Mad Season - Above (1995)

vraag maar raak

ben een tijd bezeten geweest door alles wat layne staley gemaakt heeft

Ik denk dat ik nu in die fase zit!!!!

Ik zou wel willen weten of er een biografie is over Layne en ander "verborgen materiaal" zoals deze cd.
Ik verheug me nu al, haha!

haha. "Dood"zonde.

en inderdaad, wat had die man een stem zeg. een stem die goed te horen is op deze prachtige CD

oja! als je goed luistert kan je de versterker van de gitaar horen ruisen aan het begin van Lifeless Dead. (ik weet niet of iemand dat wat interesseert )

maar ik moet zeggen dat Wake Up en Above toch wel tot de beste nummers uit mijn muziek / Layne Staley collectie behoren. en zijn zeker de beste nummers uit de jaren 90 .

(al bestaat er internet in de hemel zou Layne blij zijn als hij de rating van dit album en zijn andere werk ziet)

4.5*

Ik sta altijd tamelijk sceptisch tegenover van die samengestelde (super)bands met allemaal mannen die hun ding al gedaan hebben.

Maar als Layne Staley -en Alice in Chains-fan kan ik deze cd wel pruimen... Het probleem is dat er échte rommel op staat, maar eigenlijk ook enkele pareltjes.
Het liefst van al zou ik bij dit albums punten per liedje willen geven... Nu dat kan niet dus geef ik vier sterren alleen voor het feit dat "wake up" zo goed is. Wake up is samen met enkele andere nummers als Nutchell en Frogs een hoogtepunt in hetgeen Staley uit zijn prachtige stem geperst heeft!!!

Heel erg laat ontdekt dit album, maar was er maar wat blij mee!
Leuk om eindelijk de stem van Staley weer eens te horen bij wat nieuwe nummers, alles van Alice in Chains helemaal grijs gedraaid door de jaren.
Ondanks al het enthousiasme voor mij niet meer waard dan 3.5*, paar krakers maar het geheel klinkt toch teveel als een leuk bijprojectje (en meer was het natuurlijk ook niet!). Nu nog weer eens een nieuw plaatje van Jerry Cantrell, of heb ik hier ook wat gemist?

Volgens mij komt er een nieuw Alice In Chains album aan en daar zit ik dan weer helemaal niet op te wachten. Voornamelijk door de afwezigheid van de man die hier de show steelt. Nou ja, niet voor zijn eigen plezier. Dit is pijn.. dit is de hel van een junkie. Maar tergelijkertijd is Staley en Lanegan op gezamenlijke zang de hemel. River of Deceit is een beeldschoon liedje.

Daar heb je dan weer helemaal gelijk in, de stem van Staley zal node worden gemist....
River of deceit en Wake up zijn wel favoriet, er is trouwens ook beeldmateriaal van een Mad Season optreden in omloop: "Live at the Moore Theatre, Seattle". Leuk om er wat beeld bij te hebben!

Met een kettingrokende Mark Lanegan on stage, ja. Mooi optreden om te zien en te horen inderdaad.

Ik vind dit echt zo'n cd voor in het zonnetje in een hangmat met een koud pilsie erbij. Lekker lui.
Maar uh, ook des winters draai ik hem regelmatig, met zo'n zelfde koud pilsie overigens.

Dit is dat concert dat jullie bedoelen.
YouTube - Mad Season - Live At The Moore 1995

Excellente Grunge supergroep.
Het best van Pearl Jam, Alice in Chains en Screaming Trees.

Het is zo heerlijk depressief en toch laat het een fijn gevoel achter.

McCready laalt wel horen dat hij niet onderdoet voor Cantrell.

Tot op heden trekt deze cd mij minder dan AiC of Pearl Jam cd;s.
Niet dat het slecht is, maar het pakt mij op dit moment nog niet helemaal. Zoals dat de albums van de 2 bands dat normaal gesproken wel doen.
Ik zal nog niet stemmen, want wat niet is, kan nog komen.

Ik ga een halfje omhoog, ik vind de cd steeds beter en beter. Vooral Long gone day vind ik geweldig.

Trouwens Kingsnake, het beste van PJ? Dan had Eddy ook mee moeten zingen op deze cd.

