Mad Season - Above (1995)

Omdat Mike McCready hierin speelde heb ik als PJ fan deze cd gekocht ergens in de tweede helft van de jaren negentig. Ik vond het eerste nummer fantastisch, maar de rest boeide me niet zo heel erg.

De cd heeft jarenlang stof vergaard toen ik hem zo'n half jaar geleden weer eens opzette. Ik denk dat ik hem zeker meer dan tien jaar geleden voor het laatst had gehoord. Ik had het album niet meer goed in mijn hoofd zitten, toen ik de muziek weer hoorde. Het viel me op dat het album veel meer te bieden had dan enkel het eerste nummer. Eigenlijk zijn alle nummers raak. Vreemd dat ik dat eerst niet hoorde. Ik vind het echt een prachtig album.

Ik had er ook niet bij stil gestaan wie allemaal meedeed. Toen ik November Hotel hoorde, dacht ik bij mijzelf dat dit wel erg in de stijl van McCready was. Zonder te bedenken wie de gitarist was bekeek ik het boekje, en jawel... Wel leuk dat ik zijn stijl herken.

Sindsdien draai ik deze plaat weer regelmatig. Echt een herontdekt schijfje. Ik heb hem in september vorig jaar verhoogd van 3 naar 4 sterren. Wellicht komt er nog een half sterretje bij. Echt een hele goeie plaat.

Vergeet ook niet Live at the Moore te kijken. Een geweldige live-registratie is dat van de band.

Weer zo'n pareltje uit Seattle.
De heerlijk, klagende zang, het topspel van McCready, ronduit super!!!!

Hoogtepunt is Wake Up

Mad Season - Above

Above
De titel heeft iets tragisch
De hoes laat ons kijken naar twee zielen die niet meer onder ons zijn. 'Boven' ons in de hemel, zou je kunnen zeggen. Layne Staley baseerde de hoes op een foto van hem en zijn vriendin, Demri Lara Parrott. In Staley's interpretatie lijken ze wel afgebeeld als duivels.
Twee heidense geliefden die door de buitenwereld zijn uitgespuugd, omdat ze thuis zouden horen in de onderwereld van de junkies.
Een onderwereld waar Staley in Alice In Chains al over zong in het nummer Junkhead.
Daarin leek hij zich liever te identificeren met de junkiewereld, dan met de saaie, veroordelende buitenwereld.
Maar op Above romantiseert Staley zijn drugsgebruik niet meer; zelfs niet op ironische wijze.
Nu al 3 jaar langer verslaafd dan ten tijde van Dirt, wil Staley voort afrekenen met zijn demonen.

Wake Up is als een wake up call aan zichzelf.
Your love affair has got to go
Zijn kijk op drugs heeft twee kanten.
De drug als de geliefde zelf en de drug om een geliefde te vergeten.
Zijn verknipte liefde voor heroine op zich is al tragisch.
Maar buiten het onder invloed zijn, ligt een waarheid die minstens zo tragisch is.
In de wirwar van een verslaving is het niet duidelijk meer waar met de oplossing begonnen moet worden.
Moet je van de drugs af om verder te kunnen leven of moet je verder leven om van de drugs af te komen?
Deze tweedeligheid, die reflectie op het verslaafd zijn, komt op unieke wijze naar voren in de muziek van Mad Season.

Een ander nummer wat dat reflectieve karakter heeft, is River Of Deceit.
Het is niet de pijn van iemand die niet voor reden vatbaar is door zijn verslaving.
Het is de pijn van de heldere momenten tussen de shots door.
Het met lede ogen bekijken van het leven, waar velen zich mee kunnen identificeren; niet alleen verslaafden.
Alleen weten verslaafden dat de heroine daarna weer gaat roepen; dat ze weer gaan veranderen in 'junks'.
Staley weet dat en zingt erover: My pain is self chosen
Maar wat zou hij er graag niet voor kiezen.

