Deadsoul Tribe - Dead Soul Tribe (2002)

Hij wordt met de luisterbeurt beter .
Mooie Prog metal. Hier en daar zeker raakvlakken met Riverside en Porcupine tree. Vooral de zang zal waarschijnlijk veel mensen niet in de weg staan.

Lekker stevige stukken maar ook dromerige momenten.

Eerste plaat van DST en onmiddellijk een stempel nagelaten.
Onder leiding van Devon Graves (Buddy Lackey van Psychotic Waltz)

4/10

Je zou denk ik eerder zeggen dat Riverside op Deadsoul Tribe lijkt. Dit was er toch een paar jaartjes eerder.Maar je een kniesoor.

Opzich zou dat wel de volgorde moeten zijn ja! maar ik moet toch ook nog zeggen dat Deadsoul Tribe een stuk beter in elkaar zit dan Riverside.

Klopt niet helemaal; deze komt uit 2002 en de 1e Riverside ( Out Of Myself ) is uit 2003.

Ik hou van beide bands maar vind ze niet zo erg op elkaar lijken; er hangt een compleet andere sfeer op hun albums wat mij betreft. In ieder geval geniet ik beduidend meer van Riverside ( een top 5 band voor mij ) Deadsoul Tribe heb ik leren kennen dankzij het Ayreon album The Human Equation waar Devon ook op zingt; en hoe

Hier zijn mijn favorieten Coming Down ( geweldig geslaagd intro ) , The Haunted en Cry For Tomorrow. Minste nummers voor mij zijn Powertrip en You.

Absoluut een goed debuut van deze band, die ik nog niet zo lang geleden "ontdekt" heb.

Redelijk geslaagd debuut-album; qua songs en geluid nog niet zo uitgebalanceerd als de latere platen, maar interessant genoeg. Opener Powertrip doet denken aan Rob Zombie, terwijl andere songs meer richting een band als Tool gaan. Aan de zang schort hier wel het één en ander en lang niet alle songs zijn memorabel, maar al met al best een veelbelovend debuut.

Dit album is het eerste wapenfeit van Devon Graves a.k.a. Buddy Lacky na Psychotic Waltz. Met dit album distantieert hij zich van het geluid van zijn voormalige band. De progressieve elementen zijn nog wel aanwezig maar Deadsoul Tribe klinkt gruizig, donker, zwaar en bij tijden meer industrieel (zoals op de opener ‘Powertrip’). De muziek is ook eenvoudiger en rechtlijniger in opbouw.

Als zanger laat Devon een mooie ontwikkeling horen. Vaak melancholisch en duister, soms agressief en dan weer prachtig breekbaar zoals op ‘Under The Weight Of My Stone’.
Ook de productie, waarvoor Devon zelf verantwoordelijk is, klinkt prima en door het transparante geluid zijn details goed te horen. Alleen het drumgeluid is niet mijn smaak.

Hoogtepunten: 'Coming Down' en ‘Once’ zijn echt melancholische pareltjes.

Conclusie: Devon Graves laat met dit album horen prima op eigen benen te kunnen staan en levert een uitstekend album af. 4 sterren.

Devon Graves heeft een heerlijke stem, dit debuut staat als een huis. Fijn, die Fear and Loathing in Las Vegas-soundbites in Powertrip en The Haunting is zo cool.