The Chills - Submarine Bells (1990)
mijn stem
93 stemmen
Nieuw-Zeeland
Pop / Rock
Label: Slash
-
Heavenly Pop Hit (3:28)
-
Tied Up in Chain (3:16)
-
The Oncoming Day (3:06)
-
Part Past Part Fiction (2:56)
-
Singing in My Sleep (2:40)
-
I SOAR (3:05)
-
Dead Web (2:16)
-
Familiarity Breeds Contempt (3:21)
-
Don't Be - Memory (4:46)
-
Effloresce and Deliquesce (2:45)
-
Sweet Times (0:42)
-
Submarine Bells (3:41)
1
geplaatst: 4 augustus 2006, 01:46 uur
Op Submarine Bells horen we Martin Phillips op zijn creatieve hoogtepunt. Deze tijdloze klassieker is geheel onterecht over het hoofd gezien, maar staat werkelijk vol met intelligente, melodieuze en catchy popliedjes. Neem alleen al het ironische openingsnummer Heavenly Pop Hit, dat zonder twijfel de meest blijmoedige en opgewekte melodie heeft die ooit is gemaakt. Wat een onbegrijpelijk onrecht dat dit geen wereldhit is geweest, want alle ingrediënten ervoor zijn aanwezig. Hoewel de liedjes allemaal erg poppy klinken zijn de teksten overwegend serieus. Het ijzersterke Tied Up In Chain gaat bijvoorbeeld over de onvermijdelijke invloed van onze opvoeding, over hoe mensen vaak vervallen in dezelfde fouten als hun ouders. Het cynische Dead Web veegt de vloer aan met mensen die vol zelfmedelijden blijven hangen in het verlies van een dierbare. In het folky Don’t Be – Memory met stemmige pianobegeleiding is Phillips bezorgd over het broeikaseffect en de klimaatveranderingen. Toch zijn de teksten nooit prekerig, maar eerder poetisch. Ook zijn eerlijke en directe manier van zingen past perfect bij de muziek. Zo kan ik wel doorgaan. The Oncoming Day en Familiarity Breeds Contempt zijn opwindende uptempo power popsongs, waarin we enige punkinvloeden herkennen. De tinkelende akkoorden in Effloresce & Deliquesce voelen als een frisse duik in de golvende zee. Het onbetwiste hoogtepunt is echter het gevoelige titelnummer, waarin Phillips prachtige onderwater plaatjes creëert met behulp van slechts keyboards, strijkers en een klarinet. Het is een biografisch en emotioneel nummer, gezongen met zachte, breekbare stem over een verdrinking, die hij gebruikt als metafoor voor het uit elkaar groeien van twee geliefden. “I slice the surface here beside you, Lungs filled liquid, yell I love you, Sounds moves further under water. Huiveringwekkend mooi! Alleen al op basis van dit nummer verdient dit album 5*.
I rest my case.
I rest my case.
0
Woutt
geplaatst: 2 januari 2007, 23:11 uur
Submarine Bells is inderdaad super, toch zijn niet alle nummers even sterk. Het ligt een beetje op het randje van fout; soms pakt dat goed uit maar soms klinkt het me wat te gedateerd.
0
geplaatst: 11 juni 2007, 13:01 uur
Fantastische recensie Edwin. Je woorden spoken door mijn hoofd bij het beluisteren van de CD. Dit is inderdaad een wonderschoon album. Jammer dat zo weinig mensen het kennen. Heavenly Pop Hit vind ik de mooiste popsong die ooit gemaakt is. Andere favorieten zijn Singing In My Sleep en uiteraard het prachtige titelnummer. Goed om te horen dat er nog iemand is dit album in z´n hart draagt.
0
geplaatst: 29 mei 2008, 23:15 uur
Even eens lans breken voor Heavenly Pop Hit. Wat een geweldig, extatisch en blij popliedje is dat toch. Woei 
.
.
0
geplaatst: 29 mei 2008, 23:35 uur
Heavenly Pop Hit is een pareltje, maar het nummer wat voor mij voor eeuwig bij the Chills zal horen is "I Love My Leather Jacket".
0
wijsneus
geplaatst: 7 juli 2009, 21:05 uur
Wat zie ik, heb ik maar 3,5 ster gegeven aan deze parel ?
Wie denk je wel dat je bent, Wijsneus ?
Deze vanavond na het eten gedraaid, en bedwelmd achtergebleven op de bank.
Martin Phillips schrijft van die sprookjes-achtige songs; je waant je echt in een andere wereld.
Dit is Popmuziek met een hoofdletter.
Favorieten kiezen is moeilijk, maar Part Past Part Fiction en Effloresce and Delisquesce steken er net even bovenuit.
Wie denk je wel dat je bent, Wijsneus ?
Deze vanavond na het eten gedraaid, en bedwelmd achtergebleven op de bank.
