Mavis Staples - You Are Not Alone (2010)

Hier kijk ik erg naar uit!
Het is een cd die is geproduceerd door Jeff tweedy (van Wilco)
En het nummer you are not alone klint echt prachtig!

Als een van mijn favoriete liedjesschrijvers ooit een album op gaat nemen met een van de belangrijkste soul/gospelzangeressen ooit, dan kunnen we denk ik wel spreken van 'hooggespannen verwachtingen' inderdaad.

Jeetje, de titeltrack klinkt inderdaad fraai, zeg.

Respect voor deze (nu) 70-jarige dame, die m.m.v. Tweedy andermaal haar pure vocale klasse toont, dit album is dan ook een meer dan waardige opvolger van het ijzersterke "We'll Never Turn Back" uit 2007 dat destijds glansrijk ontvangen werd.

Productioneel zit het voortreffelijk in elkaar, fris, bescheiden/minimaal en vrij ingetogen, het klinkt nergens geforceerd of "overdone", Tweedy drukt een herkenbare stempel op het geluid, en Staples vaart er wel bij.

Wat mij betreft nu al één van de betere platen van het jaar. Prachtig.

Wanneer een echte soul legende een nieuw album uitbrengt is dat natuurlijk altijd interessant. Mavis Staples behoort al reeds de jaren ’60 tot een van de beste soulzangeressen van de wereld. De tijd is voor deze dame ook goed geweest, haar stem klinkt op dit album wellicht mooier dan ooit. Het nieuwe album wordt gevormd door verschillende genres. Zo maken we kennis met voornamelijk gospel, blues en wat soul maar horen we ook hier en daar wat country invloeden.

Het eerste nummer ‘Don’t knock’ vind ik niet zo bijzonder, fijne opzwepende opener maar Mavis kan én verdient beter. Een nummer in de vorm van ‘You’re not alone’ is werkelijk prachtig, ingetogen en eenvoudig waar die prachtige warme stem van Mavis duidelijk naar boven komt. ‘Downward Road’ klinkt als een eeuwenoude gospel en klinkt niet onaardig. In ‘In Christ there is no east or west’ maken we kennis met country en folkloristische invloeden, een stijl die ook heel goed bij Mavis past. Persoonlijk vind ik het een van de beste nummers van het album. ‘Creep along Moses’ is een blues/rockachtige gospel waar ik toch aan moet wennen, het weet mij niet echt te overtuigen. ‘I belong to the band – Hallelujah’ is alweer beter, nummer heeft een fijn ritme en het refrein is best catchy.

‘Losing you’ (Randy Newman), ja, zo wil ik Mavis graag horen! Het eerste nummer dat echt soulful klinkt. Eigenlijk een heel eenvoudig nummer maar vanwege Mavis haar fenomenale stem is een van de meest eenvoudige nummers op dit album tegelijkertijd een van de meest bijzondere. ‘Last train’ (Allen Toussaint) brengt weer wat leven in de brouwerij, van alle uptempo nummers op dit album vind ik dit een van de betere en datzelfde geldt voor ‘Only the lord knows’. ‘Wrote a song for everyone’ (John Fogerty) is denk ik zo’n beetje mijn favoriet op dit album, de tekst vind ik ook echt prachtig! ‘We’re gonna make it’ is de bekende cover die buitengewoon funky en zelfs gospelachtig op het einde is geworden. Ik heb dat nummer ondertussen door zoveel soulzangers en soulzangeressen horen zingen en hij verveelt me nooit. Ook deze versie van Mavis mag er zeker zijn. ‘Wonderful saviour’ is een traditionele gospel waar ik dan weer niet van houd. De afsluiter ‘Too close to heaven’ vind ik helaas te langdradig en kabbelt voor mij teveel voort alhoewel het liedje halverwege beter wordt (wanneer Mavis begint te zingen).

