Rodan - Rusty (1994)

Voor postrock-fans: koop/download direct deze plaat, al is het alleen maar voor het magistrale 3e nummer 'The everyday world of bodies'. 4/5

Toch maar een halfje erbij zeg. Echt heel erg indrukwekkend! 4,5/5

'The Everyday World of Bodies' is inderdaad erg goed, maar haalt het volgens mijn lezing niet bij het redelijk geniale 'Shiner'. Vooral het middengedeelte van het album is bijzonder sterk, de twee nummers daaromheen zijn iets minder, maar nog steeds gewoon goed. 4*

Ik vind 'Bible silver corner' juist ook erg goed. Ik schrik me soms nog kapot wanneer 'Shiner' erin komt hakken. 'Shiner' vind ik ook goed, maar haalt het niet bij 'Gauge'.

Nou ja, 'Shiner' weet ondanks de korte tijd die er voor in staat geroosterd een punt te maken met een duidelijkheid die door de andere nummers niet helemáál wordt bereikt. Vooral dat hakt erin, meer nog dan de geluidssterkte.

inderdaad een heel mooi album. Ik heb een heel slecht kopietje ooit gemaakt van mijn broer maar zou hem toch eens moeten kopen een keer, want dat verdiend dit album wel.

Zeg je dit omdat dit goede post-rock is, of omdat je verwacht dat post-rock-fans dit leuk vinden? Ik herken er namelijk maar bar weinig post-rock in
Alleen al het nummer 'Shiner', ik verwachtte dus post-rock maar kreeg een of ander krijsend heavy-metal achtige nummer?

Tja, dit gebeurt zo vaak. Debat over genres. In muziek is het nou eenmaal niet onomstotelijk vast te leggen in welk genre het thuishoort. Misschien moeten we even definiëren wat post-rock is, om misverstanden te voorkomen. Zoals ik het zie is post-rock een vorm van rockmuziek waarin de gitaar, bas en drums op onorthodoxe manier wordt gebruikt. Hoekig, verkapt en voorheen simpelweg onlogisch gitaarspel en drumwerk zorgen voor een agressieve en intimiderende sfeer (Denk aan Slint). Ook voor de muziek van Rodan vind ik dit een passende omschrijving.
Maar wat ook onder post-rock wordt gerekend is de groep bands die juist veel semi-minimalistische geluidscollages en 'field recordings' ging gebruiken (met als bekendste exponent natuurlijk Godspeed you! black emperor). Ook een band als Tortoise, die het weer over een hele andere boeg gooit, namelijk door jazz en dub te integreren in het geheel, wordt onder de noemer post-rock geschaard.
Zoals je merkt is de term post-rock een nogal vaag en vooral breed begrip. Omdat er geen vaste regels zijn over genre-indelingen moet je dat zelf maar bepalen, maar ik wil Rodan zeker tot dit prachtige genre rekenen.

Hier staat Rodan trouwens ook gewoon vernoemd.

Ik zou dit eerder mathrock willen noemen, met een snufje post-noise uit de Kentucky-hoek
Prachtige plaat... weet iemand of deze nog op CD is te verkrijgen, ik heb de vinyl-versie maar zou hem ook graag opCD willen...

Volgens mij moet ik inderdaad mijn eigen definitie maar eens 'updaten'
Vooral omdat ik hier ooit gelezen heb dat Rodan de "uitvinders" van post-rock zijn, dacht ik: dit moet ik horen. Maar het viel me een beetje tegen dus. Misschien moet ik het eens zonder verwachtingen/vooroordelen luisteren.

Da's echt onzin...


Ja! Al gedaan inmiddels?

Net voor het eerst gehoord en behoorlijk onder de indruk.

Het eerste nummer deed me nog niet zoveel, maar het tweede nummer was tamelijk overweldigend en vanaf dat moment is het een lange trip. Doet me een beetje denken aan Slint, maar Rodan draait zijn versterkers wel ietsjes verder open.

Voorlopig een 4*, maar wel een met groeipotentie.

Heb een beetje hetzelfde met deze. Track 1 is een skipper...track 2 is ok en daarna is het top....

Niet alles zo in hokjes stoppen he Itchy?

kom op mensen...
de enige langspelert van de moedergroep van geweldenaren June of 44, the shipping news, rex en him verdient een plekje in je platencollectie. Al was het alleen al vanwege het tamelijk geniale en hier al rijkelijk bewierookte 'the everyday life of bodies'.

en als dit je kan bekoren dan meteen verdiepen in bovenstaande bands in de voolgorde zoals vermeld...

Om Bible Silver Corner nou een skipper te noemen, nee, dat gaat er bij mij niet in. Het is een schitterend subtiel en ingetogen instrumentaal gitaarnummer dat lange tijd mijn favoriet van deze plaat is geweest (uiteindelijk heeft hij het toch moeten afleggen tegen The Everyday World of Bodies, maar dat is geen schande).

Het is wel een behoorlijke stijlbreuk met de rest van dit album. De overgang naar Shiner en de rest van het album is dan ook een heel abrupte. De rest van de plaat is vooral hard, agressief, boos opgeschreeuwde posthardcore, om het beestje toch maar een naam te geven.

Maar vanaf dat moment is het niet gedaan met de subtiliteit. In de vrij lange nummers die vanaf The Everyday World of Bodies (had ik al gezegd dat dit het beste nummer van de plaat is) de plaat vullen worden rustige subtiliteiten afgewisseld met heerlijke tegendraadse gitaarpartijen, heetgebakerd drumwerk en donkere baslijnen.

Niet elk nummer is even sterk, maar The Everyday World of Bodies is werkelijk waar schitterend.

Elk nummer is sterk en heeft zijn eigen kwaliteiten, naast Bodies is de tandenfee mijn favoriet.

Geschreven in de album top 100 van...:


Tegenwoordig ben ik minder van de hokjes, maar destijds vond ik dat wel belangrijk. Rodan komt uit Louisville (Kentucky), tegenwoordig een fentanyl-hellhole maar destijds draaide het toerisme rond het water dat uit de kraan kwam. Als je dat dronk ging je zorgvuldige opgebouwde gitaarnummers maken, want dat is wat Rodan net als plaatsgenoot Slint deed. Dit is een klein mijlpaaltje in de math- dan wel post- dan wel avontuurlijke rock. Bible Silver Corner kabbelt vriendelijk voort om het contrast met het verzengende Shiner te vergroten. Creatieve lyrics:
After last night I'm surprised the day even came
But it came, it came
A train of obscene images
Moving through the black hedge
Aching and thick with rust
All showing as soon as the sun comes up
It takes light to the paper
It burns its head and throat
Spreading a rash of arsenic
Magnolias and crushed coal
A fire in its heart, will not let it die
It roars and fumes and cries all day
Shoot me out the sky!

The Everyday World of Bodies is een 11 minuten lang alle kranten opkronkelende slang. Één van mijn favoriete nummers ooit. Jungle Jim, Gauge en Tooth Fairy Retribution Manifesto zijn hierna een soort drie-eenheid die ik nooit uit elkaar kan houden maar dat hoeft ook helemaal niet, ik zie het als een soort lang nummer waarvan het laatste deel het beste is.

Aangekruist als favoriet:
1. The Everyday World of Bodies
2. Tooth Fairy Retribution Manifesto