In de grunge periode gingen de desbetreffende bands over het algemeen als vrienden met elkaar op.
Een mooi resultaat was al hoorbaar op het Temple Of The Dog album.
Above van Mad Season heeft het zelfde nivo.
Was Temple Of The Dog een ode aan Andrew Wood van Mother Love Bone.
Mad Season zal ik altijd blijven zien als een eerbetoon aan Kurt Cobain.
De ingetogen sound roept vergelijkingen met een rouwproces op.
Mike McCready laat hier goed horen dat hij de gitarist is die bij Pearl Jam de dromerige sfeer creëert.
Wake Up heeft zo’n opbouw.
Halverwege wordt er even geknald om vervolgens weer verder ze zweven.
Wake Up roept Layne Staley, Wake up young man, it's time to wake up.
Toen hij 8 jaar geleden gevonden werd, was hij waarschijnlijk al 2 weken eerder overleden.
Duidelijk dat hij nooit meer wakker zou worden.
Barrett Martin van Screaming Trees doet de drumpartijen, en hij neemt ook leadzanger Mark Lanegan mee.
Hij doet de zangpartijen op I’m Above en Long Gone Day.
Duidelijk hoorbaar wat de meerwaarde van Lanegan is als gastzanger.
Iets waar later veel muzikanten gebruik van zullen maken.
Het bluesy stemgeluid dat zich ergens tussen Jim Morrison (The Doors) en Ian Astbury (The Cult) bevind.
Lanegan had grote plannen om met Cobain een project op te starten.
Helaas heeft dat nooit zo uit mogen vallen.
John Baker Saunders die de baspartijen verzorgt en vervolgens naar The Walkabouts vertrok, overleed in 1999.
Waarschijnlijk aan een overdosis heroïne.
Layne Staley en John Baker Saunders; they were above.

Bij dit soort albums blijf ik altijd een verlangen houden dat leden van genoemde bands zich nog eens samen willen voegen voor het maken van een mooi eerbetoon.
Voor allen uit die periode die te vroeg heen gingen.

R.I.P. Andrew Wood
R.I.P. Kurt Cobain
R.I.P. Layne Staley
R.I.P. John Baker Saunders
R.I.P. Kristen Pfaff

Goddamn! Allen veel te vroeg heen gegaan. Ze hadden ons nog zo veel moois kunnen geven. Helaas mocht niet zo zijn.

Leuk stukje, dat wel.

Wat een pareltje he?! Deze CD

Niet super bekent, gelukkig heb ik er al 2 jaar van kunnen genieten =D

Dit is de foto met Layne en zijn vriendin Demri. Hiervan heeft Layne een schilderij gemaakt wat uitendelijk de cover van dit album werd.

R.I.P. Shannon Hoon

Je was er een vergeten. Anyway ik vind van bijvoorbeeld nummers als Long Gone Day de live versie veel beter. Natuurlijk is die ook met Mark Lenegan.

Inderdaad, ook deze Blind Melon zanger is slachtoffer geworden van de roerige jaren 90.

Zo ook Jonathan Melvoin, keyboardspeler bij Smashing Pumpkins, en broer van Wendy, gitarist bij Prince.

Oei, wat een goed album. Goede zang en prachtige muziek. Heerlijke opener trouwens, opent lekker rustig, Wake up young man, it's time to wake up kun je bijna letterlijk nemen, prachtig gitaarspel en geweldig drumwerk. Veruit het beste nummer van het album (zegt meer over het nummer dan over de rest van het album hoor). Ik denk zelfs dat Wake Up een persoonlijk favorietje kan worden.

Van de andere nummers sprint er niet echt eentje uit. Ze zijn allemaal van een constant (goed) niveau. Ik moet eerlijk bekennen dat het niet de beste zangers zijn. Niet slecht hoor, maar gewoon degelijk, ik voel ze alleen niet. Dit wordt overigens ruimschoots gecompenseerd door het uitmuntende gitaarspel en het nog betere drumwerk. Bij sommige nummers had ik liever een (langere) gitaarsolo gehad, maar je kunt niet altijd alles hebben.

Dit album ga ik zeker nog vaker beluisteren. De beoordeling zou zomaar (een stuk) hoger kunnen uitvallen.

Misschien om Layne Staley te voelen moet je eerst zijn verhaal kennen. Zoek eens de live registratie van dit album op en zie in wat voor fragile lichaamelijke toestand is. En Mark Lenegan, die moet je gewoon liggen.

Dat is geen officiële uitgave?

De live registratie van Mad Season is enkel op VHS verkrijgbaar. Het staat in z'n geheel op Youtube.

Ik vroeg het, omdat dit het enige album van Mad Season is op musicmeter.

Daar ga ik een keer voor zitten.

Tnx Kill Illuminati. Prima live registratie, ook nog nooit gezien.

Ik ben er zojuist achter gekomen dat niet de hele show op de VHS en dus ook Youtube staat. Enkele nummers als Wake Up en I Don't Wanna be a Soldier staan er niet op. Jammer je kan wel de audio op Youtube vinden. De gehele setlist staat wel op Wikipedia.

Ja klopt inderdaad.
Deze cd van Mad Season begin ik wel steeds meer te waarderen (deed ik al ****) maar ik begin hem ook steeds vaker helemaal te beluisteren, misschien toch maar eens echt bestellen. Deze cd heeft namelijk een hele mooie cover.

De cover is geschilderd door Layne Staley. Het stellen Layne Staley en Demri, diens vriendin/verloofde voor. Deze is ook in foto vorm met de respectievelijke personen. Demri zelf zou een jaar later overlijden. Van deze klap zou Layne Staley nooit genezen en heeft waarschijnlijk daarom het leven opgegeven.