Your Shoes and the World to Come niet? ArthurDZ, zeg hier ff wat van.

Drie topkeuzes van itchy!! Geweldige plaat van begin tot einde

Nee, nummers met stomme titels mogen niet meedoen. In die zin heeft A Cradle of Arguments and Anxiousness mazzel dat hij erdoorheen is geglipt.

#65: Yo La Tengo - Painful (1993)


Schreef ik in 2006, en dat vind ik nog steeds. Bij Yo La Tengo is het parelvissen; er zijn maar een paar platen van ze die ik van A tot Z goed vind en bij deze is dat het meest het geval.
Dromerigheid en noise, tussen die uitersten schiet de plaat heen en weer. Het nummer Big Day Coming komt zelfs in beide gedaanten langs.
Eerst de dromerige maar ook wat onheilszwangere ambient-achtige versie van dit nummer, slechts gedragen door ijle orgels en huilende gitaarfeedback, en bedwelmend mooi.
From a Motel 6 daarentegen is YLT op haar Sonic Youthst en ook die kunst beheersen ze perfect.
Double Dare gaat verder in die lijn, en ook dit is weer een dromerig maar ook wat dreigend nummer.
Superstar-Watcher is bestaat alleen uit een gitaar met veel reverb, een orgel en zang. kort en mooi.
Nowhere Near is een hartverwarmend liefdesduet tussen drumster Georgia Hubley en gitarist Ira Kaplan. Zij verdelen op alle YLT-platen de zang onder huwelijkse voorwaarden. Hopelijk blijven ze dat nog heel lang doen (maar dat dachten we van Kim en Thurston ook).
Op Sudden Organ mag een orgel heel vies klinken en loos gaan. Dat kunnen ze erg goed (bij concerten wordt ook wel eens één toets van een orgel met een plakbandje vastgezet, zodat die een heel nummer doordreunt).
A Worrying Thing is vervolgens een mooi "klein" liedje.
I Was the Fool Beside You For Too Long is weer dreigende noise, maar de feedback blijft onder controle. YLT beheerst de kunst om noise subtiel te laten klinken tot in de perfectie.
The Whole of The Law is een cover van The Only Ones en ook dit is een hartverwarmend liefdesduet. "Baby I'm in love with you": dat zit wel snor.
En dan de tweede versie van Big Day Coming: zo subtiel als de eerste versie was, zo hakt de tweede.
I Heard You Looking is het eerste nummer in een lange traditie van fantastische instrumentale afsluiters van YLT-platen. Dit nummer bouwt op tot grote hoogten!

Aangekruist als favoriet:
1. Big Day Coming (track 1)
2. From a Motel 6
3. I Heard You Looking

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Yo La Tengo - This Stupid World - hun laatste plaat tot nu toe heeft behoorlijk de vibes van dit album.

Oh, zijn we al met de top 10 begonnen?

Kun je nagaan hoe briljant die wel niet wordt. Qua mijn waarderingen zitten we nu nog in 4.5*-land.

#64: June of 44 - Four Great Points (1998)


June of 44 begon als Slint-achtige band maar ontpopte zich op dit album als its veelzijdigers: naast post/math/whatever-rock horen we op dit album ook veel jazzy en dubby dingen, en instrumenten als trompet, bellen, samplers en een typmachine. Maar: het is is wel een vrij afstandelijke plaat, meer voor het hoofd dan voor het hart.
June of 44 is ook een soort all-star band van het obscuurdere soort die bestaat uit Fred Erskine (The Crownhate Ruin, Him), Sean Meadows (The Sonora Pine, Him, Lungfish), Jeff Mueller (Rodan, The Shipping News (Codeine, Rex, Him) en al deze heren gaan we later nog wel terugzien.

Four Great Points is intussen fijn om op te kauwen voor rockliefhebbers van het avontuurlijker soort.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: June of 44 - The Anatomy of Sharks - Deze EP vormt samen met deze de plaat het hoogtepunt van hun oeuvre.

