Joe Satriani - Black Swans and Wormhole Wizards (2010)

M'n ouders hebben liever niet dat ik online koop... Anders had ik het idd via bol.com of play.com gedaan!

Je kan het vast wel krijgen bij een muziekzaak. En anders kan je die medewerker ook vragen of die hem kan bestellen voor je.

Je bent 18 toch, oud en wijs genoeg om zelf dat soort kopen te kunnen doen?

Ja, da's waar! Maar ja, een keer online bedrogen en sindsdien blijven we daar hier liever af eigenlijk.

Morgen gaan we toch naar Antwerpen (wat toch n vrij grote stad is in Belgie ) en als ik hem daar niet vind zal ik hem op internet bestellen.

Om m'n reputatie hier wat omhoog te krikken

Na velen malen beluisteren moet ik toch de geweldige God Is Crying omwisselen met de cd single Light Years Away , die hoe vaak je hem ook luistert altijd goed in het gehoor blijft liggen

Schitterend album van de meester. Maakt ook meer gebruikt van synths & piano op dit album Het geen heel goed uitpakt vind ik, En weer staat het vol met prachtige lyrische melodieën en fabelachtig gitaarwerk.

Heerlijk!

Moet eerlijk zeggen dat er na 2000 even een gat in mijn collectie komt, dus het was hoog tijd om de draad weer op te pakken. Dit album klinkt in ieder geval net zo goed als het werk dat ik al van 'm had. Mooi hoesontwerp, uitstekende productie en zijn spel is me eigenlijk nooit te overdreven snel.
De opener Premonition is echt prachtig. Na vijf keer dit album gehoord te hebben ben ik er nog lang niet klaar mee.

Toch eigenlijk één van de beste albums van het jaar voor mij.

volledig mee eens.

op #4 in mn top 10

Eindelijk (met wat vertraging) dan toch gevonden. Ik zal hem meteen eens in de cd-speler smijten . En naar wat ik hier lees, is het een fantastische album. Ben heel benieuwd!

En wat een album! Wow! Het begint echt al goed met Premonition, die klokken die je hoort luiden, super! Dream Song doet me nu niet zoveel, maar Pyrrhic Victoria (al begrijp ik de titel niet ) des te meer! Wat een sfeerliedje dit. Light Years Away is ook zeer goed.

En dan komt het beste gedeelte van het album. Solitude is net een overgang naar een heel andere sfeer van het album. Met Littleworth Lane begint dat goed, maar valt in het niets met een liedje als The Golden Room. Heerlijke Oosters geïnspireerde percussie. Verveelt me nu nog altijd niet. Two Sides to Every Story is een ietwat saaier liedje. Daarna komt Wormhole Wizards, de titeltrack. Die had van mij nog eens 6 minuten langer mogen duren. Wat een catcy liedje! Wind in the Trees is zo rustig, maar wat een klapper zeg! Hij weet die sfeer van de buitenlucht echt goed neer te zetten. De gast die de piano op dit nummer speelt, verdient toch zeker ook de credits voor dit nummer. Echt mooi gedaan dat einde. Ik vreesde echter wat voor God Is Crying, ik verwachtte een saai, lang een veel te rustig liedje. Maar dan blijkt dat dit het meest vrolijke liedje is van de hele plaat! De verrassing kon niet groter zijn.

In zijn geheel is Black Swans and Wormhole Wizards stukken beter dan Professor Satchafunkilus. Maar Professor Satchafunkilus had dan weer enkele fantastische liedjes (op zich).

Ik geef deze toch graag een halfje meer dan zijn voorganger. Hij blijkt met de jaren echt beter te worden. Ik hoop dat hij zo verder blijft evolueren!

Heh. ik zet dit album gewoon nog zeer regelmatig op...echt een topper. Eindelijk weer eens een Satch album waarin hij ietwat teruggaat naar zijn roots, maar toch een duidelijk merkbare ontwikkeling heeft ondergaan. Zoals altijd zeer melodieus met toffe solo's. Satch is the man.