De reflexiviteit van Wake Up en River Of Deceit (maar ook van I'm Above o.a.), kwam ook wel eens voor in Alice In Chains. Wanneer Alice In Chains zich toelegde op meer akoestische muziek, kwamen daar vaak ook diepere teksten uit voort (zie Nutshell en Am I Inside?).
Wanneer de muziek 'harder' werd, werden de teksten dat vaak ook.
Dan ging het meer over het junk zijn zelf, over de smerigheid van een zo vergaande afhankelijkheid, onbesmuikt en ongepolijst.
En hoewel dat zijn charmes (en zelfs een bewonderenswaardige eerlijkheid heeft) vond ik dat bij AIC nooit zo goed werken. Het betekende vaak een overdosis aan distortion op de gitaren, een irritant vaak gedubbelde zang en niet-beklijfende teksten.
Dat is wat mij betreft ook het wankelpuntje van deze plaat: zodra Mad Season het klassieke AIC-recept gaat gebruiken, wordt het allemaal wat minder interessant en zelfs wat langdradig.

Lifeless Dead en I Don't Know Anything: het zijn geen slechte nummers.
Ze zijn misschien zelfs wel nodig, om het pure junkbestaan ook een geluid te geven.
Maar qua muzikale invulling van hun lengte, drukken ze de kwaliteit van de plaat.
De eerder genoemde gedubbelde zang heb ik altijd een jammerlijke keuze gevonden wat de stem van Layne Staley betreft.
Deze stem komt het beste tot zijn recht als je hem in alle puurheid hoort; gevoelig en bij vlagen rauw, maar eerlijk, en geen monotone brom.

Op deze plaat vind ik bovengenoemde nummers ook lelijk buiten de boot vallen.
Above bezoekt qua genre meerdere oorden, maar de stuiptrekkingen van de grunge horen daar wat mij betreft niet in thuis.

Gelukkig gaat Above in stijl zijn einde tegemoet.
Long Gone Day is een lekker verrassend kunststukje.
Staleys prachtige stem mag weer lekker solo klinken.
Dit maal vergezeld door de eveneens mooie stem van Mark Lanegan.
Qua instrumentatie en sfeer is dit nummer ook opvallend, maar nu op een positieve manier.
Die positieve lijn wordt voortgezet in November Hotel.
Een sterk instrumentaal stuk; met zwoele momenten en luide uitbarstingen.
Het vormt de perfecte opmaat voor het slotnummer.

Wie als climax een nummer verwacht, dat November Hotel in volume overstijgt, wordt teleurgesteld.
Maar wie, net als ik, een ingetogener climax ook kan waarderen, zal de keuze van All Alone wel kunnen begrijpen.

Mad Season sluit af, op eenzelfde wijze als Nick Drake zijn Pink Moon af sloot.
Na een carrousel van emoties en bevindingen, volgt een ingetogen conclusie.
De trip wordt afgesloten met een verbijsterend moment van inzicht.
Inzicht dat soms tot je kan komen als je de ruimte in staart.
Dat alles ligt omsloten in de troostende muziek en de woorden 'We're all alone'.
De junk kijkt niet meer naar zijn verslaving en niet meer naar de wereld om hen heen, maar is even volmaakt helder; voelt zich even weer mens.
Een mens met een helderheid die velen in de 'buitenwereld' vreemd is.
Had de held van Junkhead dan toch gelijk?

De feiten werken tegen hem.
Drugs kunnen hun romantiek hebben, maar voor een verslaafde vervaagd dat al snel.
Of Junkhead nou ironisch bedoeld was of niet, op Above is de relatie tussen Staley en de drugs zeker niet romantisch meer.
Dat werd nog eens versterkt door het feit dat Staley hier geen lotgenote meer had.
Zijn geliefde, zijn tegenspeelster op de albumhoes, zou hem in 1996 voorgoed verlaten.
Slow suicide's no way to go zingt Staley hier nog.
Zelfs in zijn laatste interview herhaalde hij dat nog: hij had nooit zo willen sterven.
Toch stonden zijn laatste jaren in het teken van deze 'trage zelfmoord'.
Hij verdween uit de schijnwerpers, sloot zich af voor vrienden en familie, werd een kluizenaar.
En de heroïne deed de rest.
De drug had hem veel inspiratie gebracht.
Nu bracht het hem naar iets anders.
Het bracht hem bij het punt waar hij alleen nog hoefde te sterven.
En toen de dood kwam, gebeurde dat uiteindelijk ook.... of eindelijk, zo zag hij het misschien zelf wel... wie weet.
In dat laatste moment was Layne Staley niet meer helder.
Maar dat Staley, in heldere staat, een mooi mens was, is op deze plaat te horen.
En daarom is Above zo belangrijk.

