Fran Healy - Wreckorder (2010)
mijn stem
22 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: wreckord
-
In the Morning (2:49)
-
Anything (4:12)
-
Sing Me to Sleep (3:56)
met Neko Case
-
Fly in the Ointment (3:11)
-
As It Comes (2:44)
-
Buttercups (3:52)
-
Shadow Boxing (4:30)
-
Holiday (3:37)
-
Rocking Chair (3:02)
-
Moonshine (2:30)
-
Sierra Leone * (3:18)
-
As It Comes [Demo] * (2:44)
-
Zebra * (3:23)
-
Buttercups * (3:56)
-
Robot * (2:30)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
34:23
(50:14)
0
geplaatst: 24 september 2010, 17:56 uur
Fran Healy is de zanger van Travis. Gezien de albumcover van zijn solo-album ook al weer wat jaartjes ouder aan het worden 
Soloalbums zijn altijd tricky business: voegt het iets toe aan het werk met de o zo bekende band? Of is het eigenlijk meer van hetzelfde? En als het dan toch compleet anders is pakt dat dan goed uit zoals bij de drummer van Radiohead Philip Selway of toch wat minder zoals bij Kele, zanger van Bloc Party?
Geen eerlijk vergelijk: de één is zanger en de ander drummer. Zangers hebben het op dit gebied lastiger denk ik: zij bepalen meestal toch heel erg de kleur van een band en dat doet Fran Healy zeer zeker bij Travis.
Travis, een bandje dat ik al jaren hoog heb zitten. Vriendelijk, toegankelijk en gewoon fijne liedjes. Toch is het wel zo dat hun laatste albums, hoe prettig ook, mij niet zo heel erg veel meer doen. Jawel, ik vind ze heerlijk (de ene wat meer dan de ander) maar het is telkens meer van hetzelfde en heel eerlijk gezegd doet die sound me heden ten dage toch iets minder dan voorheen.
Wreckorder dus. Een soort nieuwe Travis of toch niet?
Daar kan ik kort over wezen: ja dus. Fran wijkt niet zo erg af van de paden die hij met Travis betreedt. Hierdoor krijgen we schitterende popliedjes voorgeschoteld maar zou je mij zeggen dat het de nieuwe Travis is dan geloof ik dat ook.
Misschien omdat zijn stem zo'n kenmerkend geluid heeft, misschien omdat de composities ook gewoon hetzelfde stramien volgen.
Is dat erg? Nee natuurlijk, alleen vraag ik me in dit soort gevallen dan altijd af wat de bedoeling van het solo-zijstapje is. Je loopt immers altijd het risico om met een 'light-versie' te komen. In dit geval Travis-light. Ik snap zo'n solo-uitstapje van Bloc Party's Kele dan beter omdat dat toch wat anders is.
Maar ach. Wreckorder is een prima plaatje en volgt naadloos de laatste Travis-albums op. Prima en verder niet. Travis-light? De softere kant krijgt hier meer de nadruk (voor zover Travis soms wel eens een beetje rockte).
Alleen zwerft er nog een song rond genaamd Robot (Skit for Comedy Show) en die is wel anders: met een heerlijk jaren '80 new romantics saus. Kijk Fran: dat is andere koek
Soloalbums zijn altijd tricky business: voegt het iets toe aan het werk met de o zo bekende band? Of is het eigenlijk meer van hetzelfde? En als het dan toch compleet anders is pakt dat dan goed uit zoals bij de drummer van Radiohead Philip Selway of toch wat minder zoals bij Kele, zanger van Bloc Party?
Geen eerlijk vergelijk: de één is zanger en de ander drummer. Zangers hebben het op dit gebied lastiger denk ik: zij bepalen meestal toch heel erg de kleur van een band en dat doet Fran Healy zeer zeker bij Travis.
Travis, een bandje dat ik al jaren hoog heb zitten. Vriendelijk, toegankelijk en gewoon fijne liedjes. Toch is het wel zo dat hun laatste albums, hoe prettig ook, mij niet zo heel erg veel meer doen. Jawel, ik vind ze heerlijk (de ene wat meer dan de ander) maar het is telkens meer van hetzelfde en heel eerlijk gezegd doet die sound me heden ten dage toch iets minder dan voorheen.
Wreckorder dus. Een soort nieuwe Travis of toch niet?
Daar kan ik kort over wezen: ja dus. Fran wijkt niet zo erg af van de paden die hij met Travis betreedt. Hierdoor krijgen we schitterende popliedjes voorgeschoteld maar zou je mij zeggen dat het de nieuwe Travis is dan geloof ik dat ook.
Misschien omdat zijn stem zo'n kenmerkend geluid heeft, misschien omdat de composities ook gewoon hetzelfde stramien volgen.
Is dat erg? Nee natuurlijk, alleen vraag ik me in dit soort gevallen dan altijd af wat de bedoeling van het solo-zijstapje is. Je loopt immers altijd het risico om met een 'light-versie' te komen. In dit geval Travis-light. Ik snap zo'n solo-uitstapje van Bloc Party's Kele dan beter omdat dat toch wat anders is.
Maar ach. Wreckorder is een prima plaatje en volgt naadloos de laatste Travis-albums op. Prima en verder niet. Travis-light? De softere kant krijgt hier meer de nadruk (voor zover Travis soms wel eens een beetje rockte).
Alleen zwerft er nog een song rond genaamd Robot (Skit for Comedy Show) en die is wel anders: met een heerlijk jaren '80 new romantics saus. Kijk Fran: dat is andere koek
* denotes required fields.
* denotes required fields.