Martin Phillips schrijft van die sprookjes-achtige songs; je waant je echt in een andere wereld.
Dit is Popmuziek met een hoofdletter.
Favorieten kiezen is moeilijk, maar Part Past Part Fiction en Effloresce and Delisquesce steken er net even bovenuit.
0
wijsneus
geplaatst: 8 juli 2009, 08:55 uur
Oldfart schreef:
maar het nummer wat voor mij voor eeuwig bij the Chills zal horen is "I Love My Leather Jacket".
maar het nummer wat voor mij voor eeuwig bij the Chills zal horen is "I Love My Leather Jacket".
En waarom is dat dan precies, Oldfart ?
Ik heb ooit eens ergens gelezen dat hij dit nummer opgedragen heeft aan een vriend van wie hij die leren jas gekregen had, en dat die vriend kort daarna overleden is.
0
geplaatst: 13 februari 2010, 11:19 uur
Klopt, het nummer gaat over Martyn Bull, de drummer die onder meer Pink Frost heeft ingespeeld. Overleden aan leukemie. Zijn leren jas gaf hij aan Martin Philipps. De tekst lijkt me duidelijk:
I wear my leather jacket like a great big hug
Radiating charm - a living cloak of luck
It's the only concrete link with an absent friend
It's a symbol I can wear 'till we meet again
Or it's a weight around my neck while the owner's free
Both protector and reminder of mortality
It's a curse - I cannot shirk responsibilities
From the teacher to the pupil it's a gift to me
so I love my leather jacket and I wear it all the time
I love my leather jacket
I wear my leather jacket like a great big hug
Radiating charm - a living cloak of luck
It's the only concrete link with an absent friend
It's a symbol I can wear 'till we meet again
Or it's a weight around my neck while the owner's free
Both protector and reminder of mortality
It's a curse - I cannot shirk responsibilities
From the teacher to the pupil it's a gift to me
so I love my leather jacket and I wear it all the time
I love my leather jacket
0
geplaatst: 1 september 2010, 21:00 uur
Prachtig album dat erg down under klinkt. Je hoort zowel aan de instrumenten, de melodieen en natuurlijk de zang dat dit geen Brits of Amerikaans bandje is. Daarbij nog de wetenschap dat the Chills uit een Nieuw Zeelands studentenstadje komen aan de onderkant van het eiland, maakt het nog wat exotischer.
Maar goed, I SOAR, Effloresce and Delisquesce en Submartine Bells zijn wat mij betreft de beste nummers.
Maar goed, I SOAR, Effloresce and Delisquesce en Submartine Bells zijn wat mij betreft de beste nummers.
0
geplaatst: 4 november 2010, 20:30 uur
Dit album vanavond weer eens beluisterd. Klinkt nog steeds erg lekker maar een wereldplaat is het zeker niet. Staan wel enkele mooie nummers op zoals "Heavenly Pop Hit" en "Familiarity Breeds Contempt".
Oldfart schreef:
....maar het nummer wat voor mij voor eeuwig bij the Chills zal horen is "I Love My Leather Jacket".
Mee eens. Als dat nummer op dit album stond dat had die van mij een 4,0* gekregen. Nu blijft het op 3,5* steken.....maar het nummer wat voor mij voor eeuwig bij the Chills zal horen is "I Love My Leather Jacket".
0
geplaatst: 15 maart 2013, 11:27 uur
Oldfart schreef:
Heavenly Pop Hit is een pareltje, maar het nummer wat voor mij voor eeuwig bij the Chills zal horen is "I Love My Leather Jacket".
Heavenly Pop Hit is een pareltje, maar het nummer wat voor mij voor eeuwig bij the Chills zal horen is "I Love My Leather Jacket".
Echter is het ultieme Chills nummer Pink Frost.
Dit album is ook best de moeite, al valt of staat het geheel wel met de titeltrack, een afsluiter van het kaliber dat nu net het verschil maakt tussen een degelijk en een erg goed album. Al valt er wel meer te genieten, vooral op de momenten waarop ze zich van hun meest subtiele popkant tonen. De meer R.E.M. getinte nummers trek ik dan weer wat minder.
0
geplaatst: 29 oktober 2017, 23:10 uur
Herontdekt in mijn cd-kast en de afgelopen weken met enige frequentie beluisterd. Waarschijnlijk mijn favoriete album van The Chills. De songs op dit album zijn, zonder uitzondering, van het hoogste niveau.
Verder valt mij op hoe mooi de productie is. En zowel de prachtige keyboards als de fijne ritmesectie en niet te vergeten de stem van Martin Phillipps boeien iedere keer weer. In één woord: prachtalbum.
Verder valt mij op hoe mooi de productie is. En zowel de prachtige keyboards als de fijne ritmesectie en niet te vergeten de stem van Martin Phillipps boeien iedere keer weer. In één woord: prachtalbum.
