Triptykon - Shatter (2010)

Zo, dat is snel. Nieuw materiaal van Triptykon.

Nou, nieuw materiaal? De nummers lagen al op de plank tijdens het maken van het debuutalbum, het titelnummer was namelijk een bonustrack op de Japanse editie van Eparistera Daimones. Wat ee n monsterlijk nummer met een geweldige videoclip, zo mooi zie ik ze niet zo vaak. I Am the Twilight is een nummer wat dezelfde sfeer heeft als die monsterlijke opener Goetia. Crucifixus is meer een ambient-stuk. Wel erg sfeervol. Het eerste nummer van Triptykon wat op internet werd gezet. En dan 2 livenummers, opgenomen bij Roadburn. Toen had Tom G. Warrior de eer om een hele avond samen te stellen onder de naam ´Only Death is Real´. De kwaliteit van de liveopnames zijn erg goed, het klinkt niet blubberig, iets waar veel death- en black metal bands last van hebben bij liveopnames. Eerst krijg je de klassieker Circle of the Tyrants van Celtic Frost (OEH!) en daarna Dethroned Emperor met Nocturno Culto van Darkthrone.

Geweldige EP. De prijs is gewoon goed voor bijna een half uur aan geweldige muziek, sommige normale CD´s zijn nog niet eens zo lang. Ik kocht hem bij de Media Markt voor 9 euro. Nu nog het debuutalbum origineel! 4 sterren voor deze EP.

In navolging van debuutplaat 'Eparistera Daimones' kwam Triptykon nog in hetzelfde jaar met deze EP, bestaande uit drie "nieuwe" nummers en twee liveversies van oude nummers (als je wil weten van welke bands, lees bovenstaand stukje van Don Cappuccino). 'Shatter' is meteen een straffe binnenkomer, moddervette gitaarsound, erg duister ook, zoals op de langspeelplaat ook te horen is.

'I Am The Twilight' dan, 8 minuten beuken, op een logge manier. "Chaos, let chaos reign!" klinkt het, alsof de zanger zich in de diepste en meest smerige krochten van de hel een ultieme weg naar het oppervlak baant. Wat een monster van een song (en dat bedoel ik trouwens uiterst positief)!

'Crucifixus' is een nummer in de ambient sfeer, en bevalt me misschien net iets minder. Van deze band wil ik toch vooral nummer als het vorige horen. Qua sfeerzetting en experiment begrijp ik het nog wel (en dat Triptykon het experiment niet schuwt, werd meteen bewezen op het debuut).

De livenummers dan. Inderdaad, erg goeie geluidskwaliteit hoor. Twee erg stevige nummers, leunen wel een beetje aan bij het werk van Triptykon, of beter gezegd, het werk van Triptykon leunt wel een beetje aan bij deze songs, maar met deze twee livenummers lijkt het eerder een statement: "wij zijn authentiek, wat wij doen is geen zoveelste kopie van een al lang vergeten origineel."

En daar slaagt Triptykon met brio in. Ik kijk alvast uit naar volgend werk van deze Zwitserse band, en zal in afwachting regelmatig nog eens deze EP en 'Eparistera Daimones' draaien.

3,5 sterren

Triptykon’s twee albums, en eigenlijk ook Celtic Frost’s Monotheist, bevallen me eigenlijk het best als ik ze in hun geheel kan luisteren. De muziek op deze albums is zwaar en bovendien niet heel makkelijk te doorgronden. Ik geniet er het meest van als ik de tijd neem, en krijg, om in het album te kruipen en mee te gaan in de sfeer.
Dat gegeven in ogenschouw nemend, is het geen wonder dat deze EP, die ik kort na Eparistera Daimones kocht, me minder bevalt dan Triptykon’s reguliere albums. Er is op Shatter simpelweg niet genoeg tijd om helemaal in de sfeer te komen. Het album komt bovendien over als een losse verzameling nummers: twee studionummers, een ambientachtig nummer, en daarna nog twee livenummers.

I am the Twilight is voor mij het beste nummer op deze EP, maar ook Shatter is de moeite waard. Qua sfeer had het op Melana Chasmata gepast. Crucifixus vind ik op hier niet zo goed tot z’n recht komen, hoewel het als afsluiter of als deel van een of andere trilogie prima op een regulier had gepast.
Van de twee livenummers ken ik de studio-uitgaves niet, maar deze nummers weten me hier niet 100% te overtuigen. Vooral de zang ligt me niet heel goed.

Shatter is een aardig tussendoortje, maar ik geef toch de voorkeur aan Eparistera Daimones.

3.5*