Ronnie Wood - I Feel Like Playing (2010)

Verschillende bekende artiesten hebben hun medewerking gegeven aan dit album, onder andere: slash, eddie vedder en flea.

Ben benieuwd...

De titel van de plaat is wel leuk; "ik heb zin om te spelen", en
daarop pakte Ronnie de telefoon: 'Zin om mee te doen Flea, Slash komt ook, lachen man?"
Op zich ook wel logisch, hoeveel Rolls Royces moet je hebben om er nog lol in te hebben, zeg nou zelf.....een stukkie rijden blijft een stukkie rijden, zelfs in een Rolls.

Maar de ervaring leert dat het in de meeste gevallen vooral heel gezellig was in de studio tijdens het opnemen ( neem ik aan), maar dat voor ons luisteraars de pret toch heel wat minder is.
Maar, je weet het niet, is het deze keer anders.

Gezellige vent Ronnie Wood , maar als ie gaat zingen haak ik af .
Maatje Keith Richards is ook geen al te beste vocalist , maar Woodie slaat alles .

zeer mooie cd in de trent van de rolling stones
sfeer vind ik super lekker relax vooral het nummer
Why You Wanna Go And Do A Thing Like That For
heerlijk wat een sound dus genieten met een dikke sigaar
groetjes hidalgo

Hier hoor ik de laatste tijd steeds meer over, toch maar eens proberen dus.

Overigens wel irritant dat de Ron Wood en Ronnie Wood albums niet bij elkaar staan...

Dat kan je corrigeren (maar ik heb het nu even voor je gedaan).

Dankje, dat is een stuk overzichtelijker.

Ik heb 'm vandaag trouwens twee keer beluisterd. Toch alweer de zoveelste cd van Ron Wood. Natuurlijk vooral bekend als Stoneslid, en ook pas na Faces en de Jeff Beck Group ga je denken aan zijn solocarrière. Eigenlijk niet helemaal eerlijk, aangezien inmiddels toch wel te concluderen is dat Wood ook een heuse, serieuze soloartiest is (zodra hij daar zin in/behoefte aan heeft).

De plaat hinkt echter een beetje op twee gedachtes. De muziek bevalt me best wel. Niets nieuws onder de zon, gewoon een lekker tussendoortje, hap-slik-weg-rock, maar wel pakkend en degelijk verzorgd. Het is alsof ik de plaat al jaren ken, wat echter zowel positief als negatief opgevat kan worden.

Ron Wood kan verder natuurlijk niet echt zingen, maar dit is lang niet op elk nummer even storend. In bijv. het openingsnummer stoort zijn zang me behoorlijk, maar over het algemeen heb ik me maar weinig aan zijn stem gestoord op deze plaat.

Op Wood's reggae uitstapje op het tweede nummer na heb ik best genoten van deze cd. Je hoort overduidelijk dat Wood er plezier in had, en zo op z'n tijd is er niets mis mee om even te rocken zonder al te veel (artistieke) pretenties.

Knappe versie van 'Spoonful' trouwens. Na al die duizenden versies is het niet makkelijk om er toch nog een eigen draai aan te geven.

Toch blijf ik me ergens in mijn achterhoofd afvragen hoe dit had geklonken met Mick Jagger als zanger, en wat aangevulde riffjes van Keith Richards. Laat Ron Wood het alleen maar niet horen.

Puur technisch en alleen op klank gericht, is Ron Wood een waardeloze Zanger, maar hij kan wel een gevoel en een sfeer over brengen, en dat maakt voor mij alles weer goed.
Mezelf de laatste tijd aan het verdiepen in de solo platen van Ron Wood. Ze bevallen me beter als de Stones platen vanaf Tattoo you. Spontaner, meer puur en authentiek, minder glad geproduceerd. Eigenlijk had Wood meer ruimte binnen de Stones moeten krijgen, zowel als zanger en componist, dat had de groep goed gedaan.
Laat Mick en Keith het maar niet horen.