Snap dat dit album zo'n veel hogere beoordeling heeft dan bijv. "Strange Beautiful Music". Dit is me toch echt wel te simpel hoor... Komop, 2, 4, 7, 11, allemaal simpele rockriffjes waar hij een beetje overheen jamt, met een iets vastere structuur en melodielijn. Niet zo origineel, "Strange Beautiful Music" staat vol met meesterwerkjes. Eerste song is te gek!

Als dit gewoon een jam sessie was voor Satriani, toont het maar weer aan hoe hij misschien van iets vrij simpels toch erg gevoelige en vooral diepgaande muziek weet te maken.
Strange Beautiful Music leek Joe inderdaad wat meer te experimenteren maar op deze plaat komt hij juist weer wat, ja hoe zou ik het zeggen? Rustiger over misschien? Zo van ik ben joe, dit is mijn muziek en thats it?

Ik vind dit album beter dan zijn vorige in ieder geval.

Hoop dat Joe weer snel met nieuw album komt en natuurlijk met een wereldtour. Any News?

Tja, als Satriani tot het uiterste gaat, is het moeilijkdoenerij. Als 't iets eenvoudiger gestructureerd is, is het ook niet goed.

Dit is absoluut geen origineel album, maar het muzikale niveau blijft natuurlijk wel onwijs hoog.

Ik vind dat. Ik denk niet in hoe moeilijk iets is maar in hoe het klinkt. En als ik dat mooi vind is het goed. Maar ik vind dit een beetje simpel gemaakt wat mij op geen enkele manier triggered. Niet dat mijn oren omhoogspringen: he wat is dat? Net zoals ik het nu absoluut niet meer tof vind als iemand komt met een 12-bar blues schema. Dat kennen we, het voegt niets mee toe, het is niet onvoorspelbaar en wat dat betreft zijn er dingen waarvan we kunnen genieten.

inderdaad, wat een nummer! Briljant! De live versie op Satchurated is misschien nog iets mooier.

Wat ben ik op mijn laatste berichten terug gekomen zeg.. WOW!

En dan gelijk maar op volgorde van waardering:

Dream Song
Littleworth Lane (Hallelujah, GOSPEL!)
Premonition
Wind in The Trees/Two Sides To Every Story
Solitude
Wormhole Wizards/Pyrrhic Victoria/Light Years Away
The Golden Room
God Is Crying

Met 12 min of meer instrumentale platen op zak en een geweldig debuut met de supergoep Chickenfoot komt Satch in 2010 gewoon weer met nieuw werk. En het gaat allemaal weer veelbelovend van start met de eerste 3 prima tracks. En Light Years Away zou meer dan een geweldige track zijn geweest als het iets korter en puntiger was geweest. Solitude daarentegen snap ik niks van... das een eenvoudig akkoordschema van 58 seconden........ En zo komt er ineens de klad in, Littleworth Lane is een ietwat saaie bluesnummer en het oosters getinte The Golden Room blijft hangen in het intro.... komt niet vooruit....... Joe lijkt hierna te gaan experimenteren met jazz (two sides to every story) wat mij totaal niet bekoort. Het wordt wel beter met Wormhole Wizzards das meer up-tempo met een prominente bass , avontuurlijke jazzrock zou ik zeggen.
Wind In The Trees is naar mijn mening weer zo'n typische compositie waarin Joe zijn geniale kunsten kan etaleren maar qua track stelt het niets voor. Iets wat in zijn beginperiode ook al voorkwam. Wel opmerkelijk genoeg zit er ook een lange piano solo in die de nodige afwisseling geeft.
Gelukkig wordt het album wel met een lekkere rocktrack afgesloten, anders had ik er wel de pee in gehad....
Maar goed een wisselvallige plaat van een man die maar niet van ophouden weet!