Aangekruist als favoriet:
1. Cut Your Face
2. Does Your Heart Beat Slower

#63: Unsane - Singles 89-92

Unsane is een heel erg New Yorkse noiseband die bestaat uit Chris Spencer (zijn broer kwamen we al eerder tegen), Pete Shore en Charlie Ondras. Deze verzamelaar bevat alle singles met die laatste, want hij overleed aan een overdosis in 1992. Wat hierover te zeggen... de muziek klink als de hoes, die net als bij hun andere vroege platen lekker vies is: zang alsof iemand in een slachthuis met zijn arm in een vleesmolen vastzit, gitaren die klinken als apparaten en drums als vuilnisbakken. De noise werd op latere platen een stuk helderder geproduceerd, maar deze vroege lofi-singles vind ik toch echt het hoogtepunt van Unsane: helemaal passend bij de zieke sfeer van de muziek.

Aangekruist als favoriet:
1. My Right
2. Urge To Kill
3. This Town

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Unsane - Scattered, Smothered & Covered - hun beste reguliere full-length met daarop het mirakel Scrape (mirakel omdat het gewoon op MTV langskwam).

Yo La Tengo

#62: Keith Jarrett - Sun Bear Concerts (1978)

Keith Jarrett is een man waaraan het makkelijk is een hekel te hebben. Een wat verwaande kwast, vol van zichzelf, moeilijk voor anderen, kreetjes slakend tijdens ellenlange soloimprovisaties. En ik doe mijn best... maar wat daar tegenover staat vergeeft vaak alles. Niet al zijn werk is even geslaagd. Maar op Sun Bear Concerts, zes-en-een-half uur aan concertmateriaal van een Japanse tournee in 1976, moet je met een loep zoeken naar de mindere momenten, en die zijn er ook niet. Hoe het mogelijk is om zonder vooropgezet plan achter een piano te gaan zitten en de muziek vervolgens ter plekke gewoon tot stand te laten komen, daar kan ik niet bij. Maar Jarrett doet het op meerdere soloplaten, waarvan deze box mijn favoriet is. Is het jazz? Is het klassiek? Is het barroom-piano? Het komt allemaal langs, tegelijk en door elkaar. Waanzin!

Aangekruist als favoriet: dat doet dit te kort.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Keith Jarrett - Solo Concerts: Bremen Lausanne

#61: Pavement - Slanted and Enchanted (1992)

Al hun platen zijn goed maar de debuutplaat van het olijke kwartet uit Stockton, Californië blijft me het mest dierbaar. Deze kwam voor velen uit het niets en de liedjes, waarvan sommigen best weird, bleken superverslavend. Zanger Stephen Malkmus beschikt over de gave om heel mooi vals te kunnen zingen. We krijgen perfecte popliedjes (Summer Babe, Trigger Cut, In the Mouth a Desert, Loretta's Scars, Zurich is Stained, Here), noisy popliedjes (No Life Singed Her, Chelsey's Little Wrists, Perfume V), The Fall popliedjes (Conduit for Sale!, Two States, Our Singer) en merkwaardige popliedjes (Fame Throwa, Jackals, False Grails: The Lonesome Era). Heel erg jaren begin 90 op het gedateerde af, maar nog steeds overlekker.

Aangekruist als favoriet:
1. Trigger Cut / Wounded Kite at :17
2. Zurich is Stained
3. In the Mouth a Desert

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain

#60: Rodan-Rusty (1994)


Tegenwoordig ben ik minder van de hokjes, maar destijds vond ik dat wel belangrijk. Rodan komt uit Louisville (Kentucky), tegenwoordig een fentanyl-hellhole maar destijds draaide het toerisme rond het water dat uit de kraan kwam. Als je dat dronk ging je zorgvuldige opgebouwde gitaarnummers maken, want dat is wat Rodan net als plaatsgenoot Slint deed. Dit is een klein mijlpaaltje in de math- dan wel post- dan wel avontuurlijke rock. Bible Silver Corner kabbelt vriendelijk voort om het contrast met het verzengende Shiner te vergroten. Creatieve lyrics:
After last night I'm surprised the day even came
But it came, it came
A train of obscene images
Moving through the black hedge
Aching and thick with rust
All showing as soon as the sun comes up
It takes light to the paper
It burns its head and throat
Spreading a rash of arsenic
Magnolias and crushed coal
A fire in its heart, will not let it die
It roars and fumes and cries all day
Shoot me out the sky!

