Ian North - My Girlfriend's Dead (1980)

Bezig aan een inhaalslagje in de wondere wereld van new wave, ga ik van december 1979 oftewel Ian Norths debuut Neo, naar 1980 als opvolger My Girlfriend's Dead uitkomt. In welke maand vond ik niet, ik houd het er maar op dat deze twaalf maanden later in de bakken stond.
MuMe toont de hoes, maar op Discogs en Rate Your Music is dat niet het geval. Amerikanen hebben moeite met bloot en dat is jammer voor de dame die achter North op bed ligt, want zij is kennelijk het probleem. De hoes is een ontwerp van de Franse ontwerpster Hélène Guétary, die kennelijk geen problemen had met het vrouwelijk naakt.

North was teruggekeerd naar New York en is hoorbaar met synthesizers aan de slag gegaan. Al laat hij zijn gitaar niet in de koffer, de grotere invloed van toetsen is evident. We're Not Lonely draait zelfs helemaal op de nieuwe technologie en net als de nummers ervoor: dat doet hij goed! Het heeft weg van de eerste albums van zowel Ultravox! als The Human League; zijn voorkeur voor Engelse pop is overduidelijk.
Model's World laat zelfs horen dat Norths nieuwe speeltjes goed samengaan met een akoestische gitaar. Omdat hij ook liedjes kan schrijven, werkt het. Opvallend is dat hij bovendien zijn zangstijl enigszins aanpaste: minder snijdend, meer rond.
In het titelnummer keert de glamrock van zijn vroegere band Milk 'n' Cookies enigszins op, Son of G.I.'s Joe gaat juist weer de synthkant op en klinkt ontzettend Brits. Dit had daar een hit kunnen zijn. Hitpotentie die Interview with the Vampire ontbeert, maar dat hier overeenkomsten met de vroege Human League klinken, is duidelijk. De plaat sluit af met met de prettige synthtrack Youth in Asia, dat ook een Britse hit had mogen zijn: liedjes schrijven kán North.

Op streaming volgen enkele bonustracks, afkomstig van de cd-editie uit 2006 waarop EP Rape Of Orchids is toegevoegd. Deze nam hij op in 1982. Hier regeert de synth volop, wederom verpakt in aangename liedjes in Britse sferen. Omdat op Romance zangeres Deborah Pell North hem vergezelt, is de associatie met de tweede fase van The Human League daar. Ze assisteert hem al pratend ook op Sex Lust You en kijk eens naar de achterzijde van de oorspronkelijke EP: beiden staan er afgebeeld en met zijn lange pony heeft North warempel weg van Phil Oakley.

North bracht hierna geen solowerk meer uit, wel dook hij op als bassist bij het (mij) onbekende The Fast. In 2021 overlijdt hij. Wat dit album betreft: een dikke 8 en dat geldt ook voor de EP/bonustracks.

Mijn reis vervolgt in Hamburg, bij Joachim Witt en diens popwave op album Silberblick.