Spiritual Beggars - Return to Zero (2010)

Ik ben Spiritual Beggars momenteel zo'n beetje aan het ontdekken en naar deze ben ik erg benieuwd. Met Apollo Papathanasio (vroeger bij Firewind) als nieuwe zanger is het zeker veelbelovend.

ben hier ook wel benieuwd naar...

Ik ken Spiritual Beggars al eeuwen.
Heerlijke stonermetal van lieden die hun sporen in de deathmetal reeds hadden verdiend.

Laatste schijf is al weer een flinke poos geleden, naar ik meen te herinneren.

Ik zou trouwens ook wel weer eens een nieuwe Orange Goblin willen proeven.

Vandaag gekocht, straks beluisteren.

The Chaos of Rebirth is in memory of RJD.

Op de eerste persing staat nog een bonustrack, een cover van een nummer van Uriah Heep.

Goed album, wederom lekkere muziek, maar hoewel een meerwaarde, ook de nieuwe zanger kan er niet voor zorgen dat Spiritual Beggars een niet te missen band wordt.

Zeker niet het beste album van de band, maar ook geen tegenvaller. Een degelijke middenmoter, zullen we maar zeggen. Echt sterke songs ontbreken enigzins; alles is van een zeer acceptabel niveau maar echt meeslepend wil het maar niet worden. De nieuwe zanger klinkt wel overtuigend retro. Het gitaarwerk is zoals altijd weer om van te smullen. Al met al iets te laid back voor mijn smaak, mede door de wat gezapige ballads Spirit Of The Wind en The Road Less Travelled, maar goed, best een aangename plaat.

Hoewel er geen echte uitschieters op staan blijkt het plaatje in zijn geheel voor mij toch lichtjes verslavend. Wat rauwer had misschien gemogen, maar het klinkt gewoon erg lekker en bevat meer dan een handvol oerdegelijke riffs. Omdat er ook al geen zwakke momenten op te vinden zijn een halfje erbij.

Zoals ik al schreef, verslavend deze muziek. Ik leerde het album ongeveer tegelijk met de laatste van Sahg kennen. Er is tussen beide zeker een overlapping in stijl. Maar Return to Zero ligt een pakje lichter op de maag. Hoewel erg heavy (tientonner riffs!) overheersen hier de positive vibes. En hoewel erg heavy is de productie tegelijk bijzonder sprankelend. Vooral de klanken van de sologitaar komen vanuit de luidsprekers transparant -of zelfs transcendent bij wijze van spreken- de woonkamer in zweven. De bevlogen stem van Apollo Papathanasio past er als gegoten bij.

Spirit of the Wind is muzikaal gezien het eerste rustpunt maar heeft de windkracht van een emotionele storm. De roffelende drums jagen er onheilspellend doorheen. De eerste keer dat ik het hoorde verwachtte ik elk moment een uitbarsting in het nummer, maar het is juist het uitblijven ervan wat het spannend maakt. Het album (zonder bonustrack) sluit ook rustig af, maar The Road Less Travelled vind ik eerder een al te melig niemendalletje. De Uriah Heep cover Time to Live maakt dat gelukkig wel weer goed.

Ik vennem vrij bagger na eerste beluistering...

Ze hebben er betere.

De zang van Apollo Papathanasio moet natuurlijk ook in de smaak vallen.

En verder zijn niet alle nummers echt sterk, maar dat is een euvel waar Spiritual Beggars altijd wel mee kampt.

Na Ad Astra en On Fire, die ik allebei geweldig vind, is dit voor mij echt een tegenvaller, 13 in dozijn aanstellerige jaren tachtig hardrock....

Voornoemde platen hebben daar wel invloeden van, maar die waren zwaar, vet en hadden een eigen geluid met veel Stoner invloeden EN een lekker orgeltje....

Misschien komt het omdat ik de veranderingen niet heb gehoord op tussenliggende platen, maar deze is me echt te standaard en niks zeggend....

Voor mij was dit het eerste album dat ik van hen hoorde. Ik kan me voorstellen dat het tegenvalt na reeds bekend te zijn met hun oudere werk. Waarschijnlijk zal Demons je veel beter bevallen.

Ik vind deze plaat niet jaren 80-hardrock-gericht, eerder jaren 70.

Echt een plaat die zo van Rainbow, Deep Purple of Uriah Heep had kunnen zijn.

Zanger moet je aan wennen, inderdaad. Vooral omdat JB gewoon zo'n geweldige zanger is.
Maar als je er aan gewend ben, is Apollo echt wel goed.

Verder is dit echt een typische Spiritual Beggars-plaat....

Vraag me af of je niet beter het nog een tweede keer kan proberen.

Al bijna weer tijd voor een nieuwe SB plaat. Hij komt deze lente uit. Ben benieuwd of die plaat in het verlengde van deze plaat ligt.

Toch maar weer eens proberen...

Na een opleving bij A New Day Rising en Believe in Me, toch weer terug op de oude score bij draak The Road Less Travelled.... ok, verhoogt naar 2,5* voor 2 goede tracks, vlug maar weer Mantra III opzetten...

Eerst veel gedraaid en het beviel me goed. Maar nu wat jaren later blijken de nummers toch echt te weinig om het lijf te hebben. Iets wat ik toen ook al wel wist, maar het klonk toch lekker allemaal. Zo ook de cover van Uriah Heep. Maar nu ik het origineel Van Uriah Heep op cd heb valt me alleen maar op hoeveel beter dat is.