The Everyday World of Bodies is een 11 minuten lang alle kranten opkronkelende slang. Één van mijn favoriete nummers ooit. Jungle Jim, Gauge en Tooth Fairy Retribution Manifesto zijn hierna een soort drie-eenheid die ik nooit uit elkaar kan houden maar dat hoeft ook helemaal niet, ik zie het als een soort lang nummer waarvan het laatste deel het beste is.

Aangekruist als favoriet:
1. The Everyday World of Bodies
2. Tooth Fairy Retribution Manifesto

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: https://www.musicmeter.nl/album/362712. Als je die na Rusty luistert dan heb je alles wat Rodan in de studio heeft gemaakt gehoord.

#59: Dazzling Killmen - Face Of Collapse (1994)

Nog een notering uit 1994, dit MONSTER van een noiserockalbum. Opgericht door een aantal jazzstudenten met als belangrijkste bandleden Nick Sakes en Blake Fleming (hij dook later op in Mars Volta), mensen die daadwerkelijk een moppie kunnen spelen dus, is dit noiserock met een flinke dosis prog en jazz. Face Of Collapse is hun tweede en laatste plaat. En natuurlijk geproduceerd door usual suspect Steve Albini (R.I.P.).
Absoluut gitzwarte muziek, door de titels en het artwork krijg ik hier seriemoordenaars-associaties bij. Hannibal Lecter-muziek. Liefelijke melodieën ga je hier dus niet vinden, wel veel big ugly chords en grommende vocalen. Toch blijkt er na veel luisterbeurten een soort schoonheid boven de muziek te hangen, een catharsis na alle muzikale marteling die je om de oren hebt gekregen.

Aangekruist als favoriet:
1. In the Face of Collapse
2. Staring Contest

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Dazzling Killmen - Dig Out the Switch - de band schoot goed uit de startblokken op deze voorganger.

#58: James Holden & The Animal Spirits - The Animal Spirits (2017)

Electronic meets jazz meets sjamanisme, of zoiets. Bezwerende muziek met fluiten om voorouders op te roepen en over het vuur te springen. Maar gelukkig zonder een greinje new age! Hieronder de associaties die deze plaat bij mij oproept:

Incantation for Inanimate Object is het intro voor deze plaat. Bezwerende stemmen wekken de boel tot leven.
Spinning Dance klinkt vervolgens als het leven zelf: alle kanten op draaiend en je hebt maar te volgen. Een gevorderde derwisj zou hier ook wel wat mee kunnen.
Pass Through the Fire begint met een oost-Afrikaans aandoende melodie. Dit is dan ook het continent waarop de mens zijn oorsprong heeft.
Each Moment Like the First heeft dan weer een kosmische sfeer: Het heelal inturen, dat is wat de mens ook altijd al graag deed. Zit er nou een einde aan of is het onbegrensd? En wat betekent dat?
The Beginning and the End Of the World klinkt groots en glijdend, tektoniek.
Op Thunder Moon Gathering lijkt de boel steeds te versnellen. De mensheid begint de controle over zichzelf kwijt te raken.
Maar de dieren zullen blijven bestaan. Hoe denkt een muis? Is een tarantula wel eens depressief? Het chaotische titelnummer geeft een inkijkje in hun kop.
The Neverending heeft een berustende sfeer. We gaan ooit dood, en dat moet je onder ogen zien.
Go Gladly into The Earth klinkt heel optimistisch. Ga maar: er staat een nieuwe generatie te trappelen. As en stof, enzo.

Aangekruist als favoriet:
1. Each Moment Like the First
2. Thunder Moon Gathering

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: iemand een tip? Ik vond de andere platen van deze meneer niet heel boeiend, eerlijk gezegd.

