Ian North - Neo (1979)

Ian North was zanger en gitarist in de New Yorkse groep Milk 'n' Cookies, optredend in club CBGB. Toetsenist Jimmy Destri was lid van de groep, maar viel uit de groep. Hij belandde vervolgens bij Blondie. Dat bleek een juiste transfer. In 1975 namen zijn oude bandmaatjes in Engeland hun enige plaat op. Die flopte echter - wél het beluisteren waard! - en zijn oude bandje viel uit elkaar.

North gaat solo en verhuist hiervoor naar Engeland. Met Martin Gordon, voorheen bassist bij Sparks, plus drie anderen begint hij de groep Radio. Die wordt omgedoopt tot Neo, maar Norths werkvisum eindigt en hij keert terug naar New York. Gordon heeft de groep dan alweer verlaten, wel verschijnt in december 1979 Neo onder zijn eigen naam.
Hierop pittige gitaarliedjes die vol vaart op de luisteraar worden afgevuurd. Hij is meteen ook naar leadzang bevorderd en blijkt over een prima stem te beschikken. Liefhebbers van The Knack en The Romantics zullen hier vrolijk van worden, net als liefhebbers van melodieuze punk zoals de Buzzcocks.

Jammer genoeg gaat de vaart er op kant 2 geleidelijk uit en de melodieën worden minder. Het zegt tevens iets over mijn voorkeur voor uptempo muziek als ik beweer dat vanaf Hollywood Babylon de ballon leegloopt. Van de nummers daarvoor word ik echter steeds weer enthousiast. Al met al een album met veel energieke en overwegend pakkende gitaarliedjes, ergens op de grens tussen powerpop en new wave.

Ik ben bezig aan een inhaalslag van gemiste newwavealbums, waarna ik vervolg met 1982. Mijn vorige halte was bij het Engelse The Outsiders, de groep met Adrian Borland, later bij The Sound. Volgende station is wederom bij Ian North, maar dan opvolger My Girlfriend's Dead waar hij opvallend genoeg een overstap naar synthesizerwave maakte. En een hoes die op internet enige censuur ondergaat...

RonaldjK dat is best wel een creepy look zou zo de vader van Ian Brown kunnen zijn

Overigens klinkt "Don't Dance" als een Glam Rock nummer. Even de eerste 4 nummers aangehoord, dat is wel te doen. Maar het is apart want ik hoor zowel de meer typische Engels Rock stijl (neigend naar Glam) in de nummers maar ook dat wat schreeuwerige US Rock (neigend naar Hard Rock). Zoals het wat punkerige "Trans-Sister" dat wat echos van de Ramones heeft.

Ja, daar heb je gelijk in! Daar hoor je iets terug van de CBGB-scene. En over glamrock: bij Milk 'n' Cookies hoor je die nog veel sterker, maar daar was hij dus niet de leadzanger waardoor het extra anders klinkt.