Frank Churchill & Larry Morey - Snow White and the Seven Dwarfs (1938)

Snow White was de eerste avondvullende, grote Disney film met score en liedjes. Hierin volgde Pinochhio ruimt 3 jaar later de trend op, in een al even perfecte uitvoering. Wat altijd opvalt bij deze vroegere werken is het gerommel met krediet geven aan componisten. Neem Churchill die officieel toendertijd geen erkenning kreeg terwijl ie een boel liedjes had geschreven. Smith en Harline scheidde hierna wegen met Churchill die verder ging met latere Disneys als Bambi, Dumbo, Peter Pan als liedjesschrijver.

Eigenlijk kwam Disney met het idee voor zelf geschreven werk voor een grote tekenfilm nadat Steiner zo in het oog viel met King Kong. Ze besloten om klassieke muziek nog wel doorgaans te gebruiken, maar na deze doorbraak met hun eigen Snow White, werd het pas echt business. Vlak voor of vlak na Snow White huurde ze de Selnzick opname studio voor een boel van hun korte tekenfilms en welicht ook voor deze (?). Oftewel de David O'Selznick studio van de producent die ook King Kong van Steiner produceerde, wie op zijn beurt ook een eigen stage kreeg.

De muziek van Snow White kenmerkt zich vaak door een zeer leuk karakter in relatie tot de film. Regelmatig gaat een gesprek, in de vorm van een vers, over in een liedje, gedaan met een vloeiloos gevoel. Voor lange tijd weten liedjes de boventoon te voeren maar niet gaat boven de donderslag van de heks met een flink orchestraal kabaal van dien. Ook weer zo typerend voor enkele liedjes is het niet voorkomen in de film, stukjes animatie geschrapt vanwege het ophouden van het tempo waarschijnlijk: ''Music in Your Soup" en "You're Never Too Old To Be Young'', beiden dwergen liedjes. Het jodelen door de mijnen naar huis is wellicht beter dan ieder ander vrolijk deuntje uit een Disney. 4.5 sterren