The Chills - Submarine Bells (1990)

Op Submarine Bells horen we Martin Phillips op zijn creatieve hoogtepunt. Deze tijdloze klassieker is geheel onterecht over het hoofd gezien, maar staat werkelijk vol met intelligente, melodieuze en catchy popliedjes. Neem alleen al het ironische openingsnummer Heavenly Pop Hit, dat zonder twijfel de meest blijmoedige en opgewekte melodie heeft die ooit is gemaakt. Wat een onbegrijpelijk onrecht dat dit geen wereldhit is geweest, want alle ingrediënten ervoor zijn aanwezig. Hoewel de liedjes allemaal erg poppy klinken zijn de teksten overwegend serieus. Het ijzersterke Tied Up In Chain gaat bijvoorbeeld over de onvermijdelijke invloed van onze opvoeding, over hoe mensen vaak vervallen in dezelfde fouten als hun ouders. Het cynische Dead Web veegt de vloer aan met mensen die vol zelfmedelijden blijven hangen in het verlies van een dierbare. In het folky Don’t Be – Memory met stemmige pianobegeleiding is Phillips bezorgd over het broeikaseffect en de klimaatveranderingen. Toch zijn de teksten nooit prekerig, maar eerder poetisch. Ook zijn eerlijke en directe manier van zingen past perfect bij de muziek. Zo kan ik wel doorgaan. The Oncoming Day en Familiarity Breeds Contempt zijn opwindende uptempo power popsongs, waarin we enige punkinvloeden herkennen. De tinkelende akkoorden in Effloresce & Deliquesce voelen als een frisse duik in de golvende zee. Het onbetwiste hoogtepunt is echter het gevoelige titelnummer, waarin Phillips prachtige onderwater plaatjes creëert met behulp van slechts keyboards, strijkers en een klarinet. Het is een biografisch en emotioneel nummer, gezongen met zachte, breekbare stem over een verdrinking, die hij gebruikt als metafoor voor het uit elkaar groeien van twee geliefden. “I slice the surface here beside you, Lungs filled liquid, yell I love you, Sounds moves further under water. Huiveringwekkend mooi! Alleen al op basis van dit nummer verdient dit album 5*.

I rest my case.