Mark Ronson & The Business Intl - Record Collection (2010)

Bang Bang Bang is echt een knoert van een single!! Wat een knaller!!

Zeker een lekker plaatje. Ook een lekkere nieuwe sound want die 'Back to Black'- stijl begon me te vervelen. De gastartiesten zien er ook interessant uit.

Bang Bang Bang is zeker een lekker nummer.

Wat een heeerlijk hit dat Bang Bang Bang, de flow van Q-Tip op dit nummer is weer net zo goed als in ZIjn A Tribe Called Quest dagen

Wederom allemaal gejat. Lazy money.

Waarvan gejat?

Moest een vraagteken achter haha

Wederom allemaal gejat? Zijn vorige plaat was toch geen enkel nummer van hemzelf?

Mijn minachting voor Mark Ronson is minder geworden. Ik vind bang bang bang erg goed!

mmm coveren gebeurd toch wel vaker? Vond het juist wel grappig al die versies (Versions) van heel bekende nummers door andere artiesten.

Bang Bang Bang is inderdaad een enorme knaller, wordt echt helemaal blij als dat nummer voorbijkomt

Ik ben erg benieuwd naar de rest van dit album 'Bang Bang Bang' is echt een fantastisch nummer in iedergeval.

Leuk album. Voor mij springen Bang Bang Bang, The Bike Song, Glass Mountain Trust en Record Collection eruit.
Maar het luistert verder allemaal fijn weg.

Oh op die manier .

Tja zijn tweede album is grotendeels een cover album, dus echt jatten wil ik het niet noemen. En er zaten erg originele en leuke covers tussen. Daarnaast is bv de hit Valerie en het nummer Stop Me (en nog een aantal) gewoon door hem zelf geschreven.

Dit nieuwe album ben ik wel heel benieuwd, Bang Bang Bang en The Bike Song zijn alvast erg lekker.

Valerie is door the Zutons geschreven, maar wel lekker gecoverd door Mark Ronson en Amy.

Bang Bang Bang is goed..

vooor de rest..

Toch wel een erg goed album, kan eigenlijk geen nummer opnoemen wat niet lekker is.

M'n favo's nu zijn The Bike Song, Record Collection en The Night Last Night.
Bang Bang Bang is zeker niet het beste van het album imo.
Vette voorkant ook.

Van mij hadden The Colour of Crumar en Circuit Breaker naar het einde van het album mogen verhuizen.

@FrisoBoei: Stop Me is ook niet door hemzelf geschreven maar is oorspronkelijk van The Smiths. Het enige wat hij helemaal zelf heeft geschreven zijn die skits (Inversion, Diversion en Outversion).

Dit album net binnengehaald, hoop dat het zijn voorganger, die ik geweldig vond, kan evenaren.

Ik ben weer zeer tevreden. Wat een heerlijke plaat zeg. Dit is de commerciële knaller die ik van Brandon Flowers had verwacht. Heerlijke plaat om op te zetten in het gezelschap van vrienden die geen enorme liefhebbers van muziek zijn omdat het makkelijk te waarderen is maar wel zo vernuftig geproduceerd dat ik er zelf ook van kan genieten.

Wat krijgt dit ding weinig aandacht. Voor mij nu al één van de meest gedraaide albums van 2010, mag echt wel iets meer aandacht aan worden geschonken en ik verwacht eigenlijk ook wel een paar commerciële hitjes.

Helemaal mee eens, heb hem al grijsgedraaid maar blijft een erg sterk album.

Veel van die enorm poppy muziek kan ik niet goed hebben maar dit album bevalt mij tot nu toe erg goed zeg!

