Overkill - Necroshine (1999)

Necroshine is voor mij makkelijk het beste album uit de tweede helft van Overkill's cariere (na 1995 dus) en is sowieso ook wel in mijn top 5 van deze band te vinden. Was de band op de vorige cd's nog lichtjes zoekend naar een iets moderner geluid, op Necroshine hebben ze hun draai blijkbaar gevonden en dat levert enkele beresterke nummers op. Ook het grote euvel van From The Underground and Below (de erg matige productie) is op deze cd grotendeels verholpen.

Het merendeel van de songs grooved en thrashed lekker weg, en er staan enkele heel aanstekelijke meebrullers op de cd zoals Stone Cold Jesus en Forked Tongue Kiss. Eigenlijk zijn bijna alle tracks voor mij even sterk, en vind ik dat enkel I Am Fear en Dead Man er wat buitenvallen. Heel erg geslaagde cd dus van een vaak onderschatte en ondergewaardeerde band.

Het nummer Necroshine is in mijn ogen het zaligste metalnummer ooit om naar te luisteren onder bepaalde invloeden superstrak nummer, zotte cd.

Erg degelijk album weer, maar ik vind 'm net ietsjes achterblijven bij z'n voorganger en opvolgers (cOverkill niet meegerekend). Necroshine en Stone Cold Jesus behoren dan wel weer tot de top 10 van beste '90s nummers.

Heerlijke tekst alleen al,paft lekker weg(vaak gedraaid met vrienden rondom de brood&spelen,en ziekelijk aandoen,got devil gone down on me,
with a'one-man,two-bit congreation,devil-devil all over me,without hesitation comfort me,i'wait or salvation come)...
(stone cold jesus.)
Het magistrale gitaar-spel van de stuw-krachten,sebastian marino(anvil),/joe comeau,heeft niks aan intensie verloren.
De trash-titanen(veteranen)- zijn op dit album duidelijk vooruit gegaan,intelligente nummers die tekstueel aandoen,de mager opgepoetste productie, maar met florisant gitaarwerk die torpedo's naar akoestieke ruimtes doen kaatsen en de zang van(,bobby'blittz'ellsworth),doen uiteindelijk de geluids-doofheid niet verslomen ,genoeg ruimte om agressie-uitspattingen als verrassings-aanval te produceren en de groeiende frustraties van de laatst slopende jaren bij genaaide contracten als(mega-force),komt naar voren...(mooiste nummers,bovengenoemde,revelation,necroshine,forged tonque kiss)...MMMMM.....Ik kijk nu al uit naar het nieuwe album:"ironbound""-(dat in january-2010-het levens-licht ziet).

Prima thrashplaat met modern tikkie, alleen de productie had beter gekund, lees het kan knallender uit de speakers komen.

Dat Donald Duck effect in het titelnummer is echt hilarisch? Voor de rest een heel goed Overkill album

Een prima album van Overkill. Eigenlijk weet je wat je van Overkill kan verwachten. Ze klinken wat moderner, maar dat misstaat ze niet. Prima thrash album.

Necroshine vervolgt de koerswijziging die Overkill in het tweede deel van de jaren '90 maakte. De nadruk ligt op groove, in tegenstelling tot in de jaren '80. De riffs zijn log en zwaar, de productie vol en modern, en de tempo’s vaak mid-paced. Dat pakt op momenten goed uit — met name het titelnummer heeft een aanstekelijke drive — maar niet elk nummer weet evenveel te overtuigen.

Sommige tracks missen de urgentie en agressie die Overkill in de jaren '80 kenmerkte. Zo komt Black Line nogal vlak en futloos over, en zijn er meer momenten waarop het vuur lijkt te ontbreken. Toch is Necroshine over het geheel genomen een vermakelijke plaat. De band klinkt strak, Bobby Blitz blijft een herkenbare en overtuigende frontman, en de songs zitten degelijk in elkaar. Geen explosieve plaat, maar wel een solide album.