Elton John & Leon Russell - The Union (2010)

Zo slecht heb ik Elton John nog nooit meegemaakt.
Leon Russel ken ik verder niet maar heeft ook niet een stem om eens lekker bij onderuit te zakken

Elton zelf moet nu toch echt stoppen met zingen.
Wat is die stem achteruit gegaan.
Laat hem maar componeren maar aub niet meer confronteren.
Hij is oud en klinkt er ook naar.

Ze staan ook supergemotiveerd op de cover !!

Daarom staat mijn stem op 0,5

Leon Russel is vooral een studio muzikant uit de stal van Phil Spector.
Probeer eens zijn cover van Jumpin Jack Flash te vinden op George Harrison's Concert voor Bangladesh. Vind ik een erg fijn nummer.

Voor dit album is eigenlijk 1 woord alleszeggend: Briljant.
Als je het verhaal achter het opnemen van dit album kent (1970 Elton John Troubadour concerten, fan van Leon enz.)gaan de nummers nog meer spreken.
Feitelijk geven de verschillende stijlen tevens een overview van Eltons carrière.
Het openingsnummer If it wasn't for bad had zomaar op een album van Elton uit de begin jaren '70 kunnen staan. Eight hundred dollar shoes plaats ik op een album als Peachtree road (één van Eltons laatste albums) terwijl Hey Ahab op Tumbleweed kon staan.
Gone to Shiloh is meesterlijk mooi.
Een nummer als There's no tomorrow doet mij denken aan Elton John jaren '80, hij maakte toen meer van dit soort ballads terwijl Monkey suit in het rijtje, And the house fell down, The call her the cat en The wasteland thuishoort, allen uptempo nummer uit deze eeuw.
I should have sent roses blijft lekker hangen en ook When love is dying is emotioneel.
Zoals ik zei komen verschillende stijlen uit Eltons carriere voorbij.

In tegenstelling tot eerdere berichten vind ik Eltons stem welke nu veel voller en donderder is dan zijn hoge stem uit de jaren '70 juist heel mooi klinken.
Bij Leon hoor je ook het doorleefde van een oude man in zijn stem, een leven vol rock n' roll hoor je terug. Met name Elton neemt de vocaal krachtigere stukken voor zijn rekening.
Beide heren bespelen de piano oppermachtig, zijn aan elkaar gewaagd.
Het emotionele verhaal achter het album, gecombineerd met een aantal meesterwerken (Gone to Shilow, Never too old, If it wasn't for bad) maken in mijn ogen dit album tot een must have.
4,5 ster.

Om een indruk te krijgen van Leon Russell, luister eens naar het album Mad Dogs & Englishmen van Joe Cocker.
Fantastische pianist.

hmmm op welk nummer speelt neil young terug mee op dit album?

'Gone To Shiloh'

Nu twee keer beluisterd. Helaas vind ik de stem van Elton ook er achter uit gegaan. The Captain and the Kid uit 2006 vond ik nog een heerlijke cd maar ik denk dat ik deze niet hee veel ga beluisteren. Wacht nog even met stemmen. Elton verdient voor mij nog een kans.

Gewoon goed met prachtig pianospel - Elton John speels en sierlijk, Leon Russell stampend en swingend - en leuke soul en gospel koortjes. Het stemgeluid van beide heren mag dan enigszins gebroken zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Goed geproduceerd ook...

Leon Russell vind ik geweldig, al ken ik geen later werk van hem.

Elton John daarentegen......

Ik denk dat ik hier niets mee kan, maar ik zal 'm eens beluisteren.

Elton John/Santa Claus/The Re-Union?

Grappig, weinig stemmen. Toch staat dit album op nummer 3 in de rolling stone lijst top 30 albums van 2010.

En op nummer 9 in de Kroese CD Jaarlijst. Waardering op Amazon UK: 4,5* na 30 stemmers.

En nog een ontdekking: Santa Claus bestaat toch! Alleen heeft 'ie hier zijn pyama nog aan.

Een samenwerking die staat..of in dit geval zit achter de piano. Diezelfde piano die op dit Union een primaire rol speelt en dat komt de muziek ook ten goede. Mooi samenspel, afwisseling in zang. Het wat lispelende geluid van Russell t.o.v. de theatrale flair van John. Er staan een aantal goede nummers op, getuige ook de samenwerking met Young op Gone to Shiloh, When love is dying, Hearts have turned to Stone. Ik ben blij dat Elton John zijn gezapigheid hier achterwege laat, die soms de laatste tijd hem zo gekenmerkt heeft en weer lekker muziek maakt. Het klinkt nergens glad, overgeproduceerd, maar The Union is mooi vormgegeven, aangename plaat.

