The Human League - Fascination! (1983)

ik vind deze extended versions van sommige nummers niet zo goed , ze ruiken te veel naar de dansvloer , maar perfect opgenomen dat wel

De singles (Keep feeling) Fascination en Mirror man waren nog wel aardig maar hadden al niet meet het niveau van bijvoorbeeld Don't you want me en Love action.De rest bestaat uit niet al te interessante B-kantjes en remixen.Niet echt de moeite waard.Twee sterren voor twee leuke nummers.

Ik vind dit toch een sterk plaatje hoor. Na deze begon de mindere periode.

Hysteria vind ik hier nog prima bij aansluiten.

Klopt, Hysteria mag er zeker ook nog zijn, maar daarna.......................

Human was nog wel een prima single, maar het voelde te kil aan.
De koek was op.

Er was in 1983 een probleempje voor fans van voor fans van The Human League en waarschijnlijk was er een platenbaas die in zijn dikke auto vreesde voor teruglopende inkomsten. Omdat tussen albums Dare! en opvolger Hysteria een interval van uiteindelijk tweeëneenhalf jaar kwam te liggen, verscheen deze EP om de kloof te overbruggen. Dit echter alleen in de Verenigde Staten en Canada, in Europa moesten we het met de singles doen of de EP als te dure import kopen; er verscheen hier zelfs geen compilatie.
Wel was in juli ’82 een remix-EP verschenen onder de naam The League Unlimited Orchestra, met vijf bijna-instrumentale bewerkingen voor de dansvloer, in elkaar geknutseld door hun producer Martin Rushent.

Fascination! staat op streaming. Hóé blij word ik van Fascination en Mirror Man! Bijna vergeten liedjes, die binnenwaaien als familie die ik te lang niet zag. De rest haalt dit niveau niet, al is de stem van Oakley steeds weer de truc om een liedje te redden, zeker in combinatie met de stemmen van Susan Ann Sulley en Joanne Catherall. De voor mij nieuwe nummers I Love You Too Much en You Remind Me of Gold mogen er overigens ook zijn.
Op de achterzijde van de hoes zien we, naast de drie met een microfoon, de mannen die de synths draaiende hielden, namen die me eigenlijk niets zeggen: Ian Burden, Jo Callis en Adrian Wright. Belangrijk voor dit geluid van The Human League zijn ze echter zeker geweest.

In 2012 verschenen op de speciale editie van Dare! , zij het zonder Hard Times, een track die ik minder vind. Het zestal leverde met deze EP vier aangename nummers. Zozeer dat ik weer helemaal enthousiast word. Geschikt als kickstarter van je dag!

Op de twee grote singles, "Fascination" en "Mirror Man", maakt het kille en mechanische geluid van hun eerdere werk plaats voor een echt popgeluid.

Ze kiezen hier voor een warmere, toegankelijkere sound met vollere synths en swingende baslijnen. Wat ik trouwens geweldig vind aan de titelsong is de hoofdmelodie: die klinkt bijna een beetje vals en wringt aan alle kanten. Juist dat schurende randje maakt het voor mij tot een ongelooflijke oorwurm die uren in mijn hoofd blijft hangen. En die videoclip erbij? Echt zeer knap gedaan, en zeker voor die tijd vooruitstrevend.

"Mirror Man" zorgt bij mij wel voor een flinke haat-liefdeverhouding. Het nummer zit technisch knap in elkaar, maar van een van de grootste elektronische pioniers verwacht ik simpelweg geen retro Motown-vibe. Hoe goed geproduceerd ook, het voelt voor mij gewoon niet als de échte Human League.

"I Love You Too Much" en "You Remind Me of Gold" laten precies horen wat ik op die single mis. Hier geen uitstapjes naar r&b of soul, maar gewoon weer die vertrouwde, strakke elektronica. "I Love You Too Much" heeft die fijne, licht weemoedige sfeer met een dwingend ritme. "You Remind Me of Gold" vind ik dan weer sterk door die combinatie van een baslijn met van die typische, ijzige synthesizers. Met deze tracks bleef de groep trouw aan hun eigen elektronische gezicht. Dat geldt ook voor "Hard Times": die track vind ik fantastisch en is eveneens op en top de band zoals ik ze het liefst hoor.

Hoewel de grote popsingles prima weghappen, zijn het voor mij dus de strakke elektronische tracks die deze plaat de moeite waard maken.

Mirror Man is mijn favoriete HL single. Misschien wel omdat dit het allereerste nummer was dat ik bewust als een Human League nummer oppikte. Ik begon vanaf de zomer van 1982 de hitparade te volgen. Hoewel misschien niet zo Motown als Mirror Man, vind ik dat een soortgelijke popfactor al behoorlijk aanwezig is op hun succesalbum Dare. Het gebruik van de dames in het achtergrondkoor bijvoorbeeld.

Ik ben een fan sinds de The Sound of the Crowd. Ik vond Mirror Man echt een stijlbreuk die mij niet echt beviel.

Deze synths doen me meteen herinneren aan de Sparks albums uit die dagen.

Vind het overal geluid nog meer Synthpop en poppier (en soms meer Electro) dan gebruikelijk van THL.

PS. streaming sites hebben een 7e track en een Japanse versie nog eens 3 extra tracks.