Toevallig gisteren deze plaat weer eens geluisterd en meer gelezen over het leven van Layne Staley en dan dit schitterende stuk van King of Dust. Kippenvel..

King of Dust Schitterende recensie.

King of Dust Meesterlijk beschreven!!

Dit samenwerkingsverband met verschillende leden uit de 'gunge' scene van Seattle resulteerde in een prachtige plaat. Geen loodzware riffs, geen punkachtige uitprobeersels waar Pearl Jam rond deze tijd nog wel eens mee uitpakte, niet de zwartgalligheid van Mark Lanegan maar een helder klinkend album.
Een plaat waar Layne Staley alle ruimte kreeg. Staley toch al gezegend (naar mijn bescheiden mening) met een van de beste stemmen uit het genre pakt uit in Wake Up, River of Deceit en Artificial Red. Waar samenwerkingsverbanden niet altijd goed uitpakken is dat hier wel het geval. In het sfeervolle Long Gone Day kruist Staley nog even de degens met Lanegan. Ik grijp nog regelmatig terug naar deze plaat.

Bedankt voor de mooie complimenten!

Alleen al om Wake Up en November Hotel verdient dit album 4.5*
Maar een aantal minder aansprekende songs haalt het gemiddelde omlaag.
Vanmiddag de tekst van King of Duster eens naast leggen of dat de score nog gaat beinvoeden.

Voor 4 euro opgepikt bij de Mediamarkt. Bijna schofterig om zo weinig te vragen voor zo'n topplaat!

Dat het door Lanegan gezongen Slip Away niet op de reguliere uitgave staat is belachelijk.
Wat een song is dat!

De live uitvoering van Wake Up op de Deluxe Edition laat maar weer eens horen, wat een weergaloze zanger Layne Staley was en wat een briljante gitarist Mike McCready was en nog steeds is.

Lifeless Dead en I Don't Know Anything: het zijn geen slechte nummers.
Ze zijn misschien zelfs wel nodig, om het pure junkbestaan ook een geluid te geven.
Maar qua muzikale invulling van hun lengte, drukken ze de kwaliteit van de plaat.
De eerder genoemde gedubbelde zang heb ik altijd een jammerlijke keuze gevonden wat de stem van Layne Staley betreft.
Deze stem komt het beste tot zijn recht als je hem in alle puurheid hoort; gevoelig en bij vlagen rauw, maar eerlijk, en geen monotone brom.

Ik ben het op veel punten met je eens King of dust maar hier helemaal niet. Ik ben dan ook een AIC fan, dat zal het zijn. TOTD heb ik vanaf dag 1 grijsgedraaid, ik ga nu met deze beginnen. Net aangeschaft, kende het al een tijdje vond het echter nooit heavy genoeg. Samen met Jar of flies en de unp[lugged registratie van AIC en een paar heerlijke flessen Bitburger somberen, heerlijk!! Prachtig!

Volledig met je eens. Ook het bonusnummer 'black book of fear' is briljant. Die 2 bonusnummers wedijveren bij mij met nummers als 'wake up' , 'river of deceit' , 'long gone day' en 'November hotel'!

All Alone (Live at The Moore)

Laat wat je momenteel ook aan het doen bent nú vallen en bekijk deze opname... Hoe kan een zanger in twee zinnen en 4 "aaaah's" zóveel emotie uiten? Dit is een band, met een album, met een nummer, met een uitvoering, die je in de kloten trapt en je vervolgens op een vreemde manier weer troost biedt. Het is prachtig zoals alleen de donkerste plekken dat soms kunnen zijn...

Ik vind veel wat Lanegan doet goed, dus dit album aangeschaft. Prima, al heeft ie maar een kleine bijdrage.
Maar.... totaal verrast door Layne Staley die ik alleen ken van Alice in Chains 'Dirty' en daar ben ik niet zo dol op op.
Hier, echter, top en wmb veel beter. Jammer dat het bij een album bleef.