Elton John heeft niet de soundtrack voor Catweazle gemaakt.
Ik moest ook even goed naar de hoes kijken, want ik ken Leon Russell alleen van zijn begin jaren 70 werk, het concert voor Bangla Desh en zijn samenwerking met Joe Cocker.
Het is niet een album dat ik veel draai. Ik heb hem gewoon uit nieuwsgierigheid gekocht.
Wat heeft Elton nu weer gebrouwen.
Elton had al eens samengewerkt met Kiki Dee en George Michael. Wie weet gaat hij ook nog eens samenwerken met Alan Price of Gary Brooker.
Dit album is o.k.

Mijn laatste album van Elton John stamt uit 1985, Ice on Fire met Nikita.

Uit een tijd dat hij geen goed kon doen, zijn albums in de periode tussen 1979 en 1995 komen op onze site nauwelijks boven de 3*** uit, een kleine uitzondering daargelaten.

Dus niet aanlokkelijk om weer eens met aanhaken te beginnen. Toch bevalt de hernieuwde kennismaking met dit album uit 2010 eigenlijk wel goed. Het is een doorleefd album, van twee doorleefde artiesten. Echt als een duo, zowel vocaal als instrumentaal.

Ik vind de stem van John (na alle kritiek dat ik las) nog meevallen en dat geldt ook zeker voor Leon Russel. Beiden hebben het stadium bereikt dat succes bij de jeugd niet meer wordt nagestreefd, geen modieuze grillen meer maar wel mooi musiceren. Met een redelijk aanbod van AOR, aangevuld met blues en countryachtige invloeden.

Enfin, dat Neil Young meedoet in Gone to Shiloh (hoewel geen zware bijdrage) spreekt daarin haast boekdelen.
Het zal haast als een bevrijding zijn ervaren door beide heren, de eigen rock, zonder nog rekening te hoeven houden met anderen.

Ze weten het prima met elkaar te vinden, zo klinkt het ook. Elton John was al langer fan van Leon Russel (1942) en wilde per se ooit nog eens een plaat met hem maken. Aldus geschiedde. De nummers zijn bijna allemaal geschreven door John/Taupin en Leon Russell.

Maar er doen meer bekenden aan mee die ik zeker niet onvermeld zou willen laten, Booker T., Don Was en T. Bone Burnette (die het album ook prachtig produceerde), om er maar eens een paar te noemen. Op die manier is de doorleefdheid (en de hoorbare vreugde van het musiceren) wel te verklaren natuurlijk.

Wat ik ten slotte zou willen aantekenen is dat The Union in het jaaroverzicht van Billboard over het jaar 2010 gekozen is tot nummer 3 van de beste 30 albums over dat jaar. Dat zegt op zich toch wel wat, een artiest als Elton John zal dat in jaren niet meer hebben meegemaakt.

Een album dat de meningen verdeelt, is eigenlijk bij voorbaat interessant.

Persoonlijk was ik aangenaam verrast door deze plaat. Een logisch duo, dat gelouterd is maar nog steeds vol muziek. Er ontstaat een sfeer die echt de kruising is tussen een Elton John-album en eentje uit de vroege tijd van Leon Russell.

Dat met name Elton niet super bij stem is, neem ik voor lief. Met de rommelige productie en de opvallend matige geluidskwaliteit heb ik meer moeite.

De kerstman kan zingen, en hoe!
Even serieus: wat een prachtig album, waar de emoties en het plezier van af spat.
Geweldige samenwerking, een plaat die me echt heeft geraakt.
Tot voor kort had ik nog nooit van Leon Russell gehoord, maar wat terecht dat deze man zes jaar voor zijn dood opnieuw een podium is gegeven.

Laatst voor £9 op dubbel LP gevonden en blind aangeschaft, nooit iets van de plaat gehoord, maar de reviews hier en elders lieten me geen seconde twijfelen. Groot liefhebber ook van Russell's oude werk, hopende dat deze samenwerking het beste in Elton naar boven heeft gebracht. Binnenkort eens draaien.

Ben bij dit album pas Elton John's stem gaan waarderen, erg mooie plaat...

Zeker. Muzikale plaat en aangenaam verrast moet ik zeggen hierdoor. Was Russell werkelijk ook totaal uit het oog verloren, wie niet?

Een aangename plaat. Twee oude rotten die het beste in elkaar naar boven halen. De songs beklijven , de muzikale invulling is meer dan prima. Als ik dan toch een minpunt moet aanhalen is dat de productie soms stroopt , terwijl er genoeg momenten zitten om door te pakken. Das jammer , want de songs verdienen het wel. Gone To Shiloh vind ik wel het hoogtepunt hier. Nu ben ik als Young liefhebber wat bevooroordeeld , maar buiten de hemelse piano melodie vind ik de vocale bijdrage van mijn Canadese vriend erg passen bij het nummer. Dat hoge ijle maakt de song af. Het is desolaat , ongeveer hetzelfde zoals hij in Philadelphia liet horen. Al met al een prima plaat die misschien wel wat meer aandacht had verdiend , maar 13 jaar geleden had men als gevestigde artiest de tijd toch ietwat tegen. 4 sterren voor deze.