Reeds verschenen op Hiphopleeft:

Het begon in 2003 met hiphop. De semiklassieker Ooh Wee met Nate Dogg, Ghostface Killah, Saigon en Trife da God staat menig hiphopper vast nog helder bij, maar van een echte doorbraak was toen nog geen sprake. Succes kwam met de controversiële popdiva Amy Winehouse het leven van Mark Ronson binnenlopen. De grotendeels door hem geproduceerde hitmachine Back to Black (2006), en in het bijzonder de megahit Rehab, betekende voor Ronson ook een definitief gevestigde naam. Een jaar later, in 2007, onderstreept hij dat met het succesvolle album Version, waarin de producer nummers van bijvoorbeeld Radiohead, Britney Spears en The Smiths met behulp van artiesten als Lily Allen, Robbie Williams en Kasabian in een nieuw creatief jasje stopt. De enige hiphop die dan nog over is betreft een bijdrage van de legendarische Ol’ Dirty Bastard.

Record Collection zit qua dosis hiphop een beetje tussen de eerste twee albums van Ronson in. Het geheel gaat echter een stuk meer richting dance, in vergelijking met wat de eigenzinnige producer eerder op vinyl drukte. Het hitje Bang Bang Bang met Q-Tip en MNDR is een lekkere binnenkomer. Het hoge tempo dat daarmee is ingezet wordt opgevoerd door het vlot gedrumde Lose it (In the End) met Ghostface Killah. Bij alle nummers die volgen daalt dat tempo eigenlijk nooit. Het album blinkt uit in vrolijke nummers die naadloos aansluiten bij het heerlijke najaarszonnetje dat ons deze tijd van het jaar nog af en toe wordt gegund. Het beste voorbeeld daarvan is misschien wel The Bike Song, waarin zanger Kyle Falconer aangeeft tevreden te zijn met zijn fiets, ongeacht het feit dat al zijn leeftijdsgenoten ondertussen een auto hebben. De overigens wat zwakke rap van Spank Rock geeft perfect de schattige onschuld van het nummer weer: “I can understand it, but I can’t really stand ‘em//Girls love cars, cars cause harm to the planet//Don’t you want to, you take a joy ride on my tandem//Hubby on a huffy, don’t I look so handsome.”

De toon van de muziek en de teksten sluiten trouwens niet altijd op elkaar aan. Want waar de teksten af en toe minder vrolijk worden, zoals het over liefdesverdriet verhalende You Gave Me Nothing, blijft de muziek lekker uptempo en zomers. Het enige nummer dat de zorgeloze toon aantast is het wat onrustige en tegelijk geniale Glass Mountain Trust, met de voor hiphop ook niet onbekende D’Angelo. De nervositeit die de soulzanger in zijn stem weet te leggen past prachtig bij de beste tekst van het hele album: “I look at this mountain in marble, it stands so tall//So tragically it’s fragile, I’m waiting for it to fall//Enormous mass it’s made of glass, instead of with a substance that’s stronger//You thought that it would hold me, I can’t take it any longer//I’m gonna break out.”

Dat Ronson het soms ook zonder collega’s afkan bewijst hij in het heerlijke instrumentale Circuit Breaker. Met opnieuw vlotte drums, prachtige strings en een uitmuntende opbouw zet hij één van de sterkste tracks van het album neer. Ook het weliswaar veel korter durende Missing Words doet weinig onder voor zijn albumgenoten die wel van vocalen zijn voorzien. En dat terwijl de vocalisten vrijwel zonder uitzondering goed werk afleveren, wat natuurlijk ook de verdienste van Ronson is. Met namen als D’Angelo en Q-Tip kan het natuurlijk moeilijk verkeerd gaan, maar ook de relatief onbekende Boy George (meest bekend van een samenwerking met folkartiest Anthony and the Johnsons) levert een heerlijke performance af bij Somebody to Love Me. Daarnaast verdient ook Rosi Elinor Dougall een speciale vermelding. Deze zangeres van The Pipettes is maar liefst driemaal te horen en laat ook driemaal een sterke indruk achter.

