel weer eens tijd) lijkt Efrim voorlopig meer zin te hebben in zijn andere grote band, A Silver Mt. Zion (ik doe niet mee aan al die naamsveranderingen hoor ). Ik moet zeggen dat ik daar weinig problemen mee heb zolang dat prachtige platen op blijft leveren. Ook Horses In The Sky is weer prachtig.

Een van de dingen die ik zo bijzonder vind aan bands als A Silver Mt. Zion is de andere luisterbeleving die je ten deel valt. Bij gewone bands zit je toch vaak te luisteren naar individuele instrumenten en sowieso op een wat analytischere manier, soms zelfs de trackduur in de gaten houdend. Bij dit soort bands draait het veel meer om sfeer, word je meer meegesleept en speelt tijd geen rol meer. De muziek is meer een geheel, meer dan de som der delen. Een beetje als elektronische muziek. Eigenlijk maakt ASMZ dan ook gewoon een soort ambient, maar dan met gitaren, accordeon, violen en cellos.

Het eerste nummer Dead Marines begint eigenlijk tamelijk vrolijk. ASMZ (zoals ik ze altijd maar afkort) heeft volgens mij nog nooit meer als Oosteuropese volksmuziek (klezmer bv.) geklonken als in het eerste stuk van dit nummer. Heel springerig, heel blij. Na een minuut of vier gaat de vaart en zingt Efrim een tragische tekst over verloren vrienden met als begeleiding drums en een prachtige vioolpartij. De zanglijn ken ik ergens van, misschien een traditional? Na dit stuk zingt Efrim nog een stuk, waarbij de rest van de band als achtergrondkoor fungeert. Verder subtiele begeleiding op piano. Dit soort samenzangen deden ze een jaar geleden ook veel toen ik ze zag in het Patronaat. Heel bijzonder en intiemer kan muziek bijna niet zijn. Ontdaan van alle fratsen.

Ik merk dat dit nummer erg op me moest groeien, maar op de een of andere manier past Efrim's op zich niet bijzondere stem zo goed bij de muziek.

Mountains Made Of Steam begint prachtig onheilspellend met bijzonder spaarzame, maaar wel zeker doeltreffende instrumentatie. Het zachte brommen van een cello, voorzichtige aanslagen op de piano en een immer repeterend stukje op onversterkte gitaar. De zang daarover heen (weer Efrim plus achtergrondkoor) wordt hoe langer hoe intenser en indringender, totdat het bijna niet meer draaglijk is. Dan komt een catharsis in de vorm van een elektrische gitaar. Niet een solo of wat dan ook zoals je bij een traditionele band vaak ziet, maar veel mooier dan dat. Het is alsof de klanken het leed met zich meedragen en ook hun verhaal kwijt willen. Vervolgens wordt er weer zacht gezongen. Het klinkt echt prachtig, lieflijk, bijzonder. Het nummer doet mooi uit met stil viool- en cellospel.

Dan het titelnummer, Horses In The Sky. Terwijl de eerste twee nummers zich te paard naar hemelse paradijzen laten brengen, lukt het dit nummer ternauwernood van de grond te komen. Misschien moet dit ook nog groeien, maar voorlopig doet dit het nog niet voor me. Op een bepaald moment denk ik zelfs 'ai, die stem', terwijl het bij de andere nummers altijd een dimensie toevoegd aan de heersende sfeer. Het is een mooi nummer, maar minder bijzonder dan de rest van dit album. De magie ontbreekt.

Teddy Roosevelt's Guns is gelukkig een stuk beter. Naast Efrim zingt hier nog een bandlid. Het klinkt verder bijzonder spannend. Ingehouden viool- en cellospel hangen als een donderwolk boven dit nummer. Vanaf seconde 1 is duidelijk dat er straks een ongenadige storm over komt razen. Na vijfenhalve minuut is het dan zo ver en snap je opeens waarom ze op de site van het label over "6 busted "waltzes" for world wars 4 thru 6" schrijven. Want zo zwaar klinkt dit wel. Het is alsof de bommen van de hoes van Yanqui UXO massaal naar beneden komen. Daverende explosies op de grond, veel narigheid.

Het nare gevoel wordt meteen goed gemaakt door Hang On To Each other dat een en al samenzang is. Het is het kampvuurnummer van dit album (quote: "we recorded some of it next to a campfire by the river, and the sleepy birds even chirped a little there beneath the moonlit trees"). Dit nummer roept - mede ingegeven door het duidelijk hoorbare kampvuur (en bij kampvuur denk ik meteen aan mijn vroegere zomervakanties met de scouting, kampvuren zijn magisch) - associaties op van broederschap en naastenliefde. En ik kan u uit ervaring mededelen: dit nummer live ondergaan is bijna een religieuze ervaring. Het is alsof je één wordt met de muziek. Alsof je erin zou kunnen wonen en voor altijd gelukkig zou kunnen zijn.

