Joe Satriani - Black Swans and Wormhole Wizards (2010)

Satch is back en dit album mag zich zeker tot 1 van zijn beste en sterkere benoemen!
Satriani speelt hier een paar erg mooie rock nummers, maar ook Jazz & Blues zijn op dit album te vinden.
Het album begint gelijk al met het up tempo nummer Premonition maar geeft gas terug bij Dream Song, dit nummer heeft een erg dromerige sfeer en is volgens Satriani zelf een nummer wat hij daadwerkelijk heeft gedroomd.

Dan gaan we door naar Pyrrhic Victoria wat nog steeds de rust er in houd en een nummer wat voor mij persoonlijk nog wat meer moet groeien, al misstaat dit nummer zeer zeker niet op dit album, toch vind ik persoonlijk de eerste 2 nummers wat sterker.

Dan krijgen we natuurlijk Light Years Away wat tevens de eerste single van dit album was, lekker rock nummertje niks mis mee en ligt gelijk al erg goed in het gehoor.

Nummer 5, Solitude is meer een koppeling naar Littleworth Lane toe, deze nummers moeten ook nog groeien voor mij, maar vind ze wel de minste van dit album.

The Golden Room, erg verfrissend en experimenteel, indiaanse muziek invloeden met rock samen gevat, ook weer een nummer wat goed in het gehoor ligt en ook weer een nummer wat denk ik blijft groeien bij iedere luisterbeurt.

Nummer 8, Two Sides To Every Story is meer Jazz en laat Satriani eens op een andere manier horen, ook hier slaagt de gitaarmeester weer in en geeft een fris vernieuwend geluid aan het album, zeker een goede toevoeging hier aan en een nummer wat ik vaak ga luisteren.

Wormhole Wizards begint rustig maar is ook weer meer een rock nummer en laat Satriani weer horen zoals hij altijd geklonken heeft.

Wind In The Trees is weer een erg rustig nummer, maar met erg veel emotie en gevoeligheid, een mooie opbouw naar het rockende God Is Crying die ik niet alleen een erg sterke afsluiter vind maar tevens het beste rock nummer van het hele album!

Dit album heeft me dus zeker niet teleur gesteld, en ik hoop dat meer mensen dit weer gaan waarderen en er van kunnen genieten.

Voor nu een goede 4 sterren, maar het album gaat zonder twijfel groeien

Met 12 min of meer instrumentale platen op zak en een geweldig debuut met de supergoep Chickenfoot komt Satch in 2010 gewoon weer met nieuw werk. En het gaat allemaal weer veelbelovend van start met de eerste 3 prima tracks. En Light Years Away zou meer dan een geweldige track zijn geweest als het iets korter en puntiger was geweest. Solitude daarentegen snap ik niks van... das een eenvoudig akkoordschema van 58 seconden........ En zo komt er ineens de klad in, Littleworth Lane is een ietwat saaie bluesnummer en het oosters getinte The Golden Room blijft hangen in het intro.... komt niet vooruit....... Joe lijkt hierna te gaan experimenteren met jazz (two sides to every story) wat mij totaal niet bekoort. Het wordt wel beter met Wormhole Wizzards das meer up-tempo met een prominente bass , avontuurlijke jazzrock zou ik zeggen.
Wind In The Trees is naar mijn mening weer zo'n typische compositie waarin Joe zijn geniale kunsten kan etaleren maar qua track stelt het niets voor. Iets wat in zijn beginperiode ook al voorkwam. Wel opmerkelijk genoeg zit er ook een lange piano solo in die de nodige afwisseling geeft.
Gelukkig wordt het album wel met een lekkere rocktrack afgesloten, anders had ik er wel de pee in gehad....
Maar goed een wisselvallige plaat van een man die maar niet van ophouden weet!