Zo is Record Collection vooral een gezellige plaat. De zorgeloze ‘niets aan de hand’-sfeer is echter de kracht van het album alsook haar zwakte. Serieus, en daarmee echt boeiend wordt het album nooit, op Glass Mountain Trust na dan. De creativiteit die Mark Ronson kenmerkt is absoluut terug te horen, maar diepgang heeft de muziek niet en dat heeft niet alleen met de teksten te maken. Wellicht doet Ronson er goed aan eens met slechts één vocalist een project op te zetten, opdat er iets meer aan een concept kan worden gewerkt in plaats van de 'collection' die dit album is. Aan de andere kant: op een terrasje in het najaarszonnetje met een biertje in de hand zijn er weinig platen meer gewenst dan deze.

Prachtig betoog, Niek! IIk ben het roerend met je eens. Ja, de enige zwakte aan het album is misschien ook de sterkte. Die enorme dosis optimisme. Ik heb me er echter niet zo aan gestoord. Het enige nummer waar ik me niet echt in kan vinden is You Gave Me Nothing. Ik vind dit gewoon een lekker album bij het eten, 's ochtends op de fiets, in de pauzes op werk, in bed als ik in slaap wil vallen en wanneer ik bezopen mijn huis terug probeer te vinden. Het werkt altijd!

Ja, ik vind het ook een goede recensie maar ik vind het wel enigszins vreemd dat er nog op wordt gemerkt dat het album niet veel diepgang heeft. Dat is volgens mij ook absoluut niet het doel van Ronson geweest. Een beetje hetzelfde als de opmerking plaatsen dat je vind dat The Godfather helaas geen grappige film is.

@ Yamato, goede vergelijking maar hij klopt niet helemaal. Als er een grap in The Godfather zou zitten, dan zou dat gewoon fout zijn, want dat past niet. Terwijl het enige nummer hier dat wel wat diepgang kent, Glass Mountain Trust, mi meteen een van de sterkste momenten van het album is. Ruimte voor wat meer spanning en diepgang is er dus zeker. Maar ik nuanceer mezelf niet voor niets met de laatste zin van de recensie. Een groot punt van kritiek is het niet.

Daar zit wel wat in, ik denk echter wel dat het een stap terug zou betekenen als Mark Ronson bij zijn volgende album meer diepgang zou ambiëren maar misschien zie ik dat verkeerd.

Grappig hoe ze het kinderversje 'Alouette' in 'Bang Bang Bang' gebruiken. Ik had het eerst nog niet door, zo getransformeerd! Gewoon een erg plezant album, deze Record Collection!

Ik kan me deels wel vinden in Nieks mening, alleen wat betreft 'Glass Mountain Trust' niet. Echt het gedrocht van de plaat, met een complete wanprestatie van D'Angelo. Ik verwacht niet dat als die man ooit nog een album gaat uitbrengen, het veel zal voorstellen. Ontzettend jammer van zo'n held.

Enne, Boy George is toch geheel geen onbekende hoor. Een icoon uit de 80's die wereldhits scoorde als frontman van Culture Club (Karma Chameleon, Do You Really Want to Hurt Me,...). Hij doet het inderdaad wel prachtig op 'Somebody to Love Me'!

Naja, je kent mijn mening al hieromtrent. Ik verlang op muziekgebied nergens meer naar dan naar een nieuwe plaat van D'Angelo. En ik verwacht ook nergens meer van.
Ok, my bad. Goed om te weten.

Lol.
Kemm zei het al, maar ik vond het toch erg grappig om te lezen, ook al kan je dat met jouw leeftijd natuurlijk niet weten. Maar zoek voor de gein op Youtube eens Karma Chameleon op, gigantische jaren 80 hit.

Wat een schitterende plaat levert Ronson hier toch af. Strak geproduceerd, perfect gekozen gast artiesten, heerlijke sound van begin tot eind.

Eens. Heerlijk in het gehoor, vreugdevolle productie. Te weinig respect hier voor Hey Boy, prachttrack...