Ring Them Bells (Freedom Has Come And Gone) is de afsluitende symfonie. Subliem, prachtig, geen woorden aan vuil maken.

De vierde geweldige plaat van A Silver Mt. Zion. Jammer van dat derde nummer, dat het geheel voor mij van een 5 afhoudt. Maar 5*5+3,5/6 = 4,75 en dus nog altijd bijzonder hoog. Dank voor weer zoveels moois, Efrim cs.

Ik ben ook weer erg benieuwd naar deze plaat. Heb 2 prachtige cd's van dit collectief thuis liggen en die luister ik nog regelmatig.

Kwestie van even mijn luchtflessen opvullen Herman zodat ik in mijn wetsuit en scubagear kan klimmen om jou uit je woestenij te redden. Ruik ik daar trouwens de geur van brandend rubber ?



Grappig dat je dat zegt, want ik vind ook dat er een heel opvallende folky sfeer hangt op deze plaat met al die snerpende violen, die samenzang en buitengeluiden. Bestaat er eigenlijk zoiets als akoestische ambient ?



Ja de zang-zowel dat van Efrim als dat van zijn collega's- heeft op deze plaat wel een stap voorwaarts gemaakt doordat de zang wat beter op hun muziek afgestemd is. Misschien komt dat ook doordat Efrim's hese stem wat beter uit de verf komt met een levendig nummer zoals dit.

Geinig dat gestoei en geneuzel in de achtergrond in de tweede helft van het nummer - ik had zo nu en dan het gevoel alsof ik naar een nummer van Tin Hat Trio zat te luisteren.:-)



Dat heb je mooi geformuleerd Herman. Wat mij betreft is Mountains Made of Steam het absolute hoogtepunt van de plaat. Cello's...violen...een daverende uitspatting van electrische orgel en gitaar: wat wilt een mens in hemelsnaam nog meer ?

En inderdaad, een weldadige overdosis intimiteit met dat gefluisterde stukje samenzang aan het einde. Al de losse deeltjes die ASMZ heten komen op dat moment voor een poosje in perfecte harmonie tesamen. Werkelijk een verbluffend nummer



Ofschoon ik het sobere karakter van dit nummer wel een mooi rustpuntje vind geven op de plaat- zeker gezien ASMZ soms de neiging heeft om hun nummers te overmusiceren- krijg ik het toch weer ouderwets benauwd als Efrim en zijn collega de hoge noten proberen te halen. Ondanks de goede start van dit album qua zang, kan ik dat gevoel jammer genoeg voor de rest van de plaat niet van mij afschudden.



Zodra ASMZ op dit nummer de mond open trekt(...Oh Canada...), kan ik helaas een gevoel van afgrijzen wederom niet onderdrukken. Maar verder kan ik verder wel leven met het vreemde, noisy middenstuk op dit nummer. Het leek net of Sam Shalabi met zijn tabla bij de groep was aangeschoven om er een stukje onvervalste feedbackmystiek doorheen te jagen.



Ja joh, wrijf het er nog maar even in dat ik vorig jaar het te druk had met verhuizen om het concert in de Patronaat bij te wonen

Zeker het sterke punt van ASMZ op deze plaat, die intieme sfeer. Doordat het lijkt alsof je als luisteraar er zelf ertussen zit met plakkerige marshmallowsmurrie op je broek en tranende ogen als de rook plots jouw kant opwaait(of was dat de emotionele respons op de muziek ? ), krijgt de plaat een erg aangename "aardse" kwaliteit.

Qua waardering twijfel ik tussen 3,5* en 4* omdat ik nog steeds een beetje huiverig sta tegenover de zang van Efrim en/of zijn collega's op deze plaat. Maar de intieme sfeer en de durf van ASMZ om (met wisselend succes) hun zwakke punten aan te pakken, zijn in mijn boekje voldoende aanleiding om toch 4* te geven.



Eerlijk gezegd begin ik er een beetje een hard hoofd in te krijgen aangezien ik het idee heb dat onze vriendelijke vrienden uit Montreal GY!BE flink beu zijn. Natuurlijk is dit helemaal geen zekerheidje, maar het zou me niet verbazen als ze ervoor zouden kiezen om GY!BE op te doeken of op zijn minst in een radicale andere vorm voort te zetten.