0
geplaatst: 23 november 2021, 21:46 uur
Nu met Spotify en Qobuz kun je nu albums luisteren die je ooit door tijd- en geldgebrek destijds over het hoofd hebt gezien. Nu vrij willekeurig op The Chills gestoten. Enne, da’s best aangenaam.
Op naar de volgende!
Op naar de volgende!
0
geplaatst: 20 december 2021, 08:29 uur
Edwin schreef:
Op Submarine Bells horen we Martin Phillips op zijn creatieve hoogtepunt. Deze tijdloze klassieker is geheel onterecht over het hoofd gezien, maar staat werkelijk vol met intelligente, melodieuze en catchy popliedjes. Neem alleen al het ironische openingsnummer Heavenly Pop Hit, dat zonder twijfel de meest blijmoedige en opgewekte melodie heeft die ooit is gemaakt. Wat een onbegrijpelijk onrecht dat dit geen wereldhit is geweest, want alle ingrediënten ervoor zijn aanwezig. Hoewel de liedjes allemaal erg poppy klinken zijn de teksten overwegend serieus. Het ijzersterke Tied Up In Chain gaat bijvoorbeeld over de onvermijdelijke invloed van onze opvoeding, over hoe mensen vaak vervallen in dezelfde fouten als hun ouders. Het cynische Dead Web veegt de vloer aan met mensen die vol zelfmedelijden blijven hangen in het verlies van een dierbare. In het folky Don’t Be – Memory met stemmige pianobegeleiding is Phillips bezorgd over het broeikaseffect en de klimaatveranderingen. Toch zijn de teksten nooit prekerig, maar eerder poetisch. Ook zijn eerlijke en directe manier van zingen past perfect bij de muziek. Zo kan ik wel doorgaan. The Oncoming Day en Familiarity Breeds Contempt zijn opwindende uptempo power popsongs, waarin we enige punkinvloeden herkennen. De tinkelende akkoorden in Effloresce & Deliquesce voelen als een frisse duik in de golvende zee. Het onbetwiste hoogtepunt is echter het gevoelige titelnummer, waarin Phillips prachtige onderwater plaatjes creëert met behulp van slechts keyboards, strijkers en een klarinet. Het is een biografisch en emotioneel nummer, gezongen met zachte, breekbare stem over een verdrinking, die hij gebruikt als metafoor voor het uit elkaar groeien van twee geliefden. “I slice the surface here beside you, Lungs filled liquid, yell I love you, Sounds moves further under water. Huiveringwekkend mooi! Alleen al op basis van dit nummer verdient dit album 5*.
I rest my case.
Op Submarine Bells horen we Martin Phillips op zijn creatieve hoogtepunt. Deze tijdloze klassieker is geheel onterecht over het hoofd gezien, maar staat werkelijk vol met intelligente, melodieuze en catchy popliedjes. Neem alleen al het ironische openingsnummer Heavenly Pop Hit, dat zonder twijfel de meest blijmoedige en opgewekte melodie heeft die ooit is gemaakt. Wat een onbegrijpelijk onrecht dat dit geen wereldhit is geweest, want alle ingrediënten ervoor zijn aanwezig. Hoewel de liedjes allemaal erg poppy klinken zijn de teksten overwegend serieus. Het ijzersterke Tied Up In Chain gaat bijvoorbeeld over de onvermijdelijke invloed van onze opvoeding, over hoe mensen vaak vervallen in dezelfde fouten als hun ouders. Het cynische Dead Web veegt de vloer aan met mensen die vol zelfmedelijden blijven hangen in het verlies van een dierbare. In het folky Don’t Be – Memory met stemmige pianobegeleiding is Phillips bezorgd over het broeikaseffect en de klimaatveranderingen. Toch zijn de teksten nooit prekerig, maar eerder poetisch. Ook zijn eerlijke en directe manier van zingen past perfect bij de muziek. Zo kan ik wel doorgaan. The Oncoming Day en Familiarity Breeds Contempt zijn opwindende uptempo power popsongs, waarin we enige punkinvloeden herkennen. De tinkelende akkoorden in Effloresce & Deliquesce voelen als een frisse duik in de golvende zee. Het onbetwiste hoogtepunt is echter het gevoelige titelnummer, waarin Phillips prachtige onderwater plaatjes creëert met behulp van slechts keyboards, strijkers en een klarinet. Het is een biografisch en emotioneel nummer, gezongen met zachte, breekbare stem over een verdrinking, die hij gebruikt als metafoor voor het uit elkaar groeien van twee geliefden. “I slice the surface here beside you, Lungs filled liquid, yell I love you, Sounds moves further under water. Huiveringwekkend mooi! Alleen al op basis van dit nummer verdient dit album 5*.
I rest my case.
Deze recensie is al even mooi als de plaat.
1
geplaatst: 20 december 2021, 10:00 uur
De openingstrack hoort eigenlijk in de top 100 van de MuMeladder...
* denotes required fields.
* denotes required fields.