Wat ga je hard, zeg. Vind ik wel lekker!

Zal ik nog harder gaan?

#57: Lemonheads - It's a Shame About Ray (1992)

Volgens professionele onderzoekers is deze plaat veel te zoetsappig voor mij. Maar theorie en praktijk komen niet altijd overeen: ik heb dit altijd een heerlijke plaat gevonden. Dat ligt aan het feit dat alle nummers gewoon heel goed zijn, lekker kort zijn (wat de verslavingsfactor verhoogd), gevarieerd zijn, en aan de achtergrondzang van Juliana Hatfield die gewoon heel mooi die van oppercitroenhoofd Evan Dando aanvult. Een beetje punkpop, wat country-invoeden, meer hoeft dat soms niet te zijn.
En belangrijk: op de oorspronkelijke release staat niet die vreselijke cover van Mrs. Robinson. die is later toegevoegd dus telt niet mee!

Aangekruist als favoriet:
1. Alison's Starting to Happen
2. Hannah & Gabi
3. Rudderless

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: The Lemonheads - Come on Feel The Lemonheads - de (net een heel klein beetje mindere) opvolger.

Beste album tot nu toe!

(Terecht dus hoger dan de andere 43)

#56: Zeni Geva - Freedom Bondage (1995)


Nog een MONSTER van een noiserockalbum. Ik kan hier ook grotendeels de post van #59 aanhalen:
- noiserock met een flinke dosis prog
- natuurlijk geproduceerd door usual suspect Steve Albini (R.I.P.).
- Absoluut gitzwarte muziekveel big ugly chords en grommende vocalen.
Toch blijkt er na veel luisterbeurten een soort schoonheid boven de muziek te hangen, een catharsis na alle muzikale marteling die je om de oren hebt gekregen.

Zeni Geva is een Japanse band rond een heerschap met de naam KK Null. Dit is de beste plaat van het gezelschap, uitgebracht op het alternative Tentacles-label van Dead Kennedys-voorman Jello Biafra.
Ground Zero is zo'n nummer dat je moet horen om het te geloven. Het klinkt alsof King Crimson is verhuisd naar Japan, Metallica-shirts heeft aangetrokken en vervolgens als Godzilla huishoudt in Fukushima.

Aangekruist als favoriet:
1. Ground Zero
2. Hate Trader

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Zeni Geva - Desire for Agony

#55: Deafheaven - Sunbather (2013)

Blackgaze van de bovenste plank. Een mix van black metal en shoegaze dus, die in 2013 insloeg als een atoombom. Ook bij mij. Het geluid van deze band is dan ook redelijk onweerstaanbaar, alleen moet je wel gewend zijn aan metal-vocalen zo blijkt nu ik de reacties op deze plaat eens teruglees. De muziek is gewoonweg prachtig en dynamisch en sensorisch overprikkelend dan wel licht hallucinerend, alsof je te lang tegen de zon hebt ingekeken: alle kegeltjes en staafjes in het rood met een paar herkenbare contouren. Maar dan het audio-equivalent daarvan. U merkt het, het is voor mij te moeilijk om hier iets zinvols over te typen. In plaats daarvan ga hem straks gewoon nog eens opzetten!

Aangekruist als favoriet:
1. Dream House
2. The Pecan Tree

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: ik ben niet thuis in het oeuvre na Sunbather maar kan in hetzelfde genre wel Alcest of Liturgy aanbevelen.

#54: Big Ups - Two Parts Together (2018)


Dat schreef ik destijds en dat geldt nog steeds. Verder ben ik benieuwd of, als ik over 10 jaar nog eens een album top 100 maak, dit er nog in zou staan. Want op de één of andere manier onthou je makkelijker de grotere namen. Op basis van de kwaliteit van de muziek zou het snor moeten zitten, Two Parts Together staat ook niet voor niks op 54.

Aangekruist als favoriet:
1. Trying To Love
2. Fear

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Big Ups - Before a Million Universes

Van Deafheaven kan ik Ordinary Corrupt Human Love en ja, ook Infinite Granite van harte aanbevelen!