Da's ook geen outfit voor in de woestijn natuurlijk. Als je niet uitkijkt, ben je gedoemd er te blijven.



Geen idee... Ik denk het haast wel. Misschien kunnen de electronica-experts van deze site ons nader inlichten?



Zeker! Ik luister daarnet weer 's hun vorige plaat en dat klonk toch een stukje minder opeens. Misschien toch maar een halfje omlaag daar.



Daar moet ik oko nog 's een album van luisteren. Heb me gisteren al wel gewaagd aan een andere nieuwe favoriet van je.



Zeg dat wel. Straks nog maar even draaien voor het slapen gaan.



Jammer. Ik vind dat ze (hij) zich wel revancheren na dit nummer.



Hehe. Ik zal er 's opletten als ik het nummer weer draai.



Ach, ze komen vast nog 's. Hoop ik tenminste. Het lijkt me dat ze naar aanleiding van dit album toch ook weer Europa aan doen.



Mooi gesproken! Het kampvuurgevoel ten voeten uit. ik krijg echt zin in de zomer en kamperen als ik dat nummer hoor!



Ik weet het niet. Ik las ook op fora dat Efrim blijkbaar heeft gezegd bepaalde onuitgebrachte nummers die GYBE live heeft gespeeld nog wel op plaat worden gezet. Ik heb die nummers zelf niet gehoord, dus ik weet niet waar het naar klinkt... Maar goed, ze moeten maar doen waar ze zin in hebben. Of dat nou mooie albums oplevert van GYBE of ASMZ of welke band dan ook, maakt me niet eens zoveel uit. Alhoewel ik GYBE graag nog (een tweede keer) live zou zien. Dat was toch wel een van de beste concerten ooit (tijd dat ik die dingen ook 's in een lijstje giet).

Gisteravond onder de kerstboom gevonden intussen al 5 keer gedraaid. De eerste keer dacht ik nog, goh is het alleen maar gezang.
Ik wilde hem graag nog een keer horen want de eerste 2 nummers waren gelijk al schitterend. De rest van de plaat is ook weer gewoon geniaal, het is ze weer gelukt. (alleen nummer 3 vind ik ook ietsje minder).
Hiervoor had ik 'pretty little lightning paw' gekocht ook geen slechte plaat, maar haalt het niet bij deze volledige plaat.
Favoriet blijft nog 'Born in to trouble as the sparks fly upward'
Maar deze plaat mag toch vol trots naast 'This is our punkrock' en 'he has left us alone..' staan!
4,5* mogelijk na de volgende luisterbeurten op naar de 5*

Ik heb gemerkt dat het bij de latere albums van A Silver Mt. Zion verstandig is om niet met de verwachting 'Godspeed-muziek' te horen te krijgen aan het werk te gaan. De band heeft echt haar eigen geluid ontwikkeld. Het duurde bij mij even, maar ik ben dit 'nieuwe' geluid, dat vooral vanaf 'This is Our Punk-Rock' is ontstaan, uiteindelijk meer gaan waarderen dan het geluid van de eerste twee ASMZ-platen. Ook hier gaat mijn stem omhoog --> 4,5*

Prachtige samenzang wederom in de eerste track, samen met Mountains Made of Steam mijn favoriete nummers, maar zoals voor mij reeds is gezegd, ook de andere vier nummers zijn erg sterk..

Is er iemand gister nog naar het schitterende optreden in Paradiso geweest?

Unknown Soldier, kijk eens naar:

http://www.musicmeter.nl/forum/15/59/

Nee dit is het toch net niet. Bij vlagen best leuke muziek maar over het algemeen te saai. Het geheel wordt toch vooral verneukt door de zanger die gewoon écht niet kan zingen. Godspeed You! Black Emperor bevalt me dan toch een stuk beter.

Zo af en toe is die zanger niet vervelend, maar ik vind dat zijn stem op dit album wel veel te prominent aanwezig is. In enkele nummers is hij wel eens een aangename toevoeging aan de muziek, maar ik krijg in sommige nummers het idee dat de muziek een soort toevoeging aan zijn klaagzangen moet zijn, waardoor de vaak mooie klanken een beetje naar de achtergrond gedrukt worden. Soms is een stukje van zijn zang niet vervelend, maar dan liever niet meer dan 1 a 2 minuten per nummer. Het overheerst nu wat te sterk.

