...Who Calls So Loud - ...Who Calls So Loud (2007)

Met dank aan ThirdEyedCitizen voor de tip.

...Who Calls So Loud is een screamo band waarin twee leden van Funeral Diner meespelen. Ze brengen screamo van de tweede generatie, dus in combinatie met een ander genre. Zoals zo vaak is dat in dit geval post-rock, al is dit toch niet echt te vergelijken met typevoorbeeld Envy. Hun muziek lijkt sterk op die van Funeral Diner, met donkere sfeerschepping, grimmige schreeuwzang en expressief drumwerk. Zoals quasi alle bands uit het genre was ook deze groep geen lang leven beschoren: na een EP en een LP hielden ze het al voor bekeken. Spijtig, want net als Funeral Diner vind ik dit best te pruimen, al staan er nogal wat overbodige minuten op deze kwartierlange EP.

De A kant bestaat uit een korte instrumentale inleiding, met het speelse maar compleet overbodige Hey I'm Outside; en het explosieve M'ed Palms. Dat is het kortste volwaardige nummer dat ze hebben opgenomen, dat instrumentaal echt uitstekend is. Felle drum, leuke baslijn en noemenswaardige uitbouw van het nummer.

De B-kant begint met het aan Meddle-era Pink Floyd appellerende instrumentale Resonant Grain Silo en eindigt met een epische afsluiter, het 8:43 durende Lark Vs Raskal. Deze overschaduwt zowel qua speelduur als qua inhoud al de rest. De muziek bouwt op met een kalme post-rock intro, om na twee minuten uit de barsten in het standaard schreeuwwerk. Na vijf minuten valt het dan weer allemaal terug naar wat gepingel, dat nog drie minuten voortkabbelt. Spannend de eerste keer dat je luistert (gaat er nog iets komen!?) maar de tweede keer een saaie zit, die outro.

Een beetje een niemendalletje dus, al kan ik het best appreciëren. Spijtig dat, wanneer het hard begint te gaan en ze alle registers opentrekken, de instrumenten verzanden in één geluidsoep. Persoonlijk zou ik de LP aanraden, die is toch nog wat beter en meer gefocust dan deze EP.