Fran Healy - Wreckorder (2010)

Fran Healy is de zanger van Travis. Gezien de albumcover van zijn solo-album ook al weer wat jaartjes ouder aan het worden
Soloalbums zijn altijd tricky business: voegt het iets toe aan het werk met de o zo bekende band? Of is het eigenlijk meer van hetzelfde? En als het dan toch compleet anders is pakt dat dan goed uit zoals bij de drummer van Radiohead Philip Selway of toch wat minder zoals bij Kele, zanger van Bloc Party?
Geen eerlijk vergelijk: de één is zanger en de ander drummer. Zangers hebben het op dit gebied lastiger denk ik: zij bepalen meestal toch heel erg de kleur van een band en dat doet Fran Healy zeer zeker bij Travis.

Travis, een bandje dat ik al jaren hoog heb zitten. Vriendelijk, toegankelijk en gewoon fijne liedjes. Toch is het wel zo dat hun laatste albums, hoe prettig ook, mij niet zo heel erg veel meer doen. Jawel, ik vind ze heerlijk (de ene wat meer dan de ander) maar het is telkens meer van hetzelfde en heel eerlijk gezegd doet die sound me heden ten dage toch iets minder dan voorheen.

Wreckorder dus. Een soort nieuwe Travis of toch niet?
Daar kan ik kort over wezen: ja dus. Fran wijkt niet zo erg af van de paden die hij met Travis betreedt. Hierdoor krijgen we schitterende popliedjes voorgeschoteld maar zou je mij zeggen dat het de nieuwe Travis is dan geloof ik dat ook.
Misschien omdat zijn stem zo'n kenmerkend geluid heeft, misschien omdat de composities ook gewoon hetzelfde stramien volgen.
Is dat erg? Nee natuurlijk, alleen vraag ik me in dit soort gevallen dan altijd af wat de bedoeling van het solo-zijstapje is. Je loopt immers altijd het risico om met een 'light-versie' te komen. In dit geval Travis-light. Ik snap zo'n solo-uitstapje van Bloc Party's Kele dan beter omdat dat toch wat anders is.
Maar ach. Wreckorder is een prima plaatje en volgt naadloos de laatste Travis-albums op. Prima en verder niet. Travis-light? De softere kant krijgt hier meer de nadruk (voor zover Travis soms wel eens een beetje rockte).
Alleen zwerft er nog een song rond genaamd Robot (Skit for Comedy Show) en die is wel anders: met een heerlijk jaren '80 new romantics saus. Kijk Fran: dat is andere koek

Hmm, over Robot (Skit for Comedy Show) ben ik eigenlijk niet uit: is dit Fran wel? Het nummer bestaat ook uit 2 gedeeltes, waarvan ik over het eerste (jaren '80 retro) ernstig mijn twijfels heb.
Iemand een idee hoe dit zit?
Daarbij begin ik dit album toch wel steeds mooier te vinden: misschien op korte termijn toch een halfje erbij.

Op het eerste gehoor meer "Travis" dan "Ode to J Smith".
Ben altijd wel gecharmeerd geweest van Travis en met name het talent van Healy. Heb veel live gezien, maar concerten van Travis blijven me altijd goed bij. We beginnen met 3,5*

In de eerste instantie met name leuk om Fran zijn stem weer eens te horen. Ben ook altijd wel gek geweest op Travis.Het is een band waar ik normaal gesproken hooguit een 2,5 sterren voor zou geven maar de geniale inbreng van Healy maakt Travis net altijd wat specialer. (op de laatste twee cd's na die wel door de middelmaat zakten).

Na een paar keer luisteren vind ik het niet wereldschokkend maar gewoon weer erg pakkende popliedjes. De stem van Fran maakt het toch weer lekker om te luisteren, al zal deze plaat voor mij denk ik geen eeuwigheidswaarde hebben.

Ik snap ook nooit goed waarom iemand van een band de drang heeft om een soloplaat te me maken en dan vervolgens iets identieks uitbrengt aan wat zijn band al jaren doet.
Wat dat betreft veel respect voor Paul Banks van Interpol met zijn Julian Plenti album.
Overigens is dit best een lekker album. Ligt lekker in het gehoor maar wordt nergens echt spannend.

Inderdaad, hij ligt lekker in het gehoor, maar echt spannend wordt het niet. Helaas. Ik had gehoopt dat het wat beter was.

Inderdaad andere koek. Deze persiflage op de New Wave is tekstueel ronduit grappig en erg verrassend. Ik vond Fran altijd wel heel erg gezellig tijdens liveconcerten, maar had dit toch niet achter hem gezocht.

Ik vind dat Robot nummer juist een van de grootste minpunten van de plaat.

Ik zeg ook nergens dat het een groot pluspunt is, of dat dit nummer het album draagt. Muzikaal stelt het niets voor en tekstueel gaat het ook nergens over.
Hij maakt op deze kinderachtige manier de enorme wildgroei van allerlei Nu Wave bandjes belachelijk. Dit vind ik verrassend en onverwacht. En laat ik nu net dol zijn op kinderachtige humor.....

Zo had ik het nummer niet bekeken.

Ik ga hem live zien 5 maart in People's Place, ben erg benieuwd.

Deze plaat bestond ook nog. Vandaag toevallig tegen het lijf gelopen in Zwolle en ik kon hem niet niet laten liggen. Na bijna 9 jaar klinkt hij nog steeds fijn in het gehoor. Niets mis mee.