Al met al een redelijk album. Niet alle nummers zijn even mooi en soms klinkt het in mijn oren als teveel van het goede. Raar eigenlijk aangezien de productie minimaal is gebleven en het album eenvoudig maar toch sterk in elkaar is gezet. De stem van Mavis blijft echter wel waanzinnig mooi waardoor ook de slechtere nummers wat omhoog worden gelift. Ben nog niet helemaal overtuigd na drie luisterbeurten maar daar kan wellicht verandering in komen. De mooiste nummers vind ik zelf de covers en de titeltrack. Ook de albumcover vind ik erg mooi trouwens.

in een genre waar de meeste naar net te gladjes neigen te gaan, staat Mavis echt haar mannetje. lekker rauwe plaat zoals soul/funk ooit bedoeld was. De productie doet mij denken aan Joe Henry die met bettey lavette en solomon burke het hele genre weer op de kaart zette. En heerlijke koortjes die het soulgehalte verhogen. toppertje

Waarom zijn er niet meer mensen op de site die dit zijn gaan luisteren? Misschien is dit geen overrompelend meesterwerk, maar toch zeker een bescheiden gospel/soul-pareltje, subtiel uitgevoerd en met liefde gemaakt. Verdient meer aandacht!

Ik vond We'll Never Turn Back al een goede plaat, maar deze is nóg beter. Ik deel de menig van muziekobsessie, Jeff Tweedy heeft inderdaad puik werk afgeleverd. Dit album past in de eindeloze rij van 60-plussers die dit jaar een ver bovengemiddeld goed album hebben gemaakt. Jammer dat Aretha niet hetzelfde doet (of kan) want deze vrouwen zijn zeldzamer dan liquide middelen bij Feyenoord.

Qua thema is het gospel/religie wat de kerkklok slaat, maar voor een atheïst als dat ik ben is dit bijna een reden om te bekeren; zoveel passie als er in haar stem zit wanneer ze over de Heer spreekt. Ik las dat zo ooit eens is begonnen in een kerkkoor, dus ik stel voor dat de EO haar snel strikt voor het programma Nederland Zingt (soort karaoke met kerkkoren ); wedden dat er dan wél mensen naar kijken?

4 sterren! Hopelijk zie ik haar nog ooit in levende lijven.

Hallelujah!

Voor het eerst mis ik de categorie Gospel op Musicmeter. Dit is een ouderwetse nieuwerwetse Gospel / Soul plaat. What a voice!

Ook de nieuwsbrief van Plato binnen gekregen?

Nadat Ry Cooder Mavis Staples onder haar hoede nam op de fantastische voorganger ”We’ll Never Turn Back”, is het op ”You Are Not Alone” aan Jeff Tweedy om Staples te vergezellen. En hoe! Net als Cooder creëert Tweedy de perfecte muzikale omlijsting voor de gospelblues van Mavis Staples. Waar Cooder kies voor een wat meer rootsy, broeierige en soms wat dreigende sfeer, kies Tweedy voor een warm en gloedvol bad. Dit levert in combinatie met de soulvolle stem van Staples een set heerlijke liedjes op vol hoop, positiviteit en warmte. Die positieve vibe is toch wel een handelsmerk van Staples en live straalt ze dat ook uit. Dat het gros van de liedjes een religieuze toon heeft stoort me nergens. Sterker nog, zonder dat ik een religieus mens ben, zing ik uit volle borst mee 'I Belong to the Band, Hallelujah'. De hoogtepunten zijn ontelbaar een het afsluitende ”Too Close/On My Way to Heaven” zou ik zo op mijn eigen begrafenis kunnen draaien. In tijden van crisis en/of persoonlijke tegenslag is muziek van Mavis Staples voor mij altijd weer een oppepper, zo ook dit geweldige ”You Are Not Alone”. De titel zegt in die context genoeg.

Op dit album gestuit door de titelsong in de serie The Bear. Jeetje wat een heerlijke stem. Layback, vol soul en gospel. Album ga ik helemaal en zeker veel meer van deze dame beluisteren.