The Distractions - Nobody's Perfect (1980)

Na mijn bericht bij https://https://www.musicmeter.nl/album/44328 (Bethnal) pak ik de volgende plaat van het stapeltje lang niet beluisterde platen rond 78-85. The Distractions maakten in die tijd maar één lp. Pas een aantal jaren geleden kwamen ze weer bij elkaar maar vele tientallen jaren hoorde niemand meer iets van deze band uit Manchester. En ook de toenmalige leden lieden niets van zich horen op muzikaal gebied. Het is een poppy new wave band uit Manchester en Nobody's Perfect deed niets. De plaat kwam uit toen andere groepen met meesterwerken op de proppen kwamen (Joy Division, the Cure, Talking Heads). Het vreemde was dat twee belangrijke labels de groep oppikten. Als eerste Factory waar de single Time Goes By Slow werd uitgegeven. Ze traden op met bands als Magazine, Buzzcocks en Joy Division, vandaar de belangstelling van Factory. Deze single kreeg best een goed onthaal, maar deed verder niet veel. Daarna ontfermde Island zich over de band, Island die met U2 nog een troef in handen hadden. Maar de plaat deed helemaal niets. De muziek is heerlijk vlotte new wave. Een recensent noemt het de verbindende schakel tussen Buzzcocks en the Human League ten tijde van Dare ! Er staan echt leuke nummers op en ik vind dat de jaren 60 ook duidelijk hoorbaar zijn in de songs. Korte, puntige nummers met een jaren 80 geluid en jaren 60 invloeden (the Kinks , maar op een gegeven moment zelfs the Shadows). "Waiting for Lorraine" is echt een hitgevoelig nummer, maar ook "sick and tired" zou tien zo maar een hit hebben kunnen zijn. Het is gewoon 'niet moeilijk doen' muziek, het luistert gemakkelijk weg. En had ik het bij Bethnal al gauw wel gehad, dit blijft toch wat meer hangen. Over deze plaat valt veel meer te vinden op internet en over het algemeen wordt het gezien als een vergeten werkje. Niet opzienbarend, maar wel erg leuk. Toch weer leuk om deze plaat na zo'n 35 jaar weer te beluisteren, op naar het volgende vergeten vinyl werk uit de jaren 80, die weinig hebben gedaan.

Aardige plaat maar valt in het niet bij andere bands wat de eerste poster eigenlijk ook al zei, op zich maakt dat niet uit dat Magazine, Gang of 4, the Cure enz. toen prachtige platen uitbrachten maar dit is toch een stuk minder.
Die recensent die dit de ontbrekende schakel tussen de Buzzcocks en Dare noemt moet toch eens beter luisteren, daar zou ik toch eerder uitkomen bij Wire of Cabaret Voltaire maar dat is een ander niveau.
Beklijft ook niet omdat ik de new wave-postpunk vibe hier mis.