Screaming Trees - Uncle Anesthesia (1991)

'Kopen die plaat!', zo eindigde de OOR-recensie destijds. En degenen die dat deden vielen zich er geen buil aan. Prima album, en zeker net zo sterk als de iets bekendere opvolger 'Sweet Oblivion'. Mark Lanegan is hier vocaal op zijn best: vol overgave klinkt hier z'n pure, rauwe, doorrookte Whiskey-stem. Na het nummer 'Story of Her Fate' volgt zelfs een welgemeende harde kuch. De stem samen met het sterke Grunge-gitaarspel van de dikke broertjes Connor vormt een ijzersterk geheel. De hoogtepunten van dit album bevinden zich voornamelijk op de eerste helft (die is wat poppiër, toegankelijker), en degene die goed luistert hoort zo nu en dan Chris Cornell op de achtergrond meekrijsen. Jammer dat dit album erg is ondergesneeuwd door het succes van de Nirvana's en Pearl Jam's. Erg ondergewaardeerd, doch 4*

Ik ga Mark Lanegan aankomende Maandag live zien en horen.

'grunge-gitaarspel'
mensen dat deze band toevallig iets te maken heeft met grunge betekent niet dat ze grunge maken...
Screaming Trees heeft een andere stijl.

Wat voor stijl dan? Dat deze band aan de wieg stond van de 'grunge-periode' staat wat mij betreft buiten kijf. Dat er mensen zijn die 'grunge' een vies woord vinden is weer een ander verhaal.

Ze speelden rauwe rockmuziek, net zoals Nirvana, Alice in Chains, Soundgarden en Pearl Jam.
Oh, dat noemt men grunge; dat wist ik niet.

Grunge is het niet te noemen. Ultra zompige rock meschien. De plaat is heerlijk maar mist de snelheid van grunge.

4,0

Heerlijke psychidelische rock. Vind ik persoonlijk beter dan Sweet oblivion

Al deze bands kunnen nog niet in de schaduw van Screaming Trees staan. Dit is mijns inziens hun beste album.

Dat vind ik erg kort door de bocht.

Sterke plaat, maar niet zo goed als Sweet Oblivion. Die laatste klonk misschien iets gestructureerder, Uncle neigt nogal naar het psychedelische.

Dat psychedelische maakt dit tot een album dat niet in mijn top 10 mag ontbreken. Het stemgeluid van Mark Lanegan in combinatie met het onovertroffen gitaarspel van de broers Connor grijpen mij keer op keer bij de strot. Caught Between en Alice Said zijn de hoogtepunten van dit album.

Het Oosterse element wat ze in de muziek stoppen, heeft een band als Tea Party ook.
Een aanrader voor iemand die Screaming Trees waardeert, maar niet de grunge kant op wil gaan.

Geweldig album van de Screaming Trees, mede door de psychedelische en folk/country elementen in het over het algemeen soort alternative rock (heb de term grunge maar niet gebruikt i.v.m. discussies daarover
Hoogtepunten zijn het openingsnummer Beyond the Horizon, Caught Between en het mooie, tedere Disappearing.

Over de albumcover:
Heeft een van jullie enig idee waar die op slaat? Mijn interpretatie is:
Uncle Anesthesia, U-A > De stoffen die tegenoverelkaar liggen in het RNA. Op dat rare wezen (alien?) wordt experimenten uitgevoerd of hij wordt in leven gehouden of wat dan ook > in ieder geval iets wetenschappelijks. Tegelijkertijd is Uncle, Oom en Anesthesia, vrouwennaam een paradox. Wat dit echter met de cover te maken heeft, weet ik niet. Misschien een soort referentie naar ombouwing van man naar vrouw of andersom, dat je dan in een soort monster verandert? Wat eigenlijk nergens op slaat. Of het gaat weer over het eeuwige slachtoffer de Schoonmoeder

Vinden jullie ook dat Mark Lanegan af en toe op Jim Morrison lijkt? Ook qua zang af en toe?

Hun beste!

Strak album van Screaming Trees !
Het eerste rustpunt pas na 6 nummers en dan weer verder knallen.
Kennelijk is dit ook grunge. Zal allemaal wel; desalniettemin prima rocknummers.


Bij de wat rustigere nummers heb ik dat idee ook.

Wat een topplaat. Mijn kennismaking met de beste band ui Seattle.alles van Mark Lanegan is goed. Deze is er eentje uit de buitencategorie.

Als rock / pop / grunge / metal liefhebber heb ik de muzikale jaren 90 best intens meegemaakt (geboren in 1982 en in de puberteit telt muziek dubbel), maar deze band heb ik echt compleet gemist. Nu, anno 2016, liep ik tegen Sweet Oblivion aan. Wat een weelde. En via dat album kwam ik bij Uncle terecht. Op basis van de ratings van deze pagina leek me dat de meest logische opvolger.

Hij grijpt me volledig, 25 jaar lang is dit voor mij een van de best bewaarde geheimen geweest...

Dit is een heerlijk album met sterke psychedelische invloeden.

Hoewel het solo materiaal van Lanegan uit de jaren 90 mij aan het hart ligt heeft zijn werk met de Screaming Trees ook zijn charme. Begin jaren 90 op een hoop gegooid met alles wat uit Seattle kwam is dat niet terecht. De heren waren halverwege de jaren 80 al actief toen niemand nog maar enigszins weet had van wat er zou komen uit dat houthakkershemd stadje. Daarnaast kwamen de heren uit Ellensburg, een plaats zo'n dikke 150 kilometer van Seattle vandaan. Tenslotte putten de heren rijkelijk uit de jaren 70, werden alternatieve elementen toegevoegd en hoor je lichte psychedelische invloeden. Blikvangers zijn gitarist Gary Lee Conner en zanger Lanegan. Conner soleert nog dat het een lieve lust is en de gruizige stem van Mark klinkt lekker diep en zwaar. Uncle Anesthesia is nooit een plaat geweest mij overrompelde, het geheel vond ik zelfs wat tegenstaan. Inmiddels is dat niet meer het geval, het slepende karakter en hier en daar wat dromerige passages mogen tegenwoordig een stuk vaker mijn gehoorbuizen teisteren. Screaming Trees moest het nooit hebben van een hit, een anthem of een song die de massa overrompelde. Dat maakt dat de heren nooit echt volledig zijn doorgebroken, maar daarom ook hun charme hebben behouden. Deze plaat is over de hele linie sterk te noemen maar bevat niet echte uitschieters. Hoewel Bed of Roses, het energieke Time For Light en de titelsong mijn lichte voorkeur hebben. Uncle Anesthesia werd opgevolgd door Sweet Oblivion die al niet onder deed en doet voor deze worp.

Huiswerk voor Mssr Renard

Prima plaat, helaas haalt de slechte productie en slechte geluidskwaliteit mijn score met een hele punt naar beneden. De 2012 reissue van Music On Vinyl klinkt in ieder geval compleet vlak/ruk.Alle dynamiek is eruit gefilterd zo te horen. Zonde want er staan een hoop toffe nummers op dit album. Bijzondere band die zeker meer aandacht had verdient.

Ik vind de productie goed passen bij de muziek . Hoeft allemaal niet zo helder en scherp wmb de reissue van MOV ken ik niet . Dit blijft toch mijn favoriet van ze .