Esmerine - If Only a Sweet Surrender to the Nights to Come Be True (2003)

Kunnen cello's rocken ? Met de wegstervende tonen van "If Only A Sweet Surrender.." nog in mijn gedachten, moet ik hierop een volmondig "ja" antwoorden.

Het lijkt me toch niet zo evident..cello's. Als ik aan een dergelijk instrument denk, dan krijg ik ook visioenen(of zijn het natte dromen ? ) van sereen spelende meisjes die hun instrument urenlang vol gratie weten te bespelen zonder dat er een valse noot tussen valt.

Nu is er op dit album van (ja alweer!) deze afsplitsing van GYBE ! en A Silver Mount Zion zeker sprake van gracieus en sereen gespeelde nummers, ware het niet dat de cello's, trommels en marimba's zo nu en dan vervaarlijk weten te grommen. Check die tempoversnelling in Where There Is No Love... eens uit, zou ik zo zeggen.

En The Marvellous Engines of Resistance herbergt in die optiek ook een zeer prettige verrassing voor de postrockpuristen onder ons.

Het enige waar ik een beetje mee zit, zijn een tweetal dromerige maar ook tergend slome tracks zoals Nohna's Lullaby dat op mij precies de uitwerking heeft zoals dat in de songtitel al reeds aangekondigd wordt: een dikke diepe gaapreactie uit de puntjes van mijn tenen. Een beetje een dooddoener na die eerste twee nummers waar de dynamiek van afspat.

Maar ik blijf desondanks overtuigd van de niet geringe kwaliteiten van deze plaat. Voorlopig even 4 * en het ziet er naar uit dat ik een vette verslaving ga ontwikkelen voor dit soort combinaties van muziek met klassieke instrumenten(cello, contrabas, piano etc) en experimentele rock.

Voor wat het waard is, hier staat alvast een tevreden junkie.:)

Ik ben - hoe kan het ook anders - zeer benieuwd. Vind de violen en cello's toch al vaak het mooiste in de muziek van moederschepen GYBE en ASMZ.

Over cellistes gesproken: in Amina Strings (die van Sigur Ros) zitten een hele mooie.