In zijn geheel een beetje half om half daardoor dit album, met sommige echt geslaagde delen en sommige gewoon vervelende stukken. Zo zijn de instrumentale stukken in het laatste nummer erg sterk (en die hebben er gelukkig de overhand), maar een nummer als Hang On To Each Other vind ik ronduit vervelend.

Op de eerste twee ASMZ albums heb ik vrijwel niets aan te merken, maar dit album is te sterk half geslaagd. Ongeveer evenveel mooie als vervelende stukken.

2,5*

nou moet ik hier toch lezen dat het titelnummer een misser zou zijn ... wat mij betreft hoort het toch wel tot de hoogtepunten, tesamen met het epische 'mountains'

het mooie aan horses in the sky is hoe beheerst de samenzang gedurende de eerste driekwart is, waarna Efrim gelukkig alsnog de barsten in je glazuur doet springen.

Efrim zingt uit het hart, dan mag het vals zijn.

Heel gaaf album, mischien zelfs wel beter als de eerste twee! Mountains Made of Steam blijf ik toch wel heel mooi vinden.

ik heb ze op Motel Mozaique gezien dat was echt een heel apart, stond toen helemaal vooraan en je hoorde een van de violistes met haar voet op de maat van de muziek op het podium tikken, dat geeft zo'n optreden best wel sfeer vindt ik, als je het vergelijkt met de meeste stadion acts bijvoorbeeld waarbij het contact met het publiek soms niet eens meer gebeurt. Ze speelde nummers die nog nooit op cd verschenen zijn, maar wat de sfeer er zeker niet minder op maakte, integendeel zelfs! nummers zoals Blind Blind Blind, Engine Broke en 1,000,000 Died To Make This Sound waren echt ZOOOO mooi!!! Die trouwens op hun nieuwe CD komen te staan:

http://www.cstrecords.com/cst051_release_info.html

Maar om weer terug te komen bij dit album, ik moest er eerst wel aan wennen dat valse gezang, maar zoals eerder gezecht het mag dan vals zijn maar het komt uit het hart en na een paar luisterbeurten valt het allemaal wel mee 5 sterren dat verdiend deze plaat dubbel en dwars!

een nieuwe tralala band cd - maar dát is goed nieuws.
ik vind ze (net als jij) met de plaat beter worden, dus dat belooft wat.

check ook 'north star deserter' een plaat die ze gemaakt hebben met vic chesnut.... erg de moeite waard.

Thanks! daar had ik wel eens wat over gelezen, ik zal em binnenkort zeker eff gaan uittesten!

De bijna één na laatste SMZ plaat is de laatste dagen behoorlijk in mijn achting gaan stijgen. Ik vind 'm nu net zo goed als het debuut. Alwaar ik deze eerst als zwakste uit het repertoire bestempelde.

Ook critici hebben nog eens de neiging om het lelijkste troep tot kunst uit te roepen, zolang je het maar kan omschrijven. Daarin schuilt het gevaar om de kraaienstem van Ernfim uit te roepen tot iets wonderschoons ómdat het nu eenmaal een GSY!BE afstammeling is. Daar heb ik tot voor kort veel moeite mee gehad. maar nu ben ik eenzelfde critici geworden die het wonderwel bij de muziek vind passen en juist extra diepgang geeft aan de inhoud.

Dit is politieke muziek in haar puurste vorm. veel dramatiek om haar punt kracht bij te zetten en als collectief één (socialistische) vuist te maken tegen de 'vulgaire koningen op hun smerige tronen'. De muziek schreeuwd om aandacht. En Zodra het collectief die éne stem opzet in Mountains Made of Steam geloof je ze. En dan neem je die kraaienstem voor lief. heel erg mooi. 4,5*

Bij de wai: 4 april in Doornroosje. Ik ben er bij

Ze hebben er een nieuwe liefhebber bij. Mijn eerste plaat dit van ze. Ik heb hier veel meer mee dan Godspeed You Black Emperor. dat heeft me er eigenlijk altijd van weerhouden dit te gaan luisteren. Juist de stemmen maken dit zo'n ontroerende plaat.

heerlijk

Erg mooie plaat.
Al is mooi niet het juiste woord, want de zang van Efrim klinkt erg vals en toch hoort het zo en is het beter zo. Hij zingt vol gevoel en meent ieder woord. Maar ook instrumentaal is het weer erg goed, van ingehouden gitaarriffjes tot grootse uitbarstingen. 4*

Dit vind ik de beste ASMZ plaat. De zang snijdt werkelijk door mijn ziel als ik hem luister. De plaat balanceert tussen hoop en wanhoop en met name de zang voegt hier echt iets toe t.o.v. de eerder, ook heel mooie, albums.