Ondanks dat Above een stuk minder intens en zwaar is dan Dirt levert Staley op beide platen toch een wereldprestatie? Ik ben wel benieuwd waar dan het verschil in zit.

Tja waar zit het verschil in... Staley heeft gewoon een hele goeie stem. Maar ik denk dat ik die grunge van Alice in Chains net op het randje vind. Er zijn dagen dat ik het ok vind, maar toch vaak ook niet.
Ieg zal AiC nooit echt mijn favoriete band zijn en daarom had ik ook echt niet gedacht dat dit album zo prima zou bevallen.
Ik merk dat ik dat bv. ook heb met Pearl Jam met Ten. Een veel later, over het algemeen minder gewaardeerd, album van hun zoals Binaural is wmb beter.

Simpel. Het was nog niet klaar/uitgewerkt, en bedoeld voor de opvolger.

Het samenwerkingsverband waarbij de verwachtingen zeer hoog waren. Ik ben lang gecharmeerd geweest van deze schijf, mede ingegeven door de prachtige vocalen van Staley. Nog steeds vind ik dit plaatje een bepaalde charme hebben, echter de verheven status die velen aan Above meegeven vind ik wat overdreven. De plaat bevat nog steeds enkele mooie songs, maar inmiddels kunnen we stellen dat dit collectief destijds een gezellige vruchtbare week hebben gehad maar dat een aantal titels het demo stadium nooit echt hebben verlaten. Veel tracks bevatten aardige ideeën maar door een gebrek aan variatie en wat creatieve invalshoeken is het bij vlagen een lange zit. Wake Up drijft volledig op de zang van Staley en dat kun je de beste man wel toevertrouwen maar 7,5 minuut is te lang. X-Ray Mind heeft mij nooit wat gedaan. November Hotel en All Alone vormen tevens sfeervolle schetsen maar groeien nooit echt uit tot volwaardige songs. Is het dan een slechte plaatje? Zeker niet, River of Deceit, Artificial Red, Lifeless Dead en Long Gone Day zijn voltreffers, het zijn nummers waarbij de heren de intentie hebben om hun kwaliteiten in dienst van de songs te stellen. Zo vormt Above een intrigerend initiatief met een aantal fraaie momenten maar merk je dat Mad Season een gelegenheidsformatie betrof, enkele bevriende heren die een aantal sympathieke ideeën op plaat hebben gezet maar klinkt het songmateriaal bij vlagen te vrijblijvend.

Ik kwam deze CD tegen in de nieuwe releases-bak van de Rotterdamse Muziekbibliotheek toentertijd.
Het hoesje sprak mij erg aan maar had geen idee waarmee ik te maken had. Grunge kende ik van de bekende bands (Pearl Jam, Alice In Chains en Soundgarden had ik in huis). Ik zette het op en was gelijk verkocht. Paar dagen later drong het me pas tot me door dat dit een gelegenheidsband was.
Nou is grunge al niet zo'n vrolijke muzieksoort maar deze plaat zou je misschien wel als uber-grunge kunnen betitelen... Bovenal is het gewoon een fantastisch album omdat naar mijn mening de hele plaat door een bepaalde beklemmende sfeer weet neer te zetten. Diepe deprimerende rust noem ik het ook wel. En dat gecombineerd in alleen maar bijzonder sterke tracks. Het begint al met 2 5sterren tracks; Wake Up en X-Ray Mind. Lifeless Dead is misschien wel het exponent in deze. Het ander juweeltje is het instrumentale November Hotel van Pearl Jam gitarist McCeady. Alles is geconcentreerd op de wisselwerking/opbouw tussen de gitaar en de drums, toewerkend naar het machtig einde.
Wat mij betreft begonnen de hoogtijdagen van de grunge met het ook al ijzersterke Temple Of The Dog en eindigt het bij Mad Season.

Heerlijk rauwe grungeplaat. Wellicht net iets te vrijblijvend om te imponeren. De zwoele sfeer is echter prettig en de zang van Staley is bijzonder krachtig. Fijne muziek!

Album komt opnieuw uit op 2-lp met originele hoes, 20 pagina's booklet met de lyrics en linernotes en 4 bonus tracks. Wel erg aan de prijs op grijs-zwart-wit vinyl en gelimiteerd tot 3000 stuks.