Wanneer een echte soul legende een nieuw album uitbrengt is dat natuurlijk altijd interessant. Mavis Staples behoort al reeds de jaren ’60 tot een van de beste soulzangeressen van de wereld. De tijd is voor deze dame ook goed geweest, haar stem klinkt op dit album wellicht mooier dan ooit. Het nieuwe album wordt gevormd door verschillende genres. Zo maken we kennis met voornamelijk gospel, blues en wat soul maar horen we ook hier en daar wat country invloeden.
Het eerste nummer ‘Don’t knock’ vind ik niet zo bijzonder, fijne opzwepende opener maar Mavis kan én verdient beter. Een nummer in de vorm van ‘You’re not alone’ is werkelijk prachtig, ingetogen en eenvoudig waar die prachtige warme stem van Mavis duidelijk naar boven komt. ‘Downward Road’ klinkt als een eeuwenoude gospel en klinkt niet onaardig. In ‘In Christ there is no east or west’ maken we kennis met country en folkloristische invloeden, een stijl die ook heel goed bij Mavis past. Persoonlijk vind ik het een van de beste nummers van het album. ‘Creep along Moses’ is een blues/rockachtige gospel waar ik toch aan moet wennen, het weet mij niet echt te overtuigen. ‘I belong to the band – Hallelujah’ is alweer beter, nummer heeft een fijn ritme en het refrein is best catchy.
‘Losing you’ (Randy Newman), ja, zo wil ik Mavis graag horen! Het eerste nummer dat echt soulful klinkt. Eigenlijk een heel eenvoudig nummer maar vanwege Mavis haar fenomenale stem is een van de meest eenvoudige nummers op dit album tegelijkertijd een van de meest bijzondere. ‘Last train’ (Allen Toussaint) brengt weer wat leven in de brouwerij, van alle uptempo nummers op dit album vind ik dit een van de betere en datzelfde geldt voor ‘Only the lord knows’. ‘Wrote a song for everyone’ (John Fogerty) is denk ik zo’n beetje mijn favoriet op dit album, de tekst vind ik ook echt prachtig! ‘We’re gonna make it’ is de bekende cover die buitengewoon funky en zelfs gospelachtig op het einde is geworden. Ik heb dat nummer ondertussen door zoveel soulzangers en soulzangeressen horen zingen en hij verveelt me nooit. Ook deze versie van Mavis mag er zeker zijn. ‘Wonderful saviour’ is een traditionele gospel waar ik dan weer niet van houd. De afsluiter ‘Too close to heaven’ vind ik helaas te langdradig en kabbelt voor mij teveel voort alhoewel het liedje halverwege beter wordt (wanneer Mavis begint te zingen).
Al met al een redelijk album. Niet alle nummers zijn even mooi en soms klinkt het in mijn oren als teveel van het goede. Raar eigenlijk aangezien de productie minimaal is gebleven en het album eenvoudig maar toch sterk in elkaar is gezet. De stem van Mavis blijft echter wel waanzinnig mooi waardoor ook de slechtere nummers wat omhoog worden gelift. Ben nog niet helemaal overtuigd na drie luisterbeurten maar daar kan wellicht verandering in komen. De mooiste nummers vind ik zelf de covers en de titeltrack. Ook de albumcover vind ik erg mooi trouwens.