Verdomme, moet ik m'n top 10 wéér aanpassen

Die samenzang op het einde van God Bless Our Dead Marines, daar gaat mijn haar van overeind staan. Muziek wordt toch echt zelden mooier dan dat.

Wat een album zeg, vergeten dat dit zo goed is Hun misschien wel minst post-rockende maar gewoon heerlijke album.

Niet mijn ding. Ik krijg cynische neigingen met de strekking: 'Leuk hoor, dat eigenzinnige, maar het moet geen doel op zich worden.' Heb ook het idee dat die zanger prima zuiverder kan zingen en dat bewust niet doet. Gekunsteld is het goede woord. Ik zeg niet dat dit allemaal ook echt zo is, maar zo komt het op me over. Heel hard bewijzen dat je niet geinteresseerd bent in radiosucces.

Je doet nu net alsof dat de makkelijke manier is, ik bewonder artiesten juist die hun eigen pad kiezen maar laat dat nou net de bijna onmogelijke manier zijn om te overleven van je kunst.
Wat het zuiver zingen betreft, dat is nou eenmaal hoe hij wil zingen, Tom Waits beschuldig je toch ook niet van z'n stem soms weer rauw maken en andere keren weer mooi?

Zoals ik al zei...

Bij Tom Waits past het allemaal in elkaar, versterkt de muziek zijn stem en andersom. Dat idee heb ik hier niet. Dus nogmaals: ik zeg niet dát het zo is, maar zo klinkt het voor mij. Ik hoor onoprechte interessantdoenerij, of het dat ook is of niet, verandert niets aan mijn oordeel. Ik hoop dat ik daarvoor mijn excuses niet hoef aan te bieden.

Dat "ik zeg niet dat het zo is maar het wel op mij over" is gewoon jezelf een beetje indekken, ik mag er niets van zeggen want je zegt niet dat het zo is. Maar je zegt het eigenlijk wel. Doe het dan gewoon wat duidelijker.

King_pin, als ik je tegen de tenen stoot op een of andere manier dan spijt me dat. Ik heb dit album geluisterd, daar een beoordeling van gegeven en beargumenteert door zo goed als ik kan uit te leggen hoe de plaat op mij overkomt. Bij muziek en kunst is feitelijkheid niet echt aan de orde: ik vind het gekunsteld klinken, jij vind het (denk ik) oprecht klinken. Wat het ook is, doet er dan weinig toe voor mijn beoordeling van deze muziek. Dit is evident, maar ik plaatste het tussenzinnetje toch maar omdat ik reacties als de jouwe voor wilde zijn. Kennelijk was dat nog niet genoeg. Ik hoop dat je nu wil inzien dat ik niemand ervan probeer te overtuigen dat deze plaat slecht is of iets dergelijks, maar dat ik er gewoon niks mee kan, omdat ik het niet geloof als het ware.

Ik denk dat hij echt niet "beter" kan zingen dan dit. Hij is geen zanger en is dat nooit geweest, maar vindt het wel nodig om toch met zang over te brengen wat hij voelt.. Dat dat je niet ligt kan, maar dit klinkt voor mij veel "echter" dan een groot deel van wat ie met GYBE heeft gedaan, of eerder met ASMZ..

Ha, ik had niet in de gaten dat dit om grotendeels dezelfde mensen gaat als GSBE. Dat ligt me ietsje beter, al ben ik er nog niet helemaal uit wat ik er precies van vind. Heb meteen F♯A♯∞ nog een keertje opgezet .

Net als zijn voorganger krijgt deze van mij 4,5*. De sfeer is al geheel anders, concreter gemaakt door de zang en teksten. Waar velen zich storen aan de zang vind ik dat het juist perfect bij de muziek past en vooral; ik geloof hem. Hoe je het ook draait of keert, daar gaat het tenslotte om. Waar bijv. een Celine Dion en vele andere "perfectere zangers en zangeressen" (mijn excuses aan eventuele fans op dit forum - bij een album als dit? ben je gek? is dan de bijkomende gedachte) perfect de toonladder vlotjes op en af kunnen en weer terug, doet het me niks. Bij deze is het gewoon zo dat de sfeer (en dus ook met de zang) gewoon helemaal binnenkomt en dat dit soort muziek wordt gemaakt vanuit een soort noodzaak (en dan een andere dan snel snel wat geld incashen op de kop van miljoenen fans).

Oprechte en pure zang van Efrim, hemelse background zang en een ongeëvenaard vervreemdend muzikaal landschap met fenomenale violen en cello's doen dit album onder mijn huid kruipen.