Hoest itchy?

Sunbather had wat mij betreft over een paar weken mogen komen, er is trouwens een nieuwe voor dit jaar onderweg.

En de link gaat niet naar Sunbather maar naar Zeni Geva.

Goed hoor, een goedgevuld weekeind ook. Morgen ga ik weer verder.

New Bermuda is haast on par met Sunbather.
Ook qua titels natuurlijk een logische match.

Mooi, die is eigenlijk ook veel leuker. Sunbather kent iedereen inmiddels wel

#53: Metric - Fantasies (2009)

Goede popmuziek: volgens mij is dit een voorbeeld van. De muziek van het Canadese Metric is net zo glad als de benen van zangeres Emily Haines (ex- Broken Social Scene), maar zit gewoon buitengewoon sterk en verslavend in elkaar. Een beetje het muzikale equivalent van een goede glossy: het straalt je tegemoet en het is fijn om doorheen te bladeren. Een glad maar passend studiogeluid met gecompresste gitaren en pompende synths. Deze plaat (CD) heb ik helemaal grijs (tot skippens toe) gedraaid. Een heel constant hoog niveau, tussen de 10 de nummers zit geen enkele stinker. Er gebeurt een hoop maar het klinkt niet druk. Gewoon alleszins aangenaam, ik vind de beschrijving "lekker" in relatie tot muziek altijd erg vreemd maar ik moet toegeven: hier is het adjectief best op haar plaats. Lekkere muziek!

Aangekruist als favoriet:
1. Gimme Sympathy
2. Help I'm Alive

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Metric - Synthetica

#52: Pixies - Doolittle

Lang was Surfer Rosa mijn favoriete Pixies-plaat, maar uiteindelijk ben ik toch gevallen voor de allemansvriend Doolittle, vooral omdat ik vind dat een net iets meer shiny productie ze beter staat dan het rauwe Albini-geluid van dat debuut. Maar was betekent shiny in dit verband, Black Francis/Frank Black staat nog steeds te gillen als een speenvarken terwijl Joey Santiago een gitaarsolo bestaand uit één snerpende noot uit zijn instrument martelt. Als je dit aan 100 mensen op straat lopen rennen er 98 gillend weg, vind één het goed en de laatste wil een sigaret bietsen.
Debaser en Monkey Gone to Heaven zijn natuurlijk de onverwoestbare klassiekers, en mijn favoriete Pixies-nummer ooit staat helemaal aan het einde: Gouge Away. Tussen de rest veel heerlijke pakkende weirdness, zowel muzikaal als tekstueel, met een enorme (There Goes My) gun-factor en hoog verslavingsgehalte, nog steeds.

Aangekruist als favoriet:
1. Gouge Away
2. Wave Of Mutilation
3. Monkey Gone to Heaven

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Pixies - Bossanova. Vreemde plaat: de ene keer vind ik hem fantastisch, de andere keer meh.

#51: Boris - Boris at Last -Feedbacker- (2003)

De Japanse heavy rock-band Boris bracht een ware vloed (één van hun platen heet ook Flood) van platen uit, die ik in het begin ook daadwerkelijk volgde. Later ben ik de draad kwijtgeraakt. Feedbacker is één van die geweldige vroege platen en is, hoewel op CD opgedeeld in 5 tracks (waarom eigenlijk?) één doorlopende compositie van 43 minuten waar ik altijd eens goed voor ga zitten. Het eerste deel is veel opbouw, grotendeels bestaand uit feedbackende gitaar en grommende bas, maar na geduldige beluistering blijkt hier ook al allerlei interne dynamiek in te zitten verstopt. De ontlading zit hem in het middelste deel, dat ontaardt in trommelvlies- en speakersplijtende noiseorgasmen. In het laatste stuk gaat alles weer langzaam in de slaapstand. Een plaat die ik niet vaak luister, maar elke keer weer een epische trip is!

Aangekruist als favoriet: ik pas.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Boris - Amplifier Worship