The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band - Horses in the Sky (2005)

Met het risico als eenzame roepende in een woestijn te worden gezien toch nog maar een post, want dit album is het zeker waard door meer mensen gehoord te worden!

Terwijl de hele wereld roept om een nieuwe Godspeed You Black Emperor! (de vorige kwamen uit in 1996, 1999, 2000 en 2002, dus het wordt wel weer eens tijd) lijkt Efrim voorlopig meer zin te hebben in zijn andere grote band, A Silver Mt. Zion (ik doe niet mee aan al die naamsveranderingen hoor ). Ik moet zeggen dat ik daar weinig problemen mee heb zolang dat prachtige platen op blijft leveren. Ook Horses In The Sky is weer prachtig.

Een van de dingen die ik zo bijzonder vind aan bands als A Silver Mt. Zion is de andere luisterbeleving die je ten deel valt. Bij gewone bands zit je toch vaak te luisteren naar individuele instrumenten en sowieso op een wat analytischere manier, soms zelfs de trackduur in de gaten houdend. Bij dit soort bands draait het veel meer om sfeer, word je meer meegesleept en speelt tijd geen rol meer. De muziek is meer een geheel, meer dan de som der delen. Een beetje als elektronische muziek. Eigenlijk maakt ASMZ dan ook gewoon een soort ambient, maar dan met gitaren, accordeon, violen en cellos.

Het eerste nummer Dead Marines begint eigenlijk tamelijk vrolijk. ASMZ (zoals ik ze altijd maar afkort) heeft volgens mij nog nooit meer als Oosteuropese volksmuziek (klezmer bv.) geklonken als in het eerste stuk van dit nummer. Heel springerig, heel blij. Na een minuut of vier gaat de vaart en zingt Efrim een tragische tekst over verloren vrienden met als begeleiding drums en een prachtige vioolpartij. De zanglijn ken ik ergens van, misschien een traditional? Na dit stuk zingt Efrim nog een stuk, waarbij de rest van de band als achtergrondkoor fungeert. Verder subtiele begeleiding op piano. Dit soort samenzangen deden ze een jaar geleden ook veel toen ik ze zag in het Patronaat. Heel bijzonder en intiemer kan muziek bijna niet zijn. Ontdaan van alle fratsen.

Ik merk dat dit nummer erg op me moest groeien, maar op de een of andere manier past Efrim's op zich niet bijzondere stem zo goed bij de muziek.

Mountains Made Of Steam begint prachtig onheilspellend met bijzonder spaarzame, maaar wel zeker doeltreffende instrumentatie. Het zachte brommen van een cello, voorzichtige aanslagen op de piano en een immer repeterend stukje op onversterkte gitaar. De zang daarover heen (weer Efrim plus achtergrondkoor) wordt hoe langer hoe intenser en indringender, totdat het bijna niet meer draaglijk is. Dan komt een catharsis in de vorm van een elektrische gitaar. Niet een solo of wat dan ook zoals je bij een traditionele band vaak ziet, maar veel mooier dan dat. Het is alsof de klanken het leed met zich meedragen en ook hun verhaal kwijt willen. Vervolgens wordt er weer zacht gezongen. Het klinkt echt prachtig, lieflijk, bijzonder. Het nummer doet mooi uit met stil viool- en cellospel.

Dan het titelnummer, Horses In The Sky. Terwijl de eerste twee nummers zich te paard naar hemelse paradijzen laten brengen, lukt het dit nummer ternauwernood van de grond te komen. Misschien moet dit ook nog groeien, maar voorlopig doet dit het nog niet voor me. Op een bepaald moment denk ik zelfs 'ai, die stem', terwijl het bij de andere nummers altijd een dimensie toevoegd aan de heersende sfeer. Het is een mooi nummer, maar minder bijzonder dan de rest van dit album. De magie ontbreekt.

Teddy Roosevelt's Guns is gelukkig een stuk beter. Naast Efrim zingt hier nog een bandlid. Het klinkt verder bijzonder spannend. Ingehouden viool- en cellospel hangen als een donderwolk boven dit nummer. Vanaf seconde 1 is duidelijk dat er straks een ongenadige storm over komt razen. Na vijfenhalve minuut is het dan zo ver en snap je opeens waarom ze op de site van het label over "6 busted "waltzes" for world wars 4 thru 6" schrijven. Want zo zwaar klinkt dit wel. Het is alsof de bommen van de hoes van Yanqui UXO massaal naar beneden komen. Daverende explosies op de grond, veel narigheid.

Het nare gevoel wordt meteen goed gemaakt door Hang On To Each other dat een en al samenzang is. Het is het kampvuurnummer van dit album (quote: "we recorded some of it next to a campfire by the river, and the sleepy birds even chirped a little there beneath the moonlit trees"). Dit nummer roept - mede ingegeven door het duidelijk hoorbare kampvuur (en bij kampvuur denk ik meteen aan mijn vroegere zomervakanties met de scouting, kampvuren zijn magisch) - associaties op van broederschap en naastenliefde. En ik kan u uit ervaring mededelen: dit nummer live ondergaan is bijna een religieuze ervaring. Het is alsof je één wordt met de muziek. Alsof je erin zou kunnen wonen en voor altijd gelukkig zou kunnen zijn.

Ring Them Bells (Freedom Has Come And Gone) is de afsluitende symfonie. Subliem, prachtig, geen woorden aan vuil maken.

De vierde geweldige plaat van A Silver Mt. Zion. Jammer van dat derde nummer, dat het geheel voor mij van een 5 afhoudt. Maar 5*5+3,5/6 = 4,75 en dus nog altijd bijzonder hoog. Dank voor weer